அவள் பெயர் ஆன் பிராங்க் !


இருட்டிலும் வெளிச்சத்தின் கதிர்களை பார்க்க முடியும் என்று உலகுக்கு காட்டிய வாழ்க்கை ஆன் பிராங்க் எனும் சிறுமியுடையது. அவள் எழுதிய ஒரே ஒரு டைரியின் மூலம் காலங்களைக்கடந்து கண்ணீரையும்,கரையாத நம்பிக்கையும்
ஒருங்கே தருகிறாள் அவள். அவரின் யூத முன்னோர்கள் ஜெர்மனியில் வசித்து வந்தார்கள். ஹிட்லர் ஆட்சிக்கு வந்த பின்னர் நாட்டைவிட்டு அவளின் பெற்றோர் வெளியேறி ஹாலந்து நாட்டில் தஞ்சம் புகுந்தார்கள்.

ஹிட்லரின் யூத ஒழிப்புக்கு பயந்து தான் ஹாலந்தில் குடும்பத்தோடு வந்து சேர்ந்திருந்த அவளின் குடும்பத்துக்கு அதிர்ச்சி காத்திருந்தது. உலகப்போரில் பல்வேறு நாடுகளை வென்று வந்து கொண்டிருந்த ஹிட்லரின் படைகள்
ஹாலந்துகுள்ளும் நுழைந்தது. பல்லாயிரக்கணக்கான யூதர்கள் கண்டறியப்பட்டு வதை மற்றும் கொலை முகாம்களுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். இந்த படைகளிடம் இருந்து தப்பி போய்விடலாம் என்று இவளின் குடும்பம் முயன்ற பொழுது எல்லை முழுக்க மூடப்பட்டு இருப்பதை கண்டு விரக்தியோடு திரும்பி ஒரு சிறிய கட்டிடத்தில் அமைதியாக ஒளிந்து கொண்டார்கள். அவர்களை அரசு தேடிக்கொண்டு வரக்கூடாது என்பதற்காக ஸ்விட்சர்லாந்து நாட்டுக்கு தப்பி போனது போன்ற தோற்றத்தை உண்டு செய்தார்கள்.

எட்டு பேர் ஒரே ஒரு கட்டிடத்தில் தங்கிக்கொண்டார்கள். அதில் ஆன் பிராங்கும் அடக்கம். சத்தமே போடாமல்,சிரிக்காமல்,பெரிய ஆட்டம் போட முடியாமல் அமைதியாக மட்டுமே எப்பொழுது பிடித்துக்கொண்டு போவார்களோ என்கிற பயத்தோடு கழிந்த அந்த வாழ்க்கையின் பொழுது ஆனிக்கு துணையாக இருந்தது அவளின் பதிமூன்றாவது பிறந்தநாளுக்கு பரிசாக வந்த ஆட்டோகிராப்
புத்தகத்தில் பாங் ஆடுவது,தன் தோழிகளுடனான நட்பு, தான் பெற்ற மதிப்பெண்கள் ஆகியவற்றை பற்றி எழுதிக்கொண்டு இருந்த ஆனி இப்படி சிறைப்பட்டதும் தான் எப்படியெல்லாம் உணர்கிறேன் என்று அவள் எழுதினாள். டைரியில் வருகிற ஒரு பத்தி இது :

“ஒரு பைக்கை ஓட்டிப்பார்க்க,நடனமாட,விசில் அடிக்க,உலகைப்பார்க்க நான் ஆசைப்படுகிறேன். நான் விடுதலை பெற்றே இருக்கிறேன் என்பது போல உணர்ந்தாலும் அதைக்காட்ட முடியாமல் தவிக்கிறேன். அதை காட்டினால் நாங்கள் எட்டு பேரும் அதற்காக வருந்தவும்,அதிருப்தியோடு நடமாடவும்
வேண்டியிருக்கும் அல்லவா ? நாங்கள் எங்கே போகப்போகிறோம் ? “

அவ்வப்பொழுது நம்பிக்கை இழந்தாலும் இது சரியாகிவிடும் என்கிற நம்பிக்கையை தன்னுடைய டைரி குறிப்புகளில் தொடர்ந்து பதிந்தே வருகிறாள் அவள். அங்கே இருந்த பிற நபர்களுடன் உண்டான சிக்கல்கள் அவளுக்கு வருத்தம் தந்தாலும் போரைப்பற்றியும்,மனித நேயத்தைப்பற்றியும்,தன்னுடைய அடையாளம் தன்னை எப்படி இப்படி சிறை மாதிரியான ஒரு வாழ்க்கை வாழ வைத்திருக்கிறது என்றும் ஆழமாக பதிகிறாள் அவள்.

Prinsengracht 263 என்கிற இடத்தில் ஒளிந்து கொண்டிருந்த இவர்களை யாரோ காட்டிகொடுக்க நாஜிப்படை கைது செய்தது. அவளின் தந்தையை தவிர பிறர் எல்லாம் மரண வாசலை தொட்டார்கள். ஆனி மற்றும் அவளின் சகோதரி மார்கொட் டைபஸ் காய்ச்சல் கண்டு வதை முகாமில் இறந்து போனார்கள். அவளின் டைரியை அப்படியே நாசி அதிகாரிகள் விட்டுவிட்டு போய்விட மியாப் கீஸ் என்கிற நபர் அவற்றை காத்துவந்து இவளின் தந்தையிடம் தந்தார். அவர் அவற்றை பெரிய போராட்டத்துக்கு பிறகு அமெரிக்க பதிப்பகங்களிடம் தந்த பொழுது ‘சோகம் நிறைந்ததாகவும்,சலிப்பு தருவதாகவும்’ இருக்கிறது. நூல் விற்காது என்று உதட்டை பிதுக்கினார்கள். பின்னர் அந்த நூல் வெளிவந்த பொழுது பல கோடி பிரதிகள் விற்று அவநம்பிக்கையிலும் உலகை நேசிக்க முடியும் என்கிற எண்ணத்தை ஊன்ற உதவின.

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s