சில்வியா-தீரா சோகத்தோடு கீதம் இசைத்த தங்கமலர் !


சில்வியா பிளாத் எனும் பட்டதை கவித்துவமாக கண்ணீரோடு உலகுக்கு வடித்துக்கொடுத்து விட்டுப்போன கவிஞர் பிறந்த தினம் அக்டோபர் 27. வெறும் முப்பது வருடங்கள் வாழ்ந்த அவர் ஏற்படுத்திய தாக்கம் சொல்லில்
அடங்காதது.அவரின் கவிதைகள் அவரின் வாழ்வின் சோகங்களை கரைத்து எழுதப்பட்டவை .தன உணர்வை வெளிக்கொணரும் CONFESSIONAL POETRY வகையான அவரின் கவிதைகள் அபாரமானவை.இளம்வயதில் எட்டு வயதில் செல்ல அப்பாவை இழந்தவர் அவர் ; பின்னர் அன்பு செய்த நார்ட்டன் என்பவர் நோயில் விழ
நொந்து போனார். அடிக்கடி தற்கொலை எண்ணம் வரும் சில்வியாவுக்கு.

அந்த இழப்பை விட்டே வெளிவராத அவர் ஹுக்ஸ் என்பவரை திருமணம் கொண்டார் ; அவர் மீது எல்லையில்லா அன்பு காட்டினார் சில்வியா. அந்த மனிதருடன் ஆன மணவாழ்வில் இரண்டு குழந்தைகள் . அவர் மீது அவருக்கோ பிற பெண்களுடன் தொடர்பு இருந்தது.அன்புக்காக ஏங்கிய சில்வியா நொறுங்கிப்போனார் .

அவரை விட்டு விலகி இருபது வயதிலேயே பிள்ளைகளை தனியாக வளர்த்து எடுத்தார்.அதிகாலையில் நான்கு மணிக்கு எழுந்து கவிதை எழுதிவிட்டுப்பின் பிள்ளைகளை கவனித்துக்கொண்டே வலியோடு வாழ்க்கை நடத்தினார் ;மனவீழ்ச்சியால் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்ட இவர் அடிக்கடி தற்கொலை முயற்சிகள் செய்த வண்ணம் இருந்தார்; ஆனாலும் , இவரின் கவிதைகளில் ஒரு தனித்துவம்,வலி இருக்கும்.முப்பது வயது முடிந்த
நிலையில் இரண்டு குழந்தைகளை ஈரத்துண்டில் சுற்றி வைத்துவிட்டு இன்னொரு அறையில் தீமூட்டிகொண்டு மனப்பிறழ்வு அதிகமாகி தற்கொலை செய்துகொண்டு இறந்துபோனார். 

நெருப்பிலும் தங்கத்தாமரை மலரும் என் ஹுக்ஸ் அவர் கல்லறையில் எழுதி வைத்தார்;ஹுக்ஸ் உடன் வாழ்ந்த இன்னொரு பெண்ணும் தற்கொலை செய்துகொண்டார் .அந்த வரிகளை சில்வியாவின் ரசிகர்கள் பலமுறை அழித்து இருக்கிறார்கள் .அவர் இறந்து இருபது வருடங்கள் கழித்து புலிட்சர் பரிசும் வழங்கப்பட்டது அவருக்கு !

இந்த கருணை எனும் அவரின் கவிதை அவரின் வாழ்வை சொல்லும் :

நீ இங்கு தேநீர் கோப்பையோடு வருகிறாய்
நீராவி மாலை சூடி இருக்கிறது அது
உதிரத்தின் ஊற்றாக பொங்கிப்பாய்கிறது கவிதை
எதுவும் அதை தடுப்பதற்கில்லை
ஆனால் நீ எனக்கு
இரண்டு ரோஜா ,இரண்டு மழலையை தருகிறாய்

இன்னுமொரு கவிதை :

மழலையில்லா மங்கை 

கருப்பை அதன் கனத்த தோலை கலகலக்க வைக்கிறது 
நிலவு மரத்தோடு பிரிவுகொண்டு எங்கும் போகமுடியாமல் 
ஏங்கி நிற்கிறது 

என் நிலமெல்லாம் ரேகையில்லா நிஜக்கரங்கள் 
சாலைகள் பின்னி முடிச்சாகின்றன
நானே முடிச்சாகி நிற்கிறேன் 

நீ முகரும் ரோஜா நானே 
இந்த தேகம் 
இந்த தந்தம் 
யாவும் நானே 

மழலையைப்போல உருவியெடுக்கும் உன் குரல் எழும் 
சிலந்தியைப்போல கண்ணாடிகளை பின்னுகிறேன் நான் 
என் உருவத்துக்கு உண்மையாக !

உதிர்க்கிறேன் உதிரம் மட்டும் வேறேதுவுமில்லை ;
கருஞ்சிவப்பு உதிரம் அது,உருகிக்குடி 
என் காடுகளை கடித்திடுக 

என் இறுதி ஊர்வலம் 
இந்த மலை,இவை எல்லாம் 
என் சவங்களின் வாயால் ஒளிர்கின்றன 

அவரின் பிறந்தநாள் இன்று

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s