யாருக்கும் சோதனை எலிகள் இல்லை நீங்கள் !


‘யாருடைய எலிகள் நாம்’ என்கிற அண்ணன் சமஸ் அவர்களின் கட்டுரைத்தொகுப்பை நான்கு நாட்களில் வாசித்து முடித்தேன். கட்டுரைத்தொகுப்பிற்குள் நுழைவதற்கு முன்னரே இவையெல்லாம் எடிட் செய்யப்படாத கட்டுரைகள்,அந்தந்த நிறுவனங்களின் ஊடகக்கொள்கைகளுக்கு ஏற்ப மாற்றப்பட்ட வடிவத்தில் கட்டுரைகள் இங்கே இடம் பெறவில்லை என்று சொல்வதில் இருந்தே சூடு பிடிக்கிறது நூல்.

இப்படித்தான் என்று ஓரிரு தலைப்புகளில் இந்தக் கட்டுரைகளை வகைப்படுத்த முடியாது என்பதே எப்படிப்பட்ட ஒரு பெரிய முயற்சியை ஒரு ஆளாக தமிழ் வாசிப்புச் சூழலில் அண்ணன் முன்னெடுத்திருக்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள உதவும். எம்.ஜி.ஆர்.,ஜெ.,கருணாநிதி என்று எல்லாரையும் காய்ச்சி எடுக்கும் கட்டுரைகளை வரிசையாக படித்துக்கொண்டு வரும் பொழுதே இவர் எந்த ஒரு சித்தாந்த வகைக்குள்ளும் அடக்கக்கூடியவர் இல்லை,இவர் ஒரு அணியின் ஆளுமை இல்லை என்பதையும் புரிந்து கொள்ள ஆரம்பித்து இருப்பீர்கள். மன்மோகன் மீது ஒரு பக்கம் காட்டமான விமர்சனங்கள் தெறித்து விழும் பொழுதே,மோடி பலூனில் ஊசி இறக்கும் வேலையையும் பேனா செய்து முடித்திருப்பதை காணவியலும்.

தொன்னூறுகளில் சூழலியல் நிருபர்கள் தாரளமயமான சூழலில் வேலையை விட்டு அனுப்பப்பட்டார்கள் அல்லது ஸ்டாக் மார்க்கெட் பற்றி செய்தி சேகரிக்கும் பணிக்கு மாற்றப்பட்டார்கள். அன்றில் இருந்து இன்றுவரை தீவிரமான சூழலியல் சார்ந்த பார்வையை வெகுஜன ஊடகங்களில் முன்னெடுப்பது குறைந்து போயிருக்கும் சூழலில் பூச்சிகள்,புலிகள்,காண்டாமிருகங்கள்,நதிகள்,சேது கால்வாய் திட்டம்,வெப்ப அரசியல் என்று பலவற்றை வெகு தீவிரமாக தொட்டுச்செல்லும் முனைப்பு கட்டுரைகளில் வெளிப்படுவது ஆரோக்கியமான ஒன்று.

மக்கள் மீதான கரிசனம்,ஜனநாயகத்தின் மீதான நம்பிக்கை என்பவையே கட்டுரைகளின் போக்கை தீர்மானித்தாலும் வெகு தீவிரமான எந்த பக்கத்தையும் எடுப்பதை கட்டுரைகளில் தவிர்க்கவே செய்கிறார். அதற்கு காரணம் எல்லார் பக்கமும் கொஞ்சமேனும் நியாயம் இருக்கவே செய்கிறது என்கிற பார்வை காரணமாக இருக்கலாம். காஷ்மீர் சிக்கலில் இந்தியாவை விட்டு வெளியேறுவது சாத்தியமில்லை,அதற்குள்ளேயே சுயாட்சியை வழங்க வேண்டும் என்பது ஒரு சோறு பதம். சீனாவை முந்துவது என்கிற பெயரில் பண்டைய போர் பாணியில் இருப்பதை விட இணைந்து செயல்படல் எனும் நவீன வெளியுறவுக்கொள்கை மாதிரிகளை உள்வாங்கியே தன்னுடைய கட்டுரைகளை அவர் கட்டமைத்து இருக்கிறார். வெளியுறவுக்கொள்கை சார்ந்த கட்டுரைகளில் ‘வரலாற்றில் நம்முடைய இடம் என்ன ?’ என்கிற கட்டுரை எழுப்பும் கேள்விகள் எல்லாருக்கும் ஆனவை. எகிப்து போராட்டங்களின் பொழுது அமைதி காத்த நம்மை,முக்கியமான போராட்டங்களின் பொழுது எல்லாம் மவுனம் சாதிக்கும் நாம் எப்படி நினைவுகூரப்படுவோம் என்று இந்தியாவை நோக்கி எழுப்பப்படும் அந்த கேள்வி நேருவிய இந்தியனின் குரலே.

ஈழப் போராட்டங்கள் சார்ந்து எழுதப்பட்ட கட்டுரைகள் மாற்றுக்குரலாக ஒலிக்கின்றன. அவற்றோடு முரண்படலாம்,உங்களிடம் மாற்றுக்கருத்துக்கள் இருக்கலாம். ஆனால்,அவற்றை அபத்தம் என்று நிராகரித்து நகர்வது வரலாற்றின் படிப்பினைகள் நம்மை இன்னம் எட்டவில்லை என்பதன் கொடூரமான நினைவுபடுத்தலாக அமையக்கூடும்.

இந்தக்கட்டுரைகளின் ஆகச்சிறந்த அம்சமாக நான் கருதுவது இவை விமர்சித்துவிட்டு மட்டும் நகரவில்லை. தீர்வுகளை முன்வைக்கின்றன. தேசிய போக்குவரத்துக் கொள்கை வேண்டும் என்று எரிபொருள் சிக்கனக்கட்டுரை பேசுகையில்,மாநிலங்களுக்கு மேலும் உரிமை தர ராஜ்ய சபையை வலுப்படுத்த வேண்டும் என்பது கட்டுரை எழுதப்பட்டதற்கு பின்னர் வந்த புன்ச்சி கமிஷன் அறிக்கையோடு ஒத்துப்போவதே தீர்வுகள் இருக்கிற அமைப்புக்குள்ளேயே தீர்வு தேடும் போக்கின் அழகை எடுத்துச் சொல்கின்றன. மதிய உணவு திட்டம் போலவே காலை உணவுத்திட்டமும் வேண்டும் என்பதில் தான் எழுதுபவனின் மனித நேயம் வெளிப்படுகிறது.

வளர்ச்சியை தரமுடியாத இந்திய அரசுகளின் தோல்விகள் எப்படி தாக்கரேக்களுக்கு வழிவிட்டு உள்ளது என்பதை எழுதும் தருணத்தில் நமக்கான எச்சரிக்கை மணி காத்துக்கொண்டு இருக்கிறது. கசாபைப் பற்றிய கட்டுரையில் காட்டுமிராண்டித்தனத்துக்குகாட்டுமிராண்டித்தனமே பதில் இல்லை என்பதை மட்டும் சொல்லிவிட்டு போயிருந்தால் அது இன்னுமொரு கட்டுரையாக மாறியிருக்கும். உள்துறை,வெளியுறவுத்துறை,பாதுகாப்புத்துறை,ஊடகங்கள் என்று எல்லாரின் தவறுகளை பட்டியலிட்டு ஒரு மாபெரும் வாதத்தில் எதிராளியை யோசிக்க வைக்க இவர் எடுக்கும் முயற்சிகளே கட்டுரையை தனித்து தெரிய வைக்கிறது.

மோடி,மன்மோகன்,தமிழ்த்தேசியவாதிகள்,இந்திய தேசியக்காவலர்கள்,திராவிட இயக்கத்தினர்,இந்துத்துவவாதிகள்,இடதுசாரிகள் என்று எல்லரை நோக்கியும் கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டிருக்கின்றன. “என்னை விட்டு விடாதீர்கள் சங்கர் !” என்று நேரு சொன்னதை தனக்கு சொன்னதாக சமஸ் அண்ணன் எடுத்துக்கொண்டார் போல !

நீதித்துறைக்கு மட்டும் எதற்கு எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட விடுதலை நாட்கள் என்று கேள்வி கேட்பதும்,கருப்புச்சட்டங்கள்,என்கவுன்டர் மீதான சரமாரித்தாக்குதலும் சக மனிதனின் மீதான நேசத்தை காட்டுகிறது என்றால் நம்முடைய மனசாட்சியை உலுக்கிக்கொள்ளும் செயலை வெவ்வேறு கட்டுரைகளில் விதைத்தவாறே அவர் நகர்கிறார். உலகத்தமிழ் மாநாட்டின் தோல்விகளுக்கு கருணாநிதி அரசு மட்டுமா காரணம்,நீங்களும் தான் என்பதில் ஆரம்பித்து கல்வித்துறை,சில்லறை வணிகம்,குன்ஹா கட்டுரை வரை இந்தப் போக்கு நீள்கிறது. ஆனாலும்,பெரிய திமிங்கலங்கள் மீது பாய்வது இப்படி சிறுமீன்கள் மீது பாய்வதில் மட்டுப்படுகிறதோ என்கிற சின்ன வருத்தம் உண்டாவதை தவிர்க்க முடியவில்லை.

முல்லைப்பெரியாறு,காவிரி,தெலங்கானா பற்றிய கட்டுரைகளில் நான்கு முதல் எட்டு பக்கத்துக்குள் பெரிய வரலாறு ஒன்றை அடக்கும் அரும்பெரும் பணியை கச்சிதமாக அண்ணன் செய்திருப்பதில் இருக்கிற கடும் உழைப்பை என்னால் உணர முடிகிறது. எந்திரன் என்றொரு எகாதிபத்தியன் எப்படி ரஜினி மாதிரியான பிரம்மாண்ட நடிகரின் படங்கள் சிறு படங்களை நசுக்கிக் கொள்கிறது என்பதை படம் பிடிப்பது தற்போதைய லிங்கா படத்துக்கும் பொருந்தும்.

ஜாதி,மதங்கள் பற்றிய கட்டுரைகளின் பார்வை நம்மை நாமே சுய பரிசோதனை செய்து கொள்ள உதவுபவை. வெறுமனே ஒரு பக்கத்தை மட்டும் பேசாமல்,இன்னொரு பக்கத்தை கட்டுரையின் ஏதேனும் ஒரு பகுதியிலேனும் சொல்லிவிடும் பண்பு அரிதிலும் அரிதானது. ‘கைகட்டி வாய்பொத்தி வேடிக்கை பார்ப்பது தான் நம்முடைய நிலையா ?’ என்று கேள்வி கேட்கிற சமஸ் அவர்கள் அதற்கு, ‘இல்லை பதிலும் உண்டு எங்களிடம் !’ என்று பேனாவால் சொல்லாமல் சொல்லியிருக்கிறார். யாருடைய எலியாகவும் மாறாமல் சுயமாக சிந்திக்க கதவுகளைத் திறந்துவிடும் கட்டுரைத்தொகுப்பு இது.

புத்தகத்தை வாங்க, தொடர்புக்கு:
thuliveliyeedu@gmail.com
samasbooks@gmail.com
9444204501

— with சமஸ் Samas.

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  மாற்று )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  மாற்று )

Connecting to %s