நாகரத்தினம்மாள் – தியாகராஜர் புகழ் காத்த தேவதாசி !


நாகரத்தினம்மாள் வாழ்ந்த வாழ்க்கை இசை, சேவை, கிளர்ச்சி ஆகியவற்றால் பின்னிப்பிணைந்தது. மைசூரில் தேவதாசி குலத்தைச் சேர்ந்த புத்துலக்ஷ்மி, புகழ் பெற்ற வக்கீல் சுப்பாராவ் ஆகியோருக்கு மகளாகப் பிறந்தார். சுப்பாராவுடன் வேறுபாடு ஏற்பட்டு மைசூர் உடையார் அரசவையில் புகழ்பெற்றிருந்த திம்மயாவிடம் சேர்ந்தார் புத்துலக்ஷ்மி. அங்கே பத்து வயதுக்குள் இசை, தெலுங்கு, வடமொழி ஆகியவற்றைக் கற்றுத் தேர்ந்தார் நாகரத்தினம். பின்னர் வெங்கடசாமியிடம், முனுசாமி அப்பா, கிருஷ்ணசுவாமி பாகவதர் ஆகியோரிடம் இசைப் பயிற்சி பெற்றதோடு நில்லாமல் பெங்களூர் கிட்டண்ணாவிடம் நாட்டியம் பயின்றார்.

பின்னர்ப் புகழ்பெற்ற இசைக் கலைஞர் சேஷண்ணா முன்னிலையில் அவரின் அரங்கேற்றம் நடைபெற்றது. அது பலத்த வரவேற்பையும், பெயரையும் அவருக்குப் பெற்றுத் தந்தது. மீண்டும் மைசூர் அரசரின் ஆதரவு கிட்டியது. மைசூர் மன்னரின் மரணத்துக்குப் பின்னர்ச் சென்னையில் கலை வாழ்க்கையை அவர் தொடரவந்தார்.

அவர் கச்சேரி செய்ய ஆரம்பித்த பொழுது கடும் எதிர்ப்புகள் எழுந்தன. ஒரு பெண், அதுவும் தேவதாசி குலத்தில் பிறந்தவர் கச்சேரி செய்வதா என்கிற பார்வை நிலவியது. தடைகளை மீறி சிவசுப்பிரமணிய அய்யர், ராமாமிருதம் அய்யர் ஆகியோர் அவருக்குப் பக்கவாத்தியமாக இருக்க ஒப்புக்கொண்டது கடும் ஏளனத்துக்கு உள்ளாக்கப்பட்டது.

எண்ணற்ற கச்சேரிகளில் மரபை மறக்காத, கச்சிதமான, மனதை உருக்கும் அவரின் பாடல்களுக்கு என்று தனிப் பெயர் உண்டானது. வருமான வரி கட்டுகிற முதல் பெண் இசைக் கலைஞராக அவர் 1900-ன் ஆரம்பக் காலங்களில் மாறியிருந்தார். ஹரிகதை பாடுவதில் ஆண்கள் மட்டுமே ஈடுபட முடியும் என்கிற எழுதப்படாத விதி பின்பற்றப்பட்ட காலத்தில் அதிலும் நுழைந்தார் நாகரத்தினம்மாள். சில காலம் உபன்யாசங்கள் செய்தார்.

பதினெட்டாம் நூற்றாண்டை சேர்ந்த முத்துப்பழனி தஞ்சை அரசவையின் பிராதப சிம்மனின் ஆசை நாயகியாகத் திகழ்ந்தார். திருப்பாவையைத் தெலுங்கு மொழிக்கு மாற்றிய அவர், ‘ராதிகா சாந்தவனம்’ என்கிற கவித்துவம், காம ரசம் ததும்பும் நூலை படைத்தார். அதில் ராதை கண்ணன் மீது மோகம் கொண்டு படும் பாடும், எலா எனும் இளைய பெண்ணுக்கு அவனை மணமுடித்துவிட்டு விரகத் தாபத்தில் துடித்தலும், அவள் கண்ணனோடு கூடி சாந்தமுறுவதும் அற்புதமாக வர்ணிக்கப்பட்டன. அந்நூலை இயற்றிய முத்துப்பழனி தேவதாசி என்கிற உண்மை மறைக்கப்பட்டு அவர் ஆண் என்கிற தோற்றம் சில பதிப்புகளில் உண்டாகவே அந்நூலை மீண்டும் பதிப்பித்தார் நாகரத்தினம் அம்மாள். வாவில்லா சன்ஸ் நிறுவனத்தால் அந்நூல் வெளியிடப்பட்டது.

சமூகச் சீர்திருத்தவாதியாகத் திகழ்ந்த கந்துகேரி வீரேசலிங்கம் அவர்கள் இப்படிப்பட்ட விரசத்தை உட்பொருளாகக் கொண்ட நூல்கள் தடை செய்யப்பட வேண்டும் என்று எழுதினார். மேலும் முத்துப்பழனியை நடத்தை கேட்டவள் என்றும் அவர் குறித்தார். இதைவிட விரசமான நூல்களை ஆண்கள் எழுதியிருப்பதையும், அதை வீரேசலிங்கமே பரிந்துரைத்ததையும் நாகரத்தினம்மாள் எடுத்துக்காட்டினார். இறைவனின் அடியாரான தேவதாசிகளைக் குடும்பப்பெண்களை அணுகும் ஒழுக்க அளவுகோல்களைக் கொண்டு அணுகுவது சரியில்லை என்றும் அவர் வாதிட்டார். ஒரு தேவடியாள் எழுதிய நூலை இன்னொரு தேவடியாள் பதிப்பித்துள்ளார் என்றெல்லாம் வசைகள் எழுப்பப்பட்டன. பல்வேறு சர்ச்சைகளுக்குப் பின்னர் அந்நூல் ஆங்கிலேய அரசால் தடை செய்யப்பட்டது. பிரகாசம் சென்னை மாகாணத்தின் முதல்வர் ஆனபொழுது அத்தடை திரும்பப் பெறப்பட்ட்டது.

தேவதாசி ஒழிப்பு இருபதுகளில் தீவிரமாக முன்னெடுக்கப்பட்டுக் கோயில்களும் அவர்கள் தானம் தரப்படுவது, ஆரத்தி எடுப்பது, பொட்டு கட்டுவது முதலிய முறைகள் தடைசெய்யப்படவேண்டும் என்று படிப்படியாக மசோதாக்கள் நிறைவேற்றப்பட்ட காலத்தில் அவற்றை எதிர்க்கும் பணிகளில் முனைப்பாக இயங்கினார் நாகரத்தினம்மாள்.

தியாகராஜரின் சமாதியை ஒழுங்காகப் பராமரிக்காமல் பலகாலம் மக்கள் சிதிலடமைய வைத்திருந்த சூழலில் அதை உமையாள்புரம் சகோதரர்கள் செப்பனிட்டார்கள். அங்கே நரசிம்ம பாகவதர், பஞ்சு பாகவதர் சகோதரர்கள் ஆராதனை விழாவை நடத்த ஆரம்பித்தார்கள். வெகு சீக்கிரமே பிணக்கு ஏற்பட்டு சிறிய கட்சி, பெரிய கட்சி என்று இரு பிரிவாகப் பிரிந்து அவர்கள் திருவையாறில் இசை ஆராதனையை 1912-முதல் நிகழ்த்தி வந்தார்கள். பெரிய கட்சியைக் கோவிந்தசாமிப் பிள்ளையும், சிறிய கட்சியைச் சூலமங்கலம் வைத்தியநாத பாகவதரும் முன்னின்று செலுத்தினார்கள்.

விழாவை சிறப்பாக இரு பிரிவினரும் நடத்தினாலும் தியாகராஜரின் சமாதியைச் சுற்றி ஒரு கட்டிடத்தை எழுப்ப நிதி திரட்ட இயலாமல் இருந்தார்கள். கிருஷ்ணப்பா என்பவர் நாகரத்தினம் அம்மாளுக்குக் கடிதம் எழுதினார். அவரின் கனவிலும் தியாகராஜர் தோன்றி இருந்தார்.

1920-ம் வருடம் திருவையாறு வந்து சேர்ந்தார். மன்னா சாகேப் சூர்வேவிடம் இருந்து நிலத்தைப் பெற்றார். அது பொதுப்பயன்பாட்டு நிலம் என்பதால் அதற்கு இணையான நிலத்தை அவர்களுக்குத் தந்தார். 27-10-1921 அன்று திருப்பணிகளைத் துவங்கினார். அடிக்கடி ஊருக்கு வந்தும், தன்னுடைய சொத்துக்கள், நகைகள் ஆகியவற்றை விற்றும் கோயில் கட்டும் பணிகளை வேகப்படுத்தினார். சமாதியை சுற்றி தியாகராஜரின் பாடல்கள் பொறிக்கப்பட்டன. கனவில் கண்ட தியாகராஜர் உருவத்தைச் சிலையாக நிறுவினார். நூற்றி எட்டு நாமாவளியை தியாகராஜரின் மீது ‘தியாகராஜர் தாசி’ என்று தன்னைச் சொல்லிக்கொண்ட அவரே இயற்றினார். இறுதியாகத் தியாகராஜருக்கான சந்நிதிக்கு
ஜனவரி 7, 1925 அன்று குடமுழுக்குச் செய்யப்பட்டது.

இருவருடங்கள் கழித்து ஆராதனை நிகழ்வில் கலந்து கொள்ள அம்மையார் ஊருக்கு வந்தார். யார் வேண்டுமானாலும் விழாவில் கலந்து கொள்ளலாம், ஆனால், பெண்களுக்கும், நாதஸ்வர கலைஞர்களுக்கும் சமாதிப் பகுதிக்குள் அனுமதி இல்லை என்று சூலமங்களம் வைத்தியநாத அய்யர் சொன்னார். நாகரத்தினம் அம்மாள் சளைக்காமல் நாற்பது தேவதாசிகளைத் திரட்டினார். ஊரார் அனைவரையும் பெண்கள் நடத்தும் இசை நிகழ்விற்குத் துண்டறிக்கைகள் மூலம் அழைத்தார். ஆண்களும் பங்குகொள்ள வேண்டும் என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். சமாதியின் புழக்கடையில் பந்தல் போட்டுப் பெண்களே நிகழ்த்திய இசைக்கச்சேரி நடைபெற்றது. அதற்கு அமோக வரவேற்பும் கிட்டியது.

அப்படியும் முழுமையான விருப்பத்தோடு பிற கட்சியினர் இவர்களின் இசை நிகழ்வை வரவேற்கவில்லை. மன்னப்ப சாகேபின் மகன் ராஜராமண்ணாவிடம் பல்லாயிரம் ரூபாய் பொருட்செலவில் நிதி திரட்டி மேலும் சமாதியைச் சுற்றி நிலங்களை நாகரத்தினம்மாள் வாங்கினார். அதற்குப் பிறகு மற்ற கட்சியினர் இறங்கி வந்தார்கள்.

பெண்களுக்கு ஆராதனையில் பங்கேற்க உரிமை ஏற்கப்பட்டது. முதலில் நாதஸ்வர கலைஞர்களுக்குச் சமாதிக்குள் வந்து இசைக்கும் உரிமை மறுக்கப்பட்டாலும் பின்னர் டி.என்.ராஜரத்தினம் பிள்ளை செய்த கிளர்ச்சியால் அதுவும் அமலுக்கு வந்தது.

தியாகராஜருக்கு அற்புதமான இருப்பிடத்தை ஏற்படுத்திய நாகரத்தினம்மாள் தன்னுடைய சென்னை வீட்டையும் விற்றுவிட்டு வாடகை வீட்டில் திருவையாறில் வசிக்க வந்து சேர்ந்தார். அவரைச் சமாதிப்பகுதிக்குள் வரக்கூடாது என்று எதிர்ப்பு காட்டிய வைத்தியநாதரின் ஹரிகதையில் அவருக்கு அருகில் அமர்ந்து கதை கேட்டு தன்னுடைய வெற்றியை அமைதியாக, ஆழமாக அவர் பதிந்தார்.

தன்னுடைய இறப்புக்கு முன்னர் வித்யாசுந்தரி பெங்களூரு நாகரத்தினம் அறக்கட்டளையை உருவாக்கி சமாதி இருக்கும் நிலத்தை விழாவுக்குத் தரும் பொறுப்பை அதனிடம் ஒப்படைத்தார். தேவதாசிகள் உட்பட்ட பெண் கலைஞர்களுக்கு விழாவில் அனுமதி மறுக்கப்பட்டால் நிலத்தைக் கட்டாயம் தரக்கூடாது என்றும் அவர் அதில் குறிப்பிட்டு இருந்தார்.

19-5-1952 அன்று திருவையாறில் அவரின் உயிர் பிரிந்தது. அவர் மரணத்துக்குப் பின்னர்த் தியாகராஜரின் சமாதியைப் பார்த்தபடி தன்னுடைய சமாதி அமையவேண்டும் என்கிற அவரின் கோரிக்கையை நிறைவேற்ற முனைந்த பொழுது, ‘ஒரு தேவதாசியின் சடலத்தை மகான்களின் நினைவிடங்கள் நிறைந்த மண்ணில் புதைப்பதா?’ என்று எதிர்ப்பு எழுந்தது. காவல்துறை பாதுகாப்போடு தியாகராஜரின் நினைவிடத்துக்கு எதிரில் நாகரத்தினம்மாள் மண்ணுக்குள் விதைக்கப்பட்டார். இசை வானமாக, எதிர்ப்பின் அழுத்தமான கீதமாகப் பரவியிருக்கும் அற்புதம் அவரின் வாழ்க்கை.

ஆதாரங்கள்:
THE DEVADASI AND THE SAINT: The Life and Times of Bangalore Nagarathnamma
In the Footsteps of Thiagaraja
The Appeasement of Radhika: Radhika Santawanam
http://www.tamilvu.org/tdb/titles_cont/music/html/bangalore.htm

http://www.dinamani.com/margazhi-isai-thiruvizha-2014/2015/01/02/துக்கடா…/article2599980.ece

http://www.indian-heritage.org/music/bnr.htm

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s