கோக்கோ – கனவைத் துரத்துங்கள், குடும்பத்தையும் கவனியுங்கள்!


கோக்கோ’ திரைப்படத்தை முதல் முறை பார்த்துவிட்டுக் கண்கள் பனிக்க வெளியே வந்தேன். குடும்பத்தின் பல்வேறு பாடுகளில் பெரும்பாலும் பங்கேற்காத என் கடந்த கால வாழ்க்கை அப்படிப்பட்ட அனுபவத்திற்குக் காரணமோ எனத்தோன்றியது. இரண்டாவது முறை இன்று அப்படத்தை மீண்டும் பார்த்த பின்பு மீண்டுமொரு முறை நெகிழ்ந்தேன்.

இசைக்கனவுகளைத் துரத்தும் சிறுவன் மிகைல். அவனுடைய குடும்பம் காலணி தயாரிப்பில் பெயர் பெற்றது. அவனுடைய எள்ளு தாத்தா இசை நாடி குடும்பத்தை விட்டு வெளியேறுகிறார். அதனால் அக்குடும்பத்தில் தலைமுறை தலைமுறையாக இசை வெறுக்கப்படுகிறது. இந்நிலையில் மிகைலுக்கு ஏற்படும் மாய அனுபவங்கள் அவனை இறந்தவர்களின் பூமிக்கு அழைத்துச் செல்கிறது. அங்கே இசைக்கும், குடும்பத்திற்கும் இடையே அவன் உயிர் சிக்கிக்கொள்கிறது.

Image result for coco movie

கனவுகளை விடாமல் துரத்துவதா? குடும்பத்தொழிலில் தோய்ந்து தொலைந்துபோவதா என்கிற தள்ளாட்டத்தில் மிகைல் வாடிப்போகிறான். இசை பெருகி, கனவுகள் கைகூடி வரும் நிலையில் அவனுக்குப் பேரதிர்ச்சி காத்திருக்கிறது. கனவுகளைத் துரத்துகையில் சகலமும் மறந்து போகிறோம்.பிரியம் வழிய இமை சோர, கண்ணீர் வழிய நினைவுகளோடு நிறையும் உறவுகளின் காத்திருப்பை மறத்தல் தகாது எனக் கோக்கோ அத்தனை நெகிழ்வாகக் கடத்துகிறது.

படத்தில் பல்வேறு ஸ்பானிஷ், ஆங்கிலம் கலந்த பாடல்கள். அவை மெக்சிகோவுக்கே அழைத்துச் செல்கின்றன. வலுவான கதையும், உற்சாகமான இசையும், கனவுகளுக்கும் உணர்வுகளுக்கும் இடையேயான போராட்டமும் ஒரு பரவச அனுபவமாகக் கோக்கோவை மாற்றுகின்றன. குழந்தைகள், பெற்றோர்கள், கூடுகள் நொறுக்கி வானை நாடும் இளைஞர்கள் யாவரும் கண்டு நெகிழ வேண்டிய அழகிய படம் கோக்கோ.

Advertisements

அருவி- திசைகளற்ற அன்பின் பயணம்!


*Spoiler alert*
அருவி திரைப்படத்தை அன்பு நண்பர்களோடு பார்த்தேன். படம் குறித்து பல்வேறு நேர்மறையான, நெகிழ்ச்சியான பதிவுகளை படித்திருந்தாலும் எந்த எதிர்பார்ப்பில்லாமலே காணச்சென்றேன். அருவி எனும் பெண்ணின் வாழ்க்கையை சுற்றி நகரும் சம்பவங்கள் கண்ணீரும், பேரன்பும், புன்னகையும் கலந்து சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

முதல் இருபது நிமிடங்கள் இலக்கின்றி சற்றே பயணிப்பது போலத்தோன்றினாலும் கதையோடு படிப்படியாக ஒன்றிவிட முடிகிறது. உறவுகள், உதவுபவர்கள், உள்ளமைதி தருவதாக சொல்பவர்கள் செய்யும் கொடுமைகளை மன்னிப்பின் வழியே கடக்க முயல்கிற கனமான பாத்திரம் அருவி. ஆனால், அடிப்படை ஆண் மைய  அடக்குமுறையின்  கட்டமைப்பை  ஓரிரு வசனங்கள் தவிர்த்து படம் பெரிதாக அசைத்துப் பார்க்கவில்லை. அது அதன் இலக்காக இல்லை. இடைவேளைக்கு முன் நாயகி பேசும் வசனத்தில் அதன் கேள்விகளில் திரையரங்கே கைதட்டல்களால் நிறைகிறது.

தொடர்ந்து கதகதப்பையும், பாதுகாப்பையும், அரவணைப்பையும் தந்த உறவுகள் கைவிட்ட நிலையில் கணங்களில் கடக்கிற உறவுகளை புன்னகையால், கொண்டாட்டத்தால், மானுடத்தால் நிறைக்கிற கணங்கள் நெகிழ்வானவை.   இரண்டாம் பாதியில் தனிமனிதர்களின் சிக்கல்களை, பிரச்சினைகளை சந்தைப்பொருளாக்கும் நிகழ்வான ‘சொல்வதெல்லாம் உண்மை’ பகடி செய்யப்படுகிறது. அது ஒரு கட்டத்தில்  அருவருப்பானதாகவும், கீழ்மையானதாகவும் மாறி நகைச்சுவை என்கிற பெயரில் கடத்தப்படுகிறது. அவர்களிடத்தில் லஷ்மி ராமகிருஷ்ணன் இருந்தால் எப்படி இருக்கும் என உணர்த்தவே அப்படிச்செய்தோம் என கருதினால் அந்த இலக்கிலும் படம் வெற்றிபெறவில்லை. ஆழமான விமர்சனங்கள் என்பவை தனிப்பட்ட தாக்குதல்களின் மூலம் எழுப்பப்பட்டால் அவை நீர்த்து போவது திரையரங்கில் தெரிந்தது.

எச்ஐவி நோய் அரிதான காரணத்தால் நாயகிக்கு ஏற்பட்டது கதையை அடுத்த கட்டத்துக்கு நகர்த்துகிறது. எய்ட்ஸ் குறித்த பரப்புரைகள், முன்னெடுப்புகளால் ஏற்படுத்தப்பட்ட விழிப்புணர்வு எல்லாம்  வல்லுறவில் கொண்ட மூவருக்குமே நோய்த்தொற்று இல்லை என்கிற காட்சிப்படுத்தலில் சிதைகிறது. ஏனோ தடுப்பூசி எதிர்ப்பாளர்களரின் முகங்கள் வந்து போயின.  அதேபோல எய்ட்ஸ் நோய் சிகிச்சை குறித்த நாயகியின் குரலாக எழும் விமர்சனமும் பொறுப்புணர்வற்று  இருந்தது வருத்தத்துக்குரியது.

இறுதிக்காட்சிகளில் உருக்குலைந்து உள்ளம் கரைந்து போகிறோம். மனதின் கசடுகள் கரைந்து அருவி போல அன்பும், காதலும், விடுதலையும் நிறைக்கிறது. படத்தின் இசை அத்தனை வண்ணமயமானதாக, உற்சாகப்பெருக்காக, உணர்வுகளை இசையில் இழைத்து தரும் பேரனுபவமாக மாற்றுகின்றது. அருவி திசைகளற்ற உலகினில் ஊற்றெடுக்கும் நம்பிக்கை ஊற்று.

எல்லா எல்லைகளும் கடந்து எழுக – மகாகவி குவேம்பு


மகாகவி குவேம்பு கன்னடத்தின் பெருங்கவிஞர். அடையாளங்கள் கடந்து மானுடம் பேசியவர். அவருடைய எட்டாண்டு உழைப்பினில் எழுந்த ஶ்ரீ ராமாயணத் தரிசனம் ராமனையும் தீக்குளிக்க வைத்தது. குவேம்புவின் கண்களுக்கு ரோஜா மலர்கள் மன்மதன் முத்தமிட்டு ரதியின் இதழில் இருந்து வழிந்த குருதியாகக் காட்சியளித்தது. சொர்க்கத்தின் கதவுகள் ஹேமியின் காதலன் என்ற போதே எனக்குத் திறக்கும் எனத் தன் மனைவியின் மீதான பேரன்பு மேலிட எழுதினார். ஞானபீடம் முதலிய விருதுகளை வென்ற அவரின் ‘O nanna chetana’ கவிதை தமிழில்

என் ஆன்மாவே
எல்லா எல்லைகளும்  கடந்து எழுக!

எல்லா வடிவங்களையும் கடந்து எழுக
ஆயிரம் நாமங்களும், அடையாளங்களையும் கடந்து எழுக
என் உணர்வுகள்  இதயத்தைக் குத்திக்கிழிக்கிறது என்றாலும்
எல்லா எல்லைகளும் கடந்து எழுக

ஒரு நூறு சாதிகளின் பதர்களை ஊதி தள்ளுக

தத்துவங்களின் போதாமைகளைக் கடந்து எழுக
என் ஆன்மாவே !
தொடுவானம் தாண்டியும் எழுக
என் ஆன்மாவே
எல்லா எல்லைகளும் கடந்தெழுக
Kuppali Venkatappa Puttappa's 113th birthday

முடிவுறாத சாலையில் எங்கும் சோர்ந்து சுணங்கி உறங்காதே
கூடுகள் எழுப்பிக் கட்டுண்டு கலங்காதே
இயன்றதை அடைந்து விட்டு இன்புற்று நிற்காதே
அழியாமல் இரு
என் ஆன்மாவே
எல்லா எல்லைகளும் கடந்து எழுக

அழிவற்றது எப்போதும் அழியாது
யோகி அழிவற்றவன் ஆகிறான்
நீ அழிவற்றவன், எப்போதும் அழிவற்றிரு
அழிவற்று இரு இரு இரு இரு
என் ஆன்மாவே
எல்லா எல்லைகளும் கடந்து எழுக

தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்

ஒரு மனிதன், ஒரு வீடு, ஒரு உலகம் -மானுடம் ததும்பும் உலகம்


ஜெயகாந்தனின் ‘ஒரு மனிதன், ஒரு வீடு, ஒரு உலகம்’ எனும் மானுடம் ததும்பும், அன்பு மிகைத்த, வெறுப்புகள் அற்றதொரு உலகினில் வசித்து விட்டு வருகிறேன். நாவலில் வருகிற ஹென்றி அடையாளங்கள் அற்றவன். அல்லது இன்னமும் சரியாகச் சொல்வதென்றால் அடையாளங்களைப் பொருட்படுத்தாதவன். ‘முரண்பாடுகள் இல்லாத, மோதல்கள் இல்லாத, முணுமுணுப்புகள் இல்லாத, சண்டைகள் இல்லாத, குறைகள் இல்லாத, முறையீடுகள் இல்லாத, எதிர்பார்ப்புகள் இல்லாத, ஆக்கிரமிப்புகள் இல்லாத, அதிகாரங்கள் இல்லாத, அன்பு மட்டுமே’ தழைத்த உலகம் அது.

ஹென்றியின் பப்பாவும், அவனும் உரையாடிக்கொள்ளும் கணங்களில் வழியும் பிரியமும், வன்மங்கள் அற்ற நெருக்கமும், அவ்வப்போது இயல்பாகக் கசிந்து பெருக்கெடுக்கும் கண்ணீரும் நம் கரங்களிலும் ஒட்டிக்கொள்கிறது. ‘என் மதம் எவ்வளவு உசத்தினாலும் அதை என் பிள்ளை மேலே திணிக்கக் கூடாது’ என்கிற பப்பா ‘பிரார்த்தனை என்பது வேண்டுவது அல்ல, விரும்புவது’ என்று நெகிழவைக்கிறார். பப்பா என்கிற சபாபதி, ‘யாரும் யாரையும் அடிக்கக் கூடாது. சண்டையே வேண்டாம்.’ என்று வன்முறையற்ற ஒரு புத்துலகை விரும்புகிறார். கடுமையான அடக்குமுறையால், பூவரச மரத்தின் குச்சியால் மட்டுமே பேசும் கொடுமைக்கார தந்தைக்குள் இருக்கும் மெல்லிய மனிதத்தை நாவல் புலப்படுத்துகிற போது பால்யகால அடிகளின் நினைவுகள் எட்டிப்பார்த்தன.

இந்தக் கதையில் வரும் மனிதர்கள் சொத்துக்களை விடத் தர்மத்தை பெரிதென்று நம்புகிறார்கள். தியாகத்தைச் செய்வதில் தங்களுக்குள் போட்டி போடுகிறார்கள். அவர்கள் அறத்தின் உச்சங்களை மானுட கசடுகளிடையே வெகு இயல்பாக அடைகிறார்கள். தனக்குப் பிரியமான வேறொருவரோடு வெளியேறுகிற மனைவியைக் கொல்ல சொல்லும் கவுரவங்களை ஓரங்கட்டி வைத்துவிட்டு மனசாட்சியின் குரலுக்குச் செவிமடுக்கிறார்கள். சமயங்களில் உறவுகளின் உன்னதம் காக்க தீங்கில்லாத பொய்களைச் சொல்கிறார்கள். காயப்பட்டு நிற்கும் முன்பின் தெரியாத மனிதர்களுக்கு மனம் கரைய கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள். சொந்த காயங்களைத் தாண்டி துரோகம் இழைத்தவர்கள் மீது நிகழ்த்தப்படும் சாதிக்கொடுமைகளுக்கு எதிராகக் கவலைப்படுகிறார்கள், அவற்றைக் கடந்து நேசிக்கக் கற்றுத்தருகிறார்கள். 

Image may contain: one or more people and text

கதையின் நாயகன் ஹென்றி கிழங்கு வைக்கிற பெண் துவங்கி, சிறுவர்கள் வரை அனைவரையும் சமமாக மதித்துக் கைகூப்பி வணக்கம் செலுத்துகிறான். அழுதும், பயந்தும் படிக்கிற கல்வி என் மகனுக்கு வேண்டாம் என்கிற பப்பாவின் பேரன்பின் நிழலில் மனிதர்களை அவர்களின் குறைகளோடு ஏற்று அன்பு செலுத்துபவனாக வளர்கிறான். தந்தையின் வேர்கள் தேடி செல்கையிலும், சக மனிதர்களின் துயர்களுக்குச் செவிமடுக்கிறான். கொள்கைகள் என்று தனக்கொன்றும் இல்லை என்று மனிதர்களின் மனதிற்கு முக்கியத்துவம் தருகிறான். அவன் கண்களுக்கு மரத்தில் குதித்தோடும் மந்திகளும், மலையின் பேரழகும், குளிக்கிற பெண்ணும் ஒரே அழகியலோடு ரசிப்பதற்கு உரியவர்கள் ஆகிறார்கள். அந்தப் பார்வையில் மனச்சாய்வுகள் இல்லை. சந்தேகங்கள் சுவடின்றி மனிதர்களை நம்புகிறான். மனதை மட்டும் ரம்மியமாகச் செலுத்தியபடி, வாழ்க்கை இழுக்கும் போக்கினால் புகார்கள் இன்றிப் பயணிக்கிறான். புதிய அனுபவங்களைக் கண்டடைகிறான். 

Image result for ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்

ஏறத்தாழ நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எழுதப்பட்ட இந்த நாவலில் தனிமனிதர்களின் விடுதலைக்கு முக்கியத்துவம் தரப்படுகிறது. சமூகத்தின் கட்டுப்பாடுகள், போலித்தனங்கள், அடக்குமுறைகளில் இருந்து விலகி தங்களுக்கான வாழ்க்கையை வாழ முயல்பவர்கள் இயல்பாகக் கண்முன் நடமாடுகிறார்கள். ‘நான் திருமணங்களுக்கோ, ஆண் பெண் உறவுகளுக்கோ எதிரியில்ல…எதற்குமே எதிரியாக இருப்பது சரியல்ல… ஆனால்..ஆனால் எனக்குத் திருமணம் அவசியமில்லை என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் திருமணம் செய்து கொள்ளமாட்டேன். எனக்குக் கூழ் மட்டும் போதும். எல்லாரும் கூழே குடிக்க வேண்டும் என்றா சொல்லுகிறேன்? நீங்கள் சொல்கிற மாதிரி இந்தக் கிராமங்களும், இங்கே வாழ்கிற மக்களும் நகர்வாழ்க்கையோடு பேதமற கலந்து போகிற நாள் வரலாம். வரட்டுமே. அதற்கு நானும் ஏன் ஆசைப்பட வேண்டும்?’ என்கிற ஹென்றியின் குரல் எல்லாக் காலத்திலும் விடுதலை நாடும் மனங்களில் ஒலிக்க வேண்டியது. மந்தைத்தனங்கள் தாண்டி மானுடம் நாடுபவர்களை வழிநடத்தக்கூடிய, மனதின் வன்மங்களை, கசடுகளைக் கரைக்கிற அற்புதத்தைப் புரியும் ஆரவாரமற்ற முக்கியமான நாவல் இது.

ஒரு மனிதன் ஒரு வீடு ஒரு உலகம்
ஜெயகாந்தன்
பக்கங்கள் 316
விலை : 325
காலச்சுவடு பதிப்பகம்

இப்போதே என் அருகில் இரு


இப்போதே என் அருகில் இரு,
என்னை வதைப்பவனே, என் காதலே, என் அருகில் இரு
இரவு கீழிறங்கும் இந்த வேளையில் அருகில் இரு
சூரிய அஸ்தமனத்தின் வெட்டுக்காயங்களைப் பருகியபடி இருள் படர்கிறது
அதன் கரங்களில் வாசனைத் தைலங்கள், அதன் வைர ஈட்டிகள் 
அது புலம்பல்களின் அழுகையோடு வருகையில்,
அது பாடல்களின் புன்னகையோடு வருகை புரிகையில்,
அதன் ஒவ்வொரு அடியிலும், வேதனையின் நீலச்சாம்பல் கொலுசுகள் கலகலக்கையில்
தங்கள் ஆழமான மறைவிடங்களில்
இதயங்கள் இன்னுமொரு முறை நம்ப ஆரம்பிக்கையில்,
இதயங்கள் தங்களுடைய கண்காணிப்பை துவங்குகையில்,
சட்டைப்பைக்குள் கரங்கள் சப்தமற்று மறைந்து கிடக்கையில்
நெஞ்சுருக முயன்று பார்த்தாலும், அமைதியாகாத
ஆற்றுப்படுத்த முடியாத குழந்தைகளைப் போலச் சிணுங்கல்கள் எழுப்பியபடி
ஒயின் ஊற்றப்படுகையில்
நீ செய்ய நினைப்பவை எதையுமே செய்ய முடியாமல் தவிக்கையில்
எதுவுமே பயனற்று நிற்கையில்
இரவு கீழிறங்கும் இந்தக் கணத்தில்
தன்னுடைய சோக முகத்தை இழுத்தபடி, இரங்கல் ஆடை அணிந்து இரவு வருகையில்
என் அருகே இரு
என்னை வதைப்பவனே, என் காதலே, என் அருகில் இரு – Faiz Ahmed Faiz 
ஆங்கிலத்தில் : Naomi Lazard
தமிழில்: பூ.கொ. சரவணன்

Image may contain: 2 people

விறுவிறுப்பான விக்ரம் வேதா


“நீங்கள் மானுட மோதலை எளிமையாக்கி விட்டீர்கள். மானுட போராட்டம் அகிம்சைக்கும் வன்முறைக்கும், வாய்மைக்கும் பொய்மைக்கும், நியாயத்துக்கும், அநியாயத்துக்கும் இடையேயான ஒன்றாக நீங்கள் எளிமைப்படுத்தி விட்டீர்கள். ஆனால், வாழ்க்கையில் ஒரு நியாயமும், இன்னொரு நியாயமும் தானே மோதிக்கொள்கின்றன. ஒரு உண்மையும், இன்னொரு உண்மையும் தானே போரிடுகின்றன.”- காந்தியிடம் மேனாள் குடியரசு தலைவர் கே.ஆர். நாராயணன் எழுப்பிய கேள்வி.

விக்ரம் வேதா திரைப்படத்தைப் பெங்களூரில் பார்த்தேன். விஜய் சேதுபதி எனும் நம் காலத்தின் மகத்தான கலைஞனுக்கு எத்தனை ரசிகர்கள் என இன்றைக்குக் காண முடிந்தது. ஒரு எளிய முல்லா நசுருதீன் கதையை அவரின் பாணியில் திரையில் வெளிப்படுத்துகையில், ‘படைப்பவனை விட, படையலிடுகிறவனே கலைக்கு உயிர் தருகிறான்.’ எனத் தோன்றியது. சுய எள்ளல் மிகுந்த ரவுடியாக, கதைகள் சொல்லி விக்ரம் (மாதவன்) என்கிற காவல்துறை அதிகாரியை விடாமல் துரத்தும் வேதாவாக அவர் அசரவைக்கிறார்.

Image may contain: 2 people, people standing

மிகவும் சுவாரசியமான கதை சொல்லலில், எளிய மனிதர்களின் நம்பிக்கையும் , கைகளை விடுத்து விட முடியாத பிரியமும் வன்முறைக்கும், குழப்பமான போராட்டங்களுக்கும் இடையே சிக்கிக் கொள்கின்றன. மாதவன் கம்பீரமாக அசத்துகிறார். நண்பனின் மரணத்தை அவரின் மனைவியிடம் சொல்ல நேரிடும் கணத்தில் கண்களால் அவர் பேசும் தருணத்தில் நம் கண்கள் குளமாகின்றன.

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் வசனங்கள். அவற்றை விஜய் சேதுபதி வெளிப்படுத்தும் அசட்டையான பாணியில் அவற்றின் கம்பீரம் கூடிப்போகிறது. ஒற்றை முறுக்கை கையில் ஏந்தியபடி அறிமுகமாகும் காட்சியில் இருந்து இறுதி வரை எந்த உறுத்தலும் இல்லாமல் அசத்துகிறார். நுட்பமாகச் செதுக்கப்பட்ட திரைக்கதையை வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்கள் தாங்கிக்கொள்கின்றன.

துரோகங்கள் எதிர்பாராத முனைகளில் இருந்தெல்லாம் தாக்குகின்றன. சரி, தவறு என்கிற இருமைகள் இல்லாத உலகம் அது. கோடுகள் போட்டு ஆடமுடியாத ஆட்டமாக, வட்டத்துக்குள் விதிகள் மீறப்படும் ஆட்டமாக அவை விரிகின்றன. ‘கிரிமினல் புள்ளை கிரிமினலா தான் ஆவான்னா காந்தி அப்பா காந்தியா?காந்தியை சுட்ட கோட்ஸே அப்பா கோட்ஸேவா’ என்கிற கேள்வியில் சமூகம் குற்றவாளியாக ஆக்கும், ஆக்கிக்கொண்டிருக்கும் பலரின் குரல்கள் கேட்கிறது. ஆனால், இவை அனைத்தையும் எந்த உறுத்தலும் இல்லாமல் கமர்ஷியல் களத்தில் புகுத்தி கொடுத்திருக்கிறார்கள் புஷ்கர்-காயத்ரி. எக்கச்சக்க திருப்பங்கள் சற்றே சலிப்புத் தரலாம், எனினும், ஒரு முழுமையான கொண்டாட்ட அனுபவமாக இந்தப் படம் அமையும். எல்லையில்லாத உற்சாகத்தையும், சில கேள்விகளையும் தாங்கிக்கொண்டு வெளியே வருவீர்கள்.

— with Vijay Sethupathi, R Madhavan and Vikram Vedha.

துயர்மிகு வரிகளால் இன்றிரவை நிறைக்கப் போகிறேன் – நெரூதா


துயர்மிகு வரிகளால் இன்றிரவை நிறைக்கப்போகிறேன்

இப்படி எழுதலாம் : முறிந்த இரவில் தொலைவில் நீல விண்மீன்கள் நடுங்குகின்றன

இரவின் தென்றல் வானில் கீதம் மீட்டுகிறது

துயர்மிகு வரிகளால் இன்றிரவை நிறைக்கப்போகிறேன்
நான் அவளை காதலித்தேன்,
அவளும் சில சமயங்களில் என்னைக் காதலித்தாள்

அந்த இரவுகளில்
அவளை என் கரங்களில் ஏந்தி இருந்தேன்

அளவற்ற ஆகாயத்தின் கீழே முத்தங்களால் அவளை நிறைத்தேன்

எப்படி அவளை காதலிக்காமல்
இருந்து இருப்பேன்,
அதுவும் அந்த கண்களை !

துயர்மிகு வரிகளால் இன்றிரவை நிறைக்கப்போகிறேன்

அவள் எனக்கானவள் இல்லை
என்றே எண்ணுகிறேன்;
அவளை இழந்ததாக உணர்கிறேன்

நீண்ட இரவு,
இன்னமும் நெடிதாக
அவளில்லாமல் நீள்கிறது

புல்நுனி மீது விழும் பனித்துளியாக
வரிகள் உயிரில் விழுகிறது

துயர்மிகு வரிகளால் இன்றிரவை நிறைக்கப்போகிறேன்

என்னுடன் அவளை
பிணைத்திருக்க முடியவில்லையே என்பதே உலுக்குகிறது

இரவு முறிந்திருக்கிறது; அவள் என்னுடனில்லை

அவ்வளவே; தொலைவில் யாரோ பாடுகிறார்கள்

என் ஆன்மா அவளை இழந்து புழுங்குகிறது

என் பார்வை அவளைத்தேடுகிறது; அவளை அடைய

அவளுக்காக என் இதயம் மருகி காத்திருக்கிறது; அவள் என்னுடன் இல்லை

அதே கிளைகளில் அதே இரவு வெளுக்கிறது

அந்தப்பொழுதில் இருந்து நாங்கள் ஒன்றில்லை

நான் அவளை காதலிக்கவில்லை; அது உறுதி. ஆனால் அவளை எப்படியெல்லாம் காதலித்தேன்

என் குரல் அவளை அடையும் தென்றலைத் தீண்டுகிறது

அவள் மீது என் முத்தங்கள் பொழிவதைப் போல இன்னொருவரின் முத்தங்கள்

அவளின் குரல்,ஒளிர் மேனி,விரிந்த விழிகள்

நான் அவளை காதலிக்கவில்லை;அது உறுதி,ஆனால் நான் அவளை காதலிக்கிறேன்

காதல் தவச்சிறிது; மறத்தல் சாலப்பெரிது

அந்த இரவுகளில் அவளை என் கரங்களில் ஏந்தி இருந்தேன்

என் ஆன்மா அவளை இழந்து புழுங்குகிறது

இதுவே நான் அனுபவிக்க அவள் எனக்கு தந்த இறுதி வலி

இதுவே நான் அவளுக்காக எழுதும் இறுதி வரி -நெரூதா

 

Image result for நெரூதா