விறுவிறுப்பான விக்ரம் வேதா


“நீங்கள் மானுட மோதலை எளிமையாக்கி விட்டீர்கள். மானுட போராட்டம் அகிம்சைக்கும் வன்முறைக்கும், வாய்மைக்கும் பொய்மைக்கும், நியாயத்துக்கும், அநியாயத்துக்கும் இடையேயான ஒன்றாக நீங்கள் எளிமைப்படுத்தி விட்டீர்கள். ஆனால், வாழ்க்கையில் ஒரு நியாயமும், இன்னொரு நியாயமும் தானே மோதிக்கொள்கின்றன. ஒரு உண்மையும், இன்னொரு உண்மையும் தானே போரிடுகின்றன.”- காந்தியிடம் மேனாள் குடியரசு தலைவர் கே.ஆர். நாராயணன் எழுப்பிய கேள்வி.

விக்ரம் வேதா திரைப்படத்தைப் பெங்களூரில் பார்த்தேன். விஜய் சேதுபதி எனும் நம் காலத்தின் மகத்தான கலைஞனுக்கு எத்தனை ரசிகர்கள் என இன்றைக்குக் காண முடிந்தது. ஒரு எளிய முல்லா நசுருதீன் கதையை அவரின் பாணியில் திரையில் வெளிப்படுத்துகையில், ‘படைப்பவனை விட, படையலிடுகிறவனே கலைக்கு உயிர் தருகிறான்.’ எனத் தோன்றியது. சுய எள்ளல் மிகுந்த ரவுடியாக, கதைகள் சொல்லி விக்ரம் (மாதவன்) என்கிற காவல்துறை அதிகாரியை விடாமல் துரத்தும் வேதாவாக அவர் அசரவைக்கிறார்.

Image may contain: 2 people, people standing

மிகவும் சுவாரசியமான கதை சொல்லலில், எளிய மனிதர்களின் நம்பிக்கையும் , கைகளை விடுத்து விட முடியாத பிரியமும் வன்முறைக்கும், குழப்பமான போராட்டங்களுக்கும் இடையே சிக்கிக் கொள்கின்றன. மாதவன் கம்பீரமாக அசத்துகிறார். நண்பனின் மரணத்தை அவரின் மனைவியிடம் சொல்ல நேரிடும் கணத்தில் கண்களால் அவர் பேசும் தருணத்தில் நம் கண்கள் குளமாகின்றன.

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் வசனங்கள். அவற்றை விஜய் சேதுபதி வெளிப்படுத்தும் அசட்டையான பாணியில் அவற்றின் கம்பீரம் கூடிப்போகிறது. ஒற்றை முறுக்கை கையில் ஏந்தியபடி அறிமுகமாகும் காட்சியில் இருந்து இறுதி வரை எந்த உறுத்தலும் இல்லாமல் அசத்துகிறார். நுட்பமாகச் செதுக்கப்பட்ட திரைக்கதையை வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்கள் தாங்கிக்கொள்கின்றன.

துரோகங்கள் எதிர்பாராத முனைகளில் இருந்தெல்லாம் தாக்குகின்றன. சரி, தவறு என்கிற இருமைகள் இல்லாத உலகம் அது. கோடுகள் போட்டு ஆடமுடியாத ஆட்டமாக, வட்டத்துக்குள் விதிகள் மீறப்படும் ஆட்டமாக அவை விரிகின்றன. ‘கிரிமினல் புள்ளை கிரிமினலா தான் ஆவான்னா காந்தி அப்பா காந்தியா?காந்தியை சுட்ட கோட்ஸே அப்பா கோட்ஸேவா’ என்கிற கேள்வியில் சமூகம் குற்றவாளியாக ஆக்கும், ஆக்கிக்கொண்டிருக்கும் பலரின் குரல்கள் கேட்கிறது. ஆனால், இவை அனைத்தையும் எந்த உறுத்தலும் இல்லாமல் கமர்ஷியல் களத்தில் புகுத்தி கொடுத்திருக்கிறார்கள் புஷ்கர்-காயத்ரி. எக்கச்சக்க திருப்பங்கள் சற்றே சலிப்புத் தரலாம், எனினும், ஒரு முழுமையான கொண்டாட்ட அனுபவமாக இந்தப் படம் அமையும். எல்லையில்லாத உற்சாகத்தையும், சில கேள்விகளையும் தாங்கிக்கொண்டு வெளியே வருவீர்கள்.

— with Vijay Sethupathi, R Madhavan and Vikram Vedha.

இந்தியாவைச் சுற்ற எண்பது ரயில்கள்


மோனிஷா ராஜேஷ் எனும் பிரிட்டனில் வாழும் பெண்ணுக்கு ஒரு வித்தியாசமான ஆசை துளிர்க்கிறது. உலகைச்சுற்றி எண்பது நாட்கள் என்கிற ஜீல்ஸ் வெர்னே நாவலைப்போல இந்தியாவை 80 தொடர்வண்டிகளில் கண்டடைய முடிவு செய்கிறார். பிரிட்டனில் இந்தியா முழுக்கச் செல்லுபடியாகும் சிறப்புப் பயணச்சீட்டுக்களைப் பெற்றுக் கொண்டு வந்து சேர்கிறார். கூடவே நார்வே நாட்டைச் சேர்ந்த இன்னொருவரை துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கிறார்.

தொடர்வண்டியின் இரவுகளில் அவரை நோக்கி பாலியல் சீண்டல் முயற்சிகள் நடக்கின்றன. விளக்கை ஒளிரவிட்டால் தன்னுடைய பெட்டியை எடுப்பதைப் போலப் பாவனைச் செய்கிற நபர்களைக் கடக்கிறார். இந்தியர்கள் ஆங்கிலத்தை வெவ்வேறு வகைகளில் கொலை செய்வது அவரைக் கடும் அயற்சிக்கு ஆளாக்கியிருப்பதை நூலில் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

இந்தியாவில் வாழ பிரிட்டனில் இருந்து கிளம்பி வந்த மோனிஷாவின் குடும்பம் பல்வேறு வருத்தங்கள், அதிர்ச்சிகளால் நாட்டை விட்டு வெளியேறுகிறது. கடந்த கால வெறுப்புகளை ஒரு பெரும்பயணம் எப்படி அடித்துச் செல்லும் என்பதை மோனிஷாவின் நூல் அழகாய் வெளிப்படுத்துகிறது.

பெரிதாக மத நம்பிக்கை இல்லாத மோனிஷா தான் இந்து என்பதை முற்றாகத் துறக்க முடியாமல் பயணத்தைத் துவங்குகிறார். தீவிர நாத்திகரான நண்பர் ‘நீ ஏன் ஏமாற்றுக்கார சாமியாரான சத்ய சாயிபாபாவின் படத்தை வைத்திருக்கிறாய்? உன் மதத்தின் பெயரால் நடக்கும் அநீதிகளை எளிதாகக் கடக்கிறாய்.’ என்கிறார். ‘என் தந்தையின் நம்பிக்கை அது. இந்தத் தனிமையான பயணத்தில் நான் தந்தையின் கதகதப்பை பற்றிக்கொள்ளும் வழி அது. அம்மா கொடுத்த சிறிய பிள்ளையார் சிலையும் அவ்வாறே. இவை அவர்கள் என் மீது வெளிப்படுத்தும் அக்கறையின் அடையாளம்’ என்கிறார் மோனிஷா.

Image may contain: text

பயணங்கள் தொடர்களில் இந்து மதம் எப்படிப் பெண்களைப் பாகுபடுத்துகிறது எனக் கண்ணுறுகிறார். ஆன்மீகம் எப்படி வியாபாரமாகக் கடை பரப்பப்படுகிறது எனக் கண்டு கொதிக்கிறார். கடவுள் இருக்க வேண்டிய ஆலயங்களில் கயமைகளின் பல்வேறு முகங்கள் அவரை வந்தடைகின்றன. மத நம்பிக்கையில் இருந்து விலகி புத்தரின் விபாஸானவை பற்றிக் கொள்கிறார்.

ஒரு பெட்டியில் மூன்று ஆண்கள் பெண்ணான மோனிஷாவுடன் இருக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ள மறுக்கிறார்கள். ஒரு தெரிந்த ஆணாவது உடனிருக்க வேண்டும் எனும் ரயில்வே விதி ஆச்சரியம் தருகிறது. பல்வேறு தொடர்வண்டிகள் கதை முழுக்கப் பயணிக்கின்றன.

முன்முடிவுகளாலான மனிதர்களாய் இந்தியர்கள் திகழ்வதை அவரின் பயணம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. மனிதர்களைத் திறந்த மனதோடு அணுகும் மாண்பு ஐயங்கள், வேறுபாடுகள் மிகைத்த நாட்டில் அரிதாக நடப்பதை அவர் பயணம் நமக்குப் புரிய வைக்கிறது. ஆங்கிலேயர்களைப் பிரங்கிகள், அங்கிரேஸிக்கள் என இழிவாக இந்தியர்கள் அழைப்பதை, ‘கோஹினூர் கொள்ளையர்கள்’ என்பதை எல்லாம் மோனிஷா எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது.

ஒரு தொடர்வண்டியை மருத்துவமனையாக மாற்றிய ஒதுக்கப்பட்ட மக்களுக்குச் சேவை செய்யும் லாசரஸ், ‘வண்டியில் எதிரே நின்றபடி பேசுபவரை ‘உட்காருங்கள்’ எனச்சொல்லத் தெரியாத சுயநலவாதிகள் ஆங்கிலேயர்கள்’ என உணர வைக்கும் எளிய மனிதர் எனப்பலர் கையசைத்து கடக்கிறார்கள். தனிமை வாட்ட பொற்கோயிலில் வீட்டு ஞாபகம் வழிய மோனிஷா நிற்கிறார். லட்சம் பேருக்கு உணவிடும் அன்னசாலையில் அனாதையாகக் கசிகிறார். அவரின் பையை எடுத்து தரும் முதிய பணியாளர் அதை உணர்கிறார். தன் உணவை முழுக்க அவர் தட்டில் வார்த்து மகள் போல உணரவைத்து நகர்கிறார்.

Image result for monisha rajesh

அசாமிய கடத்தல்காரர் ‘ஏன் கொல்கிறோம்? ஏன் கடத்துகிறோம்? அப்படியாவது எங்கள் குரலை இந்தியா காது கொடுத்து கேட்காதா எனும் நப்பாசை தான். புரட்சி எல்லாம் சாத்தியமில்லை எனத்தெரியும்’ என்கிறார். நூல் முடிகையில் மோனிகாவின் முன்முடிவுகள் தென் மேற்கு பருவக்காற்று வாரிக்கொள்ளும் வெம்மை போலக் காணாமல் போகின்றன. குறைகள் நிறைய இருந்தாலும் பிரியமும், கனிவும், எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத மனிதர்களும், தொடர்வண்டிகளும் அவரை நிறைக்கின்றன. நூலின் ஒரு போதாமை சமயங்களில் அயர்ச்சி தரும் நெடிய வர்ணனைகள். சாதியோ, கிராமப்புற வாழ்வோ, இந்தியாவின் சமத்துவமின்மையோ நூலில் எதிரொலிக்கவில்லை. எனினும் மோனிகாவின் பயணம் துணையற்று துணிச்சலாகத் தனியாக நீள்கிறது. பயணங்கள் போ தோழி என்கிற தட்ட முடியாத குரல் நூலை முடிக்கையில் ஆழ்மனதிலிருந்து கேட்கும்.

பக்கங்கள் 248
விலை 235
LOTUS ROLI books

ஒரு கிராமத்து பிள்ளையின் கடிதம்


இதை ஒரு ரெண்டு வருஷமா எழுதணும்னு உள்ளே நினைப்பு ஓடிக்கிட்டே இருக்கும். நிறையக் கிராமத்து பிள்ளைங்க தமிழ்நாட்டோட முதன்மையான பொறியியல்/மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்குள்ள நுழையறாங்க. அவங்க சீமான் வீட்டு பிள்ளைங்க இல்லை. அணியுற உடுப்பு சொல்லிக்கறாப்ல இருக்காது. உங்க அளவுகோல்படி நாகரிகம் குறைஞ்சவங்களா நடந்துப்பாங்க. எப்படி ‘socialise’ ஆகணும்னு தெரியாதவங்க. எளிமையா சொல்லணும்னா ‘பட்டிக்காட்டு பசங்க’. ஆனா, அவங்களுக்கும் மனசிருக்கு, காது கொடுத்து கேக்க சில தோழர்கள் கிடைக்க மாட்டாங்களான்னு ஏங்குறாங்க, ‘உன்னால முடியும்டா/முடியும்டீ’ ன்னு ஊக்கப்படுத்த யாராச்சும் இருக்க மாட்டாங்களான்னு சமயத்தில தவிப்பாங்க. கல்லூரிக்குள்ள வந்தவுடனே முதல் ஒரு வருஷம் முக்கியமானது. அழுறத நிறுத்திட்டு, ‘இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையா. ஒரு கை பாத்துடலாம்’ன்னு இறங்கினா போதும். எவ்ளோ கஷ்டத்துக்கு நடுவில நிறையக் கிராமத்து பிள்ளைங்க ‘dream companies’ ல வேலைக்குச் சேருறாங்க,கல்லூரியில பல்வேறு அமைப்புகளை அழகா நடத்துறாங்க, சக தோழர்கள் பார்வையை மாத்துற ஒரு நெருப்போட இருக்காங்க, பல பேர் அபாரமான மருத்துவர்களா சாதிக்கிறாங்க. திருவிழா குழந்தை போல முழிக்காம மத்தவங்களோட பழகுங்க. நல்ல நண்பர்களைக் கண்டடைங்க. அறிவாளி இங்கிலீஷ் மீடிய சிட்டி பசங்கள விடத் தினமும் கூடச் சில மணிநேரம் உழைங்க. அறிவுக்கு அளவுகோல் மொழியில்லை. என் கல்லூரியில் இருந்து GATE தேர்வில அகில இந்திய அளவில 4-வது இடம் பிடிச்ச சீனியரை நேர்முகம் பண்ணினேன். ‘என் கிராமத்து பேரை மறக்காம போடுங்க. பலபேரு பக்கத்து டவுனைச் சொல்லித்தான் என்னைப்பத்தி எழுதியிருக்காங்க.’ என்றார். என் பள்ளிக்கூடத்துல தமிழ் வழியில் படிச்ச நண்பன் ஒருத்தன் MMCல சீட் போட்டான். ‘ஏதோ அதிர்ஷ்டம். கடம் அடிக்கிற கேஸ்’ அப்படின்னுலாம் பேசுனாங்க. அந்தப் பயபுள்ள மேற்படிப்புக்கான AIIMS தேர்வில டாப்பரா வந்தப்ப ஒருத்தரும் வாயைத் திறக்கல. இன்னைக்குப் பொன்பத்தின்னா பூ கொ சரவணன்னு பலர் அடையாளங் கண்டுகிறப்ப இருக்கச் சந்தோஷமே தனித் தான். உங்களால உங்க கிராமத்துக்கே பெருமை கிடைக்கும். இங்க மகிழ்ச்சியா விளையாடுங்க, எவ்வளவோ துயரத்தையெல்லாம் துடைச்சு போட்டுட்டு தான் இங்க வந்திருக்கீங்க. நீங்க கண்டிப்பா சாதிப்பீங்க. உங்களுக்குக் கிடைக்கப் போற நண்பர்கள், ஊக்கப்படுத்த போற உன்னத மனுஷங்களுக்கு நன்றி 🙂 ஒரு மொழியைக் கத்துக்கிறது பெரிய மலைலாம் இல்ல. அதேசமயம் அது தான் அறிவோட அடையாளம்னு அசந்துறாதீங்க. உயிரக் கொடுத்து உழைங்க, வியர்க்க விறுவிறுக்கப் போராடுங்க, தேடிக்கிட்டே இருங்க, திக்கெட்டும் வெற்றி கிட்டட்டும்.
Feel #proud to hail from rural background #feelproudmachis 🙂 அசத்தி எடுங்க 😀 சென்னை பையன் சாதிச்சா அது ஒரு நாள் செய்தி , நீங்க சாதிச்சா அது உங்க ஊருக்கே தலைப்பு செய்தி 🙂

 

ஆங்கில மூலம்:

I wanted to post this status badly for two years. Many village students or those who hail from not-so-affluent backgrounds enter top engineering/medical colleges. Their dressing sense is not upto the mark,they are not so polite as per your standards, they don’t know how to mingle socially. They are typical village guys. Yet they have heart, they want few friends to hear them, few to cheer them up. That one yr period is very very crucial, you need to stop crying and have a lets face this problem and hit it back attitude . Inspite of all these odds many have got placed in dream companies,lead many top clubs,enlightened many fellow friends thoughts, emerged as remarkable doctors. Just you need to mingle and find good friends,work few hours more than so called intellectual english speaking urban guys. Intellect is not defined by language. I still remember the day when I was interviewing all India 4th ranker in GATE from our campus,he stressed that his village name should be mentioned clearly in article as many identified him through the nearby town. One of my school friends who studied in tamil medium when got a seat into MMC it was termed as fluke and rote memorizing. When he emerged as topper in AIIMS entrance for PG exam people hardly spoke up. My village Ponpathi is identified by me today. You great souls will also do that. Enjoy being over here, you have braved many odds and came here. You will win 🙂 Thanks to all those friends and wonderful souls who are going to cheer them. Learning a language is not a tough deal,just you need to know its alone not the mark of knowledge. Sweat,dream,explore,conquer 🙂 #proud to hail from rural background #feelproudmachis 🙂 make a mark 😀 சென்னை பையன் சாதிச்சா அது ஒரு நாள் செய்தி , நீங்க சாதிச்சா அது உங்க ஊருக்கே தலைப்பு செய்தி 🙂

‘எது உண்மையான அழகு?’- சோனம் கபூரின் கடிதம்


டீனேஜ் வயதில் தன்னுடைய படுக்கையறை கண்ணாடியின் முன் கவலையோடு நின்று கொண்டிருக்கும் அன்புத் தோழிக்கு. சோனம் கபூர் எழுதிக்கொள்வது.

நீ ஏன் நான் ஒரு திரையுலக நாயகியை போல மின்னவில்லை என்று பெருங்கவலை கொள்கிறாயா? உனக்கு ஒரு உண்மையைச் சொல்கிறேன். தூங்கி எழுகிற போதே நாங்கள் யாரும் பேரழகியாக ஜொலிப்பதில்லை. உலகத்தில் இருக்கும் எந்த நடிகையும் அப்படிப்பட்ட அசல் அழகி இல்லை என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். (கனவு நாயகி Beyoncé கூட ஒப்பனை இல்லாமல் ஒளிர மாட்டார் என்று நான் சத்தியம் செய்கிறேன்.)

Image result for சோனம் கபூர்

அப்போது எது தான் உண்மை: ஒவ்வொரு முறை மின்னும் கேமிராக்கள் முன்னால் தோன்றுவதற்கு முன்னாலும் நான் ஒப்பனை அறையில் ஒன்றரை மணிநேரம் தவங்கிடக்கிறேன். 3-6 பேர் என் உச்சி முதல் உள்ளங்கால் வரை ஒப்பனை செய்கிறார்கள். ஒரு தேர்ந்த அழகுக்கலை நிபுணர் என் நகங்களைப் பொலிவாக்குகிறார். என் கண் புருவங்கள் பிறைநிலா போல வளைக்கப்படுகின்றன. என் மேனி முழுவதும் ஒப்பனை பூச்சுக்கள் நிறைத்து மூச்சடைக்க வைக்கின்றன.

காலையில் ஆறு மணிக்கு எழுந்து ஒன்றரை மணிநேரம் உடற்பயிற்சி செய்கிறேன். சமயங்களில் படுக்கப்போவதற்கு முன்னும் உடற்பயிற்சி செய்கிறேன். நான் என்ன சாப்பிட வேண்டும், எதைச் சாப்பிட கூடாது என்பதைத் தீர்மானிக்க மட்டுமே ஒருவருக்குச் சம்பளம் கொடுத்து வேலைக்கு வைத்திருக்கிறேன்.  நான் போட்டுக்கொள்ளும் ஒப்பனை பொருட்களில் ஏராளமான ஊட்டச்சத்துக்கள் உள்ளன. ஆனால், நான் உண்கிற உணவில் அதை விட மிகக்குறைவான சத்துக்களே உள்ளது என்கிற அளவுக்கே நான் சாப்பிட முடிகிறது. நான் அணிவதற்கு உரிய கவர்ந்து இழுக்கும் ஆடைகளைத் தேர்வு செய்யவே ஒரு குழு இருக்கிறது.

இவ்வளவு போராடியும், “மாசற்ற” முழு அழகு சமயங்களில் வெளிப்படுவதில்லை. போட்டோஷாப் புண்ணியத்தில் நான் பேரழகியாகப் படைக்கப்படுகிறேன்.

என்னை அழகியாகக் கட்ட ஒரு பெரும் படை, எக்கச்சக்க பணம் தேவைப்படுகிறது. ஒரு திரை நாயகியை கனவுக்கன்னி போலக் காட்சியளிக்க வைக்கப் பல மணிநேரங்கள் மெனக்கெட வேண்டியிருக்கிறது. அது உண்மையில்லை. எங்களைப் போல அழகியாக வேண்டும் என்று கனவு காண வேண்டாமே!

நம்பிக்கை மிளிர்பவராக ஆக ஆசைப்படுங்கள். அழகாக, கவலைகள் அற்றவராக, ஆனந்தம் மிக்கவராக இருக்க ஆசைப்படுங்கள். இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்கிற கவலையில்லாமல் கம்பீரமாக வாழுங்கள்.
நண்பர்களே. அடுத்த முறை 13 வயது பெண் ஒருத்தி மாசு மருவற்ற, பளபளக்கும் கூந்தல் கொண்ட ஒரு பாலிவுட் நாயகியின் படத்தைப் பார்த்து சொக்கி நின்றால், அந்தக் குறைகளற்ற பேரழகின் பின்னிருக்கும் குன்று போன்ற குறைகளைக் கொட்டுங்கள்.

அந்த வளரிளம் பருவப் பெண் எந்த ஒப்பனைகளும் இல்லாமலே எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறாள் என்று சொல்லுங்கள். அவளின் புன்னகை, கள்ளமில்லாத சிரிப்பு, அறிவுத்திறம், இயல்பான நடை என்று எதையேனும் பாராட்டுங்கள்.

அவளை நான் குறையுள்ளவள் என்கிற நம்பிக்கையோடு வளர விடாதீர்கள். கட்டவுட்களில் கலக்கலாகச் சிரிக்கும் பெண்ணிடம் இருக்கும் எதோ ஒன்று தன்னிடம் இல்லை என்று போலியாக அவள் ஏமாற விடவேண்டாம். இயல்பாக இருப்பதே இனிமை என உணர வையுங்கள். கட்டவுட் நாயகி போல ஆவது ஒன்றும் அவளைப்போன்ற உண்மை அழகிக்கான இலக்கு இல்லை எனப் புரியவையுங்கள். – Sonam Kapoor🙂

இந்த மொழிபெயர்ப்பு தி இந்து நாளிதழின் இணைய களத்தில் வெளிவந்தது. ஆசிரியர் குழுவிற்கு நன்றி:

http://tamil.thehindu.com/opinion/blogs/%e0%ae%87%e0%ae%a3%e0%af%88%e0%ae%af%e0%ae%95%e0%ae%b3%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%8e%e0%ae%a4%e0%af%81-%e0%ae%89%e0%ae%a3%e0%af%8d%e0%ae%ae%e0%af%88%e0%ae%af%e0%ae%be%e0%ae%a9-%e0%ae%85%e0%ae%b4%e0%ae%95%e0%af%81/article9779623.ece

Image may contain: 1 person

Dunkirk- திரையில் ஒரு போர்க்களம்


நோலனின் Dunkirk திரைப்படத்தைப் பார்த்து முடித்தேன். இரண்டாம் உலகப்போரின் ஆரம்பக் கட்டத்தில் வடக்குப் பிரான்சில் ஒரு சிறிய நிலப்பரப்பில் சிக்கிக்கொண்ட நான்கு லட்சம் பிரிட்டன் வீரர்களைப் பத்திரமாக நாடு திருப்புவது தான் கதையின் மையக்களம். ஜெர்மானிய படைகள் ஜலசமாதி கட்ட முயல்கையில் கடற்கரை, வானம், கடல் என்று மூன்று இடங்களில் நடக்கும் வாழ்வுக்கும், மரணத்துக்கும் இடையேயான போராட்டம் திரையில் விரிகிறது.

லகப்போரின் படபடப்பை ஒரு களத்தின் மூலமாக நோலன் கடத்தியிருக்கிறார். திரைப்படத்தில் வசனங்கள் அரிதாகத்தான் இடம் பெறுகின்றன. டன்க்ரிக் தெருவில் துப்பாக்கி குண்டுகளில் இருந்து தப்பித்து விட ஓடிவரும் டாமி, இறந்து போன வீரரின் பிணத்தைப் புதைத்துக் கொண்டிருக்கும் கிப்ஸன் ஆகியோருடன் கடற்கரையில் இருந்து பிரிட்டன் திரும்பும் வலிமிகுந்த பயணம் துவங்குகிறது. கப்பல்கள் ஜெர்மானிய வான்படையால், நீர்மூழ்கி கப்பலால் மூழ்கடிக்கப்படுகின்றன.

Image may contain: 1 person, text
‘ஒரு ஸ்ட்ரெச்சரில் காயப்பட்ட வீரர் ஒருவரை தாங்கிக்கொண்டு இருக்கும் இடத்தில் ஏழு வீரர்கள் நிற்கலாம்’ என்கிற வரிக்குப் பின்னால் அத்தனை வேதனை தொனிக்கிறது. ‘கைகோர்த்துப் பிரான்ஸ் வீரர்களோடு நடப்போம்’ என்கிற பிரிட்டன் அவர்களைத் தவிக்க விடுவதும், பிரான்ஸ் வீரன் ஒருவன் தப்பி உள்ளே நுழைவதும் என்று காட்சிகள் நகர்கின்றன. வானிலும் குறைந்த எரிபொருளோடு ஒரு மகத்தான போரை பிரிட்டன் படைகள் புரிகின்றன. பல லட்சம் வீரர்களை மீட்க சிறிய படகுகள் உயிரை பணயம் வைத்து டன்கிர்க் நோக்கி பயணிக்கின்றன.

கண் முன்னே உயிர்கள் இறக்கையில் கண்ணீர் கூட விட முடியாமல், தப்பித்து ஓட முடியாமல் வீரர்கள் சிக்கிக்கொண்டு நிற்பது போரின் வெம்மையைக் கடத்துகிறது. ‘நான் எதையுமே இதுவரை வாழ்க்கையில் சாதித்ததில்லை’ என்று போர்க்களம் நோக்கி சிறு படகில் வரும் சிறுவனுக்கு ஏற்படும் துயரமும், அதை ஒட்டி அலைபாயும் கோபம், மனிதம், அடக்கப்பட்ட கண்ணீர் என்று கலவையான உணர்ச்சிகள்.

வாழ்க்கையின் வீழ்ச்சிகளை அள்ளிக்கொள்ள நேரமில்லாமல், கடைசித் துண்டு நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொண்டு மனிதர்கள் ஒரு பெரும் போராட்டத்தில் பங்கு கொள்கிறார்கள். உயிருக்காகப் பயந்தபடி மற்றவர்களை மரணத்தின் வாயில் ஒப்படைக்கச் சிலர் முயல்கிறார்கள். ஒற்றைக் கோப்பை தேநீர் கூட எத்தனை கதகதப்பை தரமுடியும் என்பது காட்சிகளால் கடத்தப்படுகிறது. இருக்கிற கொஞ்சநஞ்சம் பலத்தைக் கொண்டு சாகசங்கள் புரிகிற வீரர்களும், மனிதர்களும் ஆங்காங்கே மென்மையாக, உறுதியாக நடுக்கங்கள் இடையே கம்பீரமாக நிற்கிறார்கள்.

பின்வாங்கி வீடு திரும்புகையில் அவமானமும், ஏளனமும் வரவேற்கும் என அஞ்சுகிறவர்களை மகத்தான மானுட நம்பிக்கை தழுவி கொள்கிறது. முகங்களைத் தடவி ‘வெல்டன்’ என்கிற முதியவரின் மகன் போரில் இறந்து போயிருக்கலாம். தன்னுடைய ஆற்ற முடியாத வேதனையை மறைத்துக் கொண்டிருக்கலாம். எத்தனை பெரிய தோல்வியிலும் நம்பிக்கைக்கான விதைகள் இருக்கும் என்பதைச் சர்ச்சிலின் வரிகள் எதிரொலிக்க விடப்பட்டு உணர்த்தப்படுகிறது. எனினும், இது மகத்தான உலகப்போர் படங்களில் ஒன்றா என்றால் இல்லை என்றே சொல்வேன். இது நோலனின் சிறந்த படமாக இருக்கலாம். ஆனால், இது ஆழமற்ற கடற்கரையில் நிகழும் நீச்சல் என்பதே சரி. பெரிதாக ரத்தம் கொப்பளிக்காத, அதே சமயம் போரின் வலியை, அதன் ஊடாகத் ததும்பி வழியும் மானுட உணர்ச்சிகளை, மாண்புகளை உணர இப்படத்தைப் பார்க்கலாம்.

— with Christopher Nolan.

Walking with foot soldiers of freedom holding hands of P.Sainath


I had once been assigned translation of a piece on the freedom fighter Salihan, by P.Sainath. I then underwent one of the most traumatic phases of my relatively energetic life. Sainath’s reportage is so nuanced that you can very rarely hear the distinct voice of the author. His interventions happen in such a way that it resembles a pebble in a moving river. This piece was an exception. The poem written as a tribute to Salihan, in the end, was one emotional and moving piece I had ever translated in my life. I realised at the end that my eyes were wet. My trauma vanished to a greater extent with those tears, maybe.

Then, I was given the rare privilege of translating another nine pieces in the same series. Due to various constraints and the heart-warming reportage I took nearly over a month to complete the work. Travelling into the dalit basti of Sherpur and soaking my legs in the filth of caste discrimination to which I am also a party by being able to do nothing, landing with awe amidst the protests of Kalliaseri, participating in court trials in Panimara, closing my eyes when Koya tribals got dispossessed, and seeing the signature of INA warrior Laxmi Panda in Tamil. I had lived a life and felt one life is not enough to understand even a drop of India’s endless tradition of subaltern protests.

There are few observations I made during translating these pieces. Sainath has always used ‘we’ and not even a single ‘I’ in these stories. If the pieces had only reported the past achievements and struggles it would have been another nostalgic ‘Freedom at midnight’ kind of stuff. The master craftsman weaves the text in finer ways between past and present, making us realise how we had failed our freedom fighters’ dreams. You would expect the pieces to be serious. Emotions, complex realities, humor even in the cliff of death, all filled the terrain of thoughts and made me immovable for nearly a month. More than all this, the pieces offer hope, and hand over the sense of guilt with finest surgical precision through simple words.

Thank you Sainath for making us meet those foot soldiers of freedom. It will take a long time for me to come out of their struggles. I wish its longer and lasting.

மறத்தல் தகுமோ?: விடுதலையின் வீரக்கதைகள்!


பி.சாய்நாத் இந்திய கிராமங்களை, அவற்றின் ஆன்மாவை ஆவணப்படுத்தும் People’s Archive of Rural India-ன் நிறுவனர்-ஆசிரியர். பல வருடங்களாகக் கிராமப்புற நிருபராக இந்தியா முழுக்கப் பயணிப்பவர். ‘Everybody Loves a Good Drought’ எனும் நூலின் ஆசிரியர். 1997-2007 காலகட்டத்தில் இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்து கொண்டாடப்படாத, அறியப்படாத விடுதலை வீரர்களின் கதைகளை எழுத்தாக்கினார். இந்திய விடுதலை வரலாற்றின் மறக்கப்பட்ட பக்கங்களின் தொகுப்பாக மட்டுமில்லாமல், தற்கால அவலங்களை, அநீதிகளையும் இவை கண்முன் நிறுத்துகின்றன. ‘Footsoldiers of freedom’ எனத் தலைப்பிடப்பட்ட இந்த பத்து கட்டுரைகளும் தமிழில் இங்கே வாசிக்க கிடைக்கும் :
Image result for சாய்நாத்
 
முதல் கட்டுரை:
 
ஆங்கிலேயரை அசைத்துப் பார்த்த சாலிஹான் (ஒடிசா)
 
#அவர் பிறந்த சாலிஹா கிராமத்தில் ‘சாலிஹான்’ என்று அறியப்படுகிறார். ஆயுதமேந்தி இருந்த ஆங்கிலேய அதிகாரியை லத்தியை கொண்டு எதிர்கொண்ட வீராங்கனையாக அவரைக் காண்கிறார்கள். அவர் அச்சமில்லாதவர் என்றாலும் அது குறித்து எந்தப் பெருமிதமும் அவருக்கு இல்லை. தான் எதையும் பெரிதாகச் செய்யவில்லை என்கிறார். “எங்களின் வீடுகள், பயிர்களை அழித்தார்கள். என் தந்தையைத் தாக்கினார்கள். ஆகவே தான் அவர்களோடு போரிட்டேன்.” என்கிறார்.#
 
#என்னோடு பேசு சாலிஹான்
 
ஒரு மணிநேரமாவது உன் குரலோடு உறவாட வேண்டும்
 
இந்த அபலை பிரிகையில் உன் இதயத்தின் குரலை
 
ஏட்டில் வடித்துவிடத் துடிக்கிறேன்.
 
இந்தியாவின் அறமற்ற அரசர்களோடு காதல் புரிவதினும் உன்னதமல்லவா உன் உடனான உறவு?#
 

விடுதலையின் வீரக்கதைகள்: லட்சுமி பண்டாவின் இறுதிப்போர் (ஒடிசா)

//இந்தியாவின் விடுதலைக்காக அர்ப்பணிப்போடு போராடிய எண்ணற்ற கிராமப்புற இந்தியர்களில் லட்சுமியும் ஒருவர். இவர்கள் புகழ்பெற்ற தலைவர்களாக, அமைச்சர்களாக, ஆளுநர்களாக மாறாமல் இருந்துவிட்ட சாதாரண மனிதர்கள். மிகப்பெரிய தியாகங்களைச் செய்துவிட்டு, விடுதலை கிடைத்ததும் இவர்கள் அன்றாட வாழ்க்கைக்குத் திரும்பினார்கள். இந்தியா தன்னுடைய விடுதலை வைரவிழாவை கொண்டாடும் தருணத்தில் இவர்களில் பெரும்பாலானோர் இறந்து விட்டார்கள். மிச்சம் இருக்கும் சிலரும் எண்பது, தொன்னூறு வயதில் நோயோடு போராடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள், இல்லை வறுமையில் சிக்கிக்கொண்டு தவிக்கிறார்கள்.//

 

https://ruralindiaonline.org/articles/%E0%AE%B2%E0%AE%9F%E0%AF%8D%E0%AE%9A%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AE%BF-%E0%AE%AA%E0%AE%A3%E0%AF%8D%E0%AE%9F%E0%AE%BE%E0%AE%B5%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%87%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%8B%E0%AE%B0%E0%AF%8D/

 

கொதித்து எழப்போகும் கோயா மக்கள்! (ஆந்திரப் பிரதேசம்)

//முழுமையான கொரில்லா போராக மாறியது. பழங்குடியின மக்களின் தீரமிகுந்த போர்க்குணத்துக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் ஆங்கிலேய அரசு திணறியது. போராட்டத்தை நசுக்க மலபாரில் இருந்து சிறப்புப் படையைக் களமிறக்கியது. இந்தப் படைகள் காடுகளில் போரிடும் திறமைமிக்கவையாக இருந்தன. மேலும், கம்பியில்லா தகவல் தொடர்பு கருவிகளைப் பயன்படுத்தவும் செய்தன. சீதாராம ராஜூவின் மரணத்தோடு இப்புரட்சி 1924-ல் முடிவுக்கு வந்தது. எனினும், வரலாற்று ஆசிரியர் எம்.வேங்கடரங்கையா எழுதுவதைப் போல, “ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை விட ஆங்கிலேய அரசுக்கு பெரும் தலைவலியாக இப்போராட்டம் மாறியது.”//

 

 

மகத்தான தியாகம், மறக்கப்பட்ட மகத்தான கனவுகள் (உத்தரப் பிரதேசம்)

//தலித்துகள் விருப்பப்பட்டு ஆதிக்க ஜாதியினர், அதிகாரிகளோடு மோதுவதில்லை. காவல்துறை தலித்துகளை நடத்துகிற முறை ஐம்பது வருடங்களில் பெரிதாக மாறிவிடவில்லை. கரகத்பூர் கிராமத்தில் வாழும் முஷாஹர் தலித்தான தீனநாத் வன்வாசி காவல்துறையின் கடுமையான அடக்குமுறையை அனுபவித்து இருக்கிறார். “ஏதேனும் அரசியல் கட்சி சிறை நிரப்பும் போராட்டம் நடத்தும். காஜிபூர் சிறைச்சாலை முழுக்கக் கைதிகளால் நிரம்பி விடும். ஒட்டுமொத்த சிறைச்சாலையே களேபரமாக இருக்கும். காவல்துறை என்ன செய்யும் தெரியுமா. கையில் கிடைக்கிற முஷாஹர் ஜாதியினரை காவல்துறை கைது செய்யும். ‘கொள்ளையடிக்கத் திட்டம் போட்டார்கள்’ என்று வழக்கு ஜோடிக்கப்படும். சிறையில் குவிந்திருக்கும் கைதிகளின் மலம், வாந்தி, எல்லாக் கருமத்தையும் கழுவ வேண்டும். அதற்குப் பின் விடுதலை செய்துவிடுவார்கள்.” என்று அதிரவைக்கிறார். //

 

கல்லியசேரிக்கு அருகில் உள்ள பரஸ்சினியில் உள்ள ஆலயம் வித்தியாசமானது. இது எல்லா ஜாதியினருக்கும் திறந்திருப்பது. இங்கே அர்ச்சகர்கள் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பை சேர்ந்தவர்கள். இந்த ஆலய தெய்வம் முத்தப்பன், ‘ஏழைகளின் தெய்வம்’ என அறியப்படுபவர். வெண்கல நாய்களை வழிபாட்டு சிலைகளாகக் கருதும் ஆலயம் இது. அவருக்குக் கள்ளும், மாமிசமும் படையல்கள். கன்னூரில் இருக்கும் இந்த முத்தப்பன் ஆலயத்தின் மூலவரான முத்தப்பன் வேட்டையாடுபவர்களின் தெய்வம்.

எப்படி இறை மறுப்பாளர்களும், பக்தர்களும் கைகோர்க்க முடியும்? அதற்கு ஒரு நியாயமான அடிப்படை இருந்தது. இரு தரப்பும் ஒரே வர்க்கத்தைத் தான் எதிர்த்தார்கள். ஆதிக்க ஜாதி அடக்குமுறைக்கு எதிராகவே இரு தரப்பும் போராடியது. இரு தரப்பும் பண்ணையார்களின் கோபத்துக்கு ஆளானது. மேலும், தேசிய உணர்வு ஊறிப் பெருக்கெடுத்த காலத்தில் இயங்கிய இவர்கள் ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக இயங்கினார்கள்.

 

https://ruralindiaonline.org/articles/%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B2%E0%AE%AE%E0%AF%86%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%B2%E0%AE%99%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%AE%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%AA%E0%AF%8B%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%9F%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8D-%E0%AE%95%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%9A%E0%AF%87%E0%AE%B0%E0%AE%BF/

 

 

#செருப்பு அணியக்கூடாது. ஒரு துண்டையே இடுப்பில் சுற்றிக்கொள்ள வேண்டும். அது அரை வேட்டி அளவே இருக்கும்.” என்கிறார் 63 வயதாகும் குன்ஹாம்பு. அவரின் தந்தை திய்யா விவசாயி. சமயங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட ஜாதி பெண்கள் ரவிக்கை அணியவும் அனுமதி கிடையாது. “சில சாலைகள் வழியாக நாங்கள் போக முடியாது. எந்தப் பிரிவு ஆதிக்க ஜாதி ஆள் வருகிறார் என்பதைப் பொறுத்து நாங்கள் தள்ளி நடக்க வேண்டிய தூரமும் மாறுபடும்.” என்கிறார் குன்ஹாம்பு.

இந்த ஒடுக்குமுறைகளின் ஒரு பகுதியே ஒடுக்கப்பட்ட ஜாதியினரை பள்ளியை விட்டு தள்ளி வைத்தது. அதிகாரத்தை அடையும் வழிகளை அவர்களுக்கு அடைத்துவிடுவதே நோக்கம். அம்மக்களுக்கு எந்த வகையான மரியாதையும் தரக்கூடாது என்பதும் நோக்கம். ஜன்மிக்கள் ஏழைகளுக்கு எதிராக வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து விட்டார்கள்.

சுமுகனை அடித்தது மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக மாறியது.#

மேலும் வாசிக்க

https://ruralindiaonline.org/…/கல்லியசேரியில்-சுமுகனை-தேடி…

 

 

#அவர் பேசி முடித்ததும், ஒட்டு மொத்த கூட்டமும் எழுந்து நின்று கரவொலி எழுப்பியது. தங்களின் விடுதலைக்காகத் தன்னிகரில்லா போர் புரிந்த வீரர்களுக்கான அந்த மரியாதை வெகுநேரம் நீண்டது. ஒருவர் நினைத்து பார்ப்பதை விட நெடுநேரம் கூட்டத்தினர் நின்றபடி கரவொலி எழுப்பினார்கள். பலரின் கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பியிருந்தன. நானும் மற்றவர்களோடு நின்றபடி தங்களுடைய 9௦ வயதில் இருக்கும் இந்த அற்புதமான ஆண்கள், பெண்களுக்கு கைதட்டி, கண் கலங்கினேன். அவர்கள் உணர்ச்சி பெருக்கில் மூழ்கியிருந்தார்கள். தங்களுடைய நகரம் ஒரு வழியாகத் தங்களைக் கவுரவிக்கும் பெருமைமிகுந்த, மகிழ்ச்சிகரமான பொன்மாலைப் பொழுதில் திளைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். இது அவர்களுடைய இறுதிக்காலத்தின் மகத்தான தருணம். அது அவர்களுக்கான இறுதி உற்சாகம்.#

 

https://ruralindiaonline.org/articles/%E0%AE%AE%E0%AE%B1%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%A4%E0%AE%95%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AF%8B-%E0%AE%AA%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AE%BE%E0%AE%A4%E0%AE%BF-%E0%AE%9A%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%B0%E0%AE%BF%E0%AE%A9%E0%AF%8D-%E0%AE%87%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%A4%E0%AE%BF-%E0%AE%AA%E0%AF%86%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%AE%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AE%AE%E0%AF%8D/

 

Image result for footsoldiers of freedom