அன்புள்ள ஆசிரியர்களுக்கு ஒரு மாணவனின் கடிதம்…


  • மோசமாக மாணவர்களை நடத்திய ஆசிரியர்கள் பற்றிப் பல்வேறு செய்திகள் காதில், கண்ணில் பட்டபடி இருக்கின்றன. கல்விமுறையில் மாணவர்களை ஒரு வகுப்பின் சாக்பீஸ் அளவுக்குக் கூடப் பலர் மதிப்பதில்லை என்பது எத்தனை வருத்தமானது? வகுப்பில் மாணவன் கைகட்டிக்கொண்டு தான் பதில் சொல்ல வேண்டும். எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்கக்கூடாது. சிரித்துவிடக் கூடாது. ஆண்,பெண் குழந்தைகளாகப் பாகுபாடு காட்டி சமூகத்தின் செயல்பாட்டில் இவர்களும் பங்குவகிப்பார்கள். ஆனாலும், அவ்வப்பொழுது காயத்துக்கு மருந்து போட்ட ஆசிரியர்களையும் இங்கே காண முடிந்திருக்கிறது.

    அவர் சமீபத்தில் ஒரே ஒரு வகுப்பு எடுத்தார். எதோ ஒரு நகைச்சுவையை இயல்பாக என்னை நோக்கி வீசினார். “இப்படிலாம் நீங்க இருந்தா என்னாகும் பூ.கொ.?” என்று கேட்டார். “நாசமாகிடும் சார்!” என்று நான் சொன்னேன். இருபத்தி மூன்று வயதில் நிற்கும் என்னை அப்படியே தலையை இரண்டு கரங்களாலும் பற்றி அணைத்துக்கொண்டார். “அப்படிலாம் சொல்லக்கூடாது செல்லக்குட்டி. நீங்க எல்லாரும் நல்லா இருக்கணும். நல்லா வருவீங்க…” என்ற பொழுது சட்டென்று குழந்தையாக மாறிப் போனது போல இதமாக இருந்தது.

    காகிதப் படகில் சாகசப்பயணம் நூலில் பெ. கருணாகரன்அண்ணனும் இதே போலத் தவறு செய்த தன்னை முத்தம் கொடுத்து அன்பு செய்த ஆசிரியரை சொல்லி உருகியிருப்பார். மரி என்கிற ஆட்டுக்குட்டியில் அன்புக்காக ஏங்கும் அடவாடி போலக் காட்சி தரும் அந்த வழித் தவற இருந்த மகளைக் கேள்விகள் கேட்காமல் அன்பு செய்யும் ஆசிரியர் போல ஒவ்வொரு பள்ளிக்கும் ஒரே ஒருவர் இருந்து விட்டார்.

    கல்வித்துறைக்குள் ஆசிரியர் பட்டம் பெற்றவர்களை மட்டுமே பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறோம். எத்தனையோ பொறியியல் முடித்த இளைஞர்கள் துவங்கி பலர் வேலையில்லாமல் இருக்கிறார்கள். குறுகிய காலத்தில் பயிற்சி அளித்து, ஆரம்பக்கல்வியைப் பயிற்றுவிக்க அவர்களைக் களத்தில் நிச்சயம் இறக்கலாம். ஆசிரியராக அதற்கு முன்னர் அனுபவம் இல்லாத Kannan Rajagopalan அவர்கள் பாடம் எடுத்தால் மெய்மறந்து அமர்ந்திருக்கலாம். யாரேனும் சரியாக விடை சொன்னால், பாக்கெட்டில் என்ன இருந்தாலும் எடுத்து அப்படியே கொடுத்துவிடும் அவரைப் போல சகல மாணவர்களையும் ஊக்குவிப்பவர்கள் இங்கே தேவைப்படுகிறார்கள். அதிலும் பதில் சொல்லத்தயங்கியபடி அமர்ந்திருக்கும் பிள்ளைகளை நோக்கி அவரின் அன்புக்கரங்கள் நீளும். பறவைக்கூட்டம் பறக்கையில் பறவைகள் முன்னும், பின்னும் நகர்ந்து நெடும்பயணத்தை முன்னெடுக்கும். பின்னால் இருக்கும் கூண்டுக்கிளியின் சிறகுகளை நீங்கள் திறந்துவிட முடியும் தெரியுமா?

    வகுப்பில் யாரேனும் ஒருவனை எழுப்பி விட்டு இறுதி வரை நிற்க வைக்கிற காவல் நிலையங்களாகப் பலர் திகழ்வதைக் கண்டு பதைபதைத்திருக்கிறதா? என்னமோ வரக்கூடாத இடத்தில் இருந்து, வந்து சேர்ந்த அழுக்கைப் போலப் பிள்ளைகளைப் பார்க்கும் பார்வையால், தேர்வில் வாங்கும் மதிப்பெண்ணால் மட்டுமே எடை போட்டு என்ன ஆகப் போகிறது? தராசுகள் எப்பொழுது தாழ்ந்தே இருக்கிற பொழுதே அது நியாயத்தட்டில்லை என்று இத்தனை ஆண்டுகளில் புலப்பட்டு இருக்க வேண்டாமா?

    ஏ.கே.ஜார்ஜ் வகுப்பில் எழுந்து நின்று வணக்கம் சொல்வதையே வெறுப்பவர். வகுப்பில் பதில் சொல்லாமல் நிற்பதையும் அவர் கடுமையாக நினைக்கிறவர். “பதில் தப்போ, சரியோ வாயைத் திறந்து சொல்லணும். எதுக்குப் பயம். நினைச்சதை சொன்னா என்ன?” என்று அவர் கேட்பார். கேள்விகளைக் கேட்காமல் வெறும் பதில்களை மட்டும் சொல்பவர்களாக மாற்றப்பட்டு விட்டவர்கள் நாங்கள் என்றாலும், ஒரே ஒருவர் தேர் வடத்தை இழுக்கப் பார்க்கிறார். கொஞ்சம் நகர்த்திப் பார்க்கலாம் தான்…

    ” மூலசூத்திரங்களை மனப்பாடம் பண்ணுகிறவர்களுக்கு நடுவே, இந்தா பார்முலா, பாடத்தைப் புரிஞ்சுக்கிட்டு கணக்குப் போடு..” என்ற முட்கல் அதே சைக்கிளில் சிரித்தபடி தெரிகிறார். புத்தகத்தைத் திறந்து வைத்துக்கூட விடை தேடி தேர்வு எழுது என்று அப்படியாவது கற்றுக்கொள்ளட்டும் என்று சொன்ன industrial biotechnology மாணவர்களின் கதைகளைக் கேட்கிற பொழுது அந்த மாதிரியான முயற்சிகள் முயலாமலே பழமையைக் காப்பது விரக்திச் சிரிப்பை தந்தது.

    ஆசிரியர்களுக்கு மதிப்பிடும் முறை பெரும்பாலான இடங்களில் கிடையாது. அப்படியே இருந்தாலும் அதிலும் தனிப்பட்ட வன்மம் தான் பெரும்பாலும் வெளிப்படும். “நீ நல்லா படிக்கல!” என்று மாணவனை நோக்கி சொல்ல ஆசிரியரால் முடிகிறது என்றால் மரியாதை அளவுகோல்களைத் தாண்டி, “நீங்க நடத்துறது புரியலை!” என்று கண்ணியத்தோடு மாணவர்கள் கருத்துப் பரிமாற்றம் செய்ய எத்தனை ஆசான்கள் அனுமதிப்பார்கள். அல்லது சுற்றியிருப்பவர்கள்? கணபதி அய்யா அதை எப்பொழுதும் செய்தார். அவர் நடத்தும் ஒன்று புரியவில்லை என்ற கணத்தில் வேறொரு ஆசிரியரை அனுப்பி வைத்துப் பின்னர்ப் புரிந்ததா என்று கேட்டு திருப்தி பட்டுக்கொண்டார்.

    வகுப்பில் சந்தேகம் கேட்டால் அடுத்த வகுப்பில் சொல்வதாகவோ, இல்லை எதிர்க்கேள்வி கேட்டோ அமரவைக்கும் ஆசிரியர்களில் எத்தனை பேர் இருக்கிற ppt தாண்டி படிக்கிறார்கள். “எனக்கும் தெரியாது! கத்துக்கொடுங்க! சேர்ந்து படிக்கலாம்…”என்ற பாஸ்கர் பாபுஜி சார் போல மாணவர்களிடம் இருந்து கற்றுக்கொள்ள முனைகிற ஆளுமைகள் எவ்வளவு குறைவாக உள்ளார்கள்? கற்றல் என்பது இருவழிப்பயணம் என்று சொன்னால் மட்டும் போதுமா? அப்படியே மாணவனை மட்டும் சாப்பிடும் கருந்துளையாக இருந்தால் எப்படி?

    வகுப்பில் பாடங்களைத் தாண்டி எத்தனை ஆசிரியர்கள் பேசுகிறார்கள். சமூகச் சிக்கல்களைப் பற்றியும், தன்னுடைய நியாயமான கவலையையும் பதிவதோடு மாணவர்களின் கருத்துக்களையும் ஒரு கோப்பைத் தேநீர் சாப்பிட்டபடி கேட்கும் ஆசான்கள் அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக இருக்கத்தானே செய்கிறார்கள். நீங்களும் மாணவர்களை நோக்கி அடிக்கப் பலமான செங்கல்களாகப் பாடங்களைச் சூளையில் சூடேற்றுவதற்கு நடுவில் கொஞ்சம் இதமாகக் கதைகள் பேசலாம் இல்லையா?

    மாணவர்களைக் குழந்தைகளாகப் பார்த்து அவர்களின் சிக்கல்களைக் காது கொடுத்து கேட்கும் ஆசிரியர்கள் எத்தனை பேர்?கொலைக்களத்தில் நிற்கும் தண்டனை நிறைவேற்றும் நபரைப் போல எத்தனை கடுகடுப்பும், கோபமும், அதிகாரமும் இங்கே காணப்படுகிறது? பிள்ளைகள் அப்புறம் எப்படி அணுகுவார்கள்?

    மாணவன் வகுப்புக்கு வராமல் போனாலோ, கொஞ்சம் அட்டூழியம் செய்தாலோ, தவறு செய்து மாட்டினாலோ உடனே காய்ந்து விட வேண்டியதில்லை. குற்றம் கடிதலில் படிப்படியாக அவன் பக்கம் என்ன தவறு, அவனைத் தண்டித்தால் என்ன நடக்கும், கொஞ்சம் பேசிச் சரி செய்ய முடிகிறதா என்று முயன்று பார்ப்பதில் தீர்வுகள் பெரும்பாலும் கிட்டும்.

    அந்தப் பள்ளி தலைமைஆசிரியையைப் பல முறை சந்தித்திருக்கிறேன். ஆறு வயது குழந்தை முதல் ப்ளஸ் ஒன் பிள்ளை வரை யாவரும் அஞ்சாமல், சிரித்தபடி அவரிடம் குறைகளைச் சொல்ல முடியும். எப்பொழுதும் முகம் சுளிக்க மாட்டார், கண்டிப்பைக் கூட மெதுவாய் பரவும் காலை வெப்பம் போலத் தான் காட்டுவார். கண்ணீர் விட்டு அழுது, அவர் வைத்த நம்பிக்கைக்காகத் தங்களுக்குப் பிடித்தவற்றில் மின்னியவர்கள் பலரைத் தெரியும்.

    எதிரே இருக்கும் பிள்ளை களிமண்ணோ, கரித்துண்டோ, குப்பையோ இல்லை. நீங்கள் அதைச் சிற்பமாக, வைரமாக, அழகிய பொருளாகவோ மாற்றுவதாகக் கவிதை பாடவேண்டாம்.
    கவலைகளும், அவநம்பிக்கையும் ததும்பி வழியும் சமூகத்தின் சுழலில் எலி ஓட்டத்தில் ஓடப்போகும் பிள்ளையாக அவர்களை மாறவிடாமல் உங்களின் கணநேரக் கரிசனமும், ஜனநாயக அணுகுமுறையும் காப்பாற்றக்கூடும். “எதுவுமே வாய்ப்பில்ல தம்பி!” என்று சொல்லலாம் நீங்கள். ஏதேனும் வாய்ப்புகள் இருக்கிற ஒரே நம்பிக்கை பீடமாக நீங்கள் இருப்பதால் தான் மண்டியிட்டு இப்படியொரு முறையீடு!

    காத்திருப்புடன்,

    நல்ல ஆசிரியர்களால் கற்றுக்கொண்டே இருக்கும் மாணவன் ஒருவன்

Advertisements

மறுமொழியொன்றை இடுங்கள்

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / மாற்று )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / மாற்று )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / மாற்று )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / மாற்று )

Connecting to %s