இந்தியாவைச் சுற்ற எண்பது ரயில்கள்


மோனிஷா ராஜேஷ் எனும் பிரிட்டனில் வாழும் பெண்ணுக்கு ஒரு வித்தியாசமான ஆசை துளிர்க்கிறது. உலகைச்சுற்றி எண்பது நாட்கள் என்கிற ஜீல்ஸ் வெர்னே நாவலைப்போல இந்தியாவை 80 தொடர்வண்டிகளில் கண்டடைய முடிவு செய்கிறார். பிரிட்டனில் இந்தியா முழுக்கச் செல்லுபடியாகும் சிறப்புப் பயணச்சீட்டுக்களைப் பெற்றுக் கொண்டு வந்து சேர்கிறார். கூடவே நார்வே நாட்டைச் சேர்ந்த இன்னொருவரை துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கிறார்.

தொடர்வண்டியின் இரவுகளில் அவரை நோக்கி பாலியல் சீண்டல் முயற்சிகள் நடக்கின்றன. விளக்கை ஒளிரவிட்டால் தன்னுடைய பெட்டியை எடுப்பதைப் போலப் பாவனைச் செய்கிற நபர்களைக் கடக்கிறார். இந்தியர்கள் ஆங்கிலத்தை வெவ்வேறு வகைகளில் கொலை செய்வது அவரைக் கடும் அயற்சிக்கு ஆளாக்கியிருப்பதை நூலில் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

இந்தியாவில் வாழ பிரிட்டனில் இருந்து கிளம்பி வந்த மோனிஷாவின் குடும்பம் பல்வேறு வருத்தங்கள், அதிர்ச்சிகளால் நாட்டை விட்டு வெளியேறுகிறது. கடந்த கால வெறுப்புகளை ஒரு பெரும்பயணம் எப்படி அடித்துச் செல்லும் என்பதை மோனிஷாவின் நூல் அழகாய் வெளிப்படுத்துகிறது.

பெரிதாக மத நம்பிக்கை இல்லாத மோனிஷா தான் இந்து என்பதை முற்றாகத் துறக்க முடியாமல் பயணத்தைத் துவங்குகிறார். தீவிர நாத்திகரான நண்பர் ‘நீ ஏன் ஏமாற்றுக்கார சாமியாரான சத்ய சாயிபாபாவின் படத்தை வைத்திருக்கிறாய்? உன் மதத்தின் பெயரால் நடக்கும் அநீதிகளை எளிதாகக் கடக்கிறாய்.’ என்கிறார். ‘என் தந்தையின் நம்பிக்கை அது. இந்தத் தனிமையான பயணத்தில் நான் தந்தையின் கதகதப்பை பற்றிக்கொள்ளும் வழி அது. அம்மா கொடுத்த சிறிய பிள்ளையார் சிலையும் அவ்வாறே. இவை அவர்கள் என் மீது வெளிப்படுத்தும் அக்கறையின் அடையாளம்’ என்கிறார் மோனிஷா.

Image may contain: text

பயணங்கள் தொடர்களில் இந்து மதம் எப்படிப் பெண்களைப் பாகுபடுத்துகிறது எனக் கண்ணுறுகிறார். ஆன்மீகம் எப்படி வியாபாரமாகக் கடை பரப்பப்படுகிறது எனக் கண்டு கொதிக்கிறார். கடவுள் இருக்க வேண்டிய ஆலயங்களில் கயமைகளின் பல்வேறு முகங்கள் அவரை வந்தடைகின்றன. மத நம்பிக்கையில் இருந்து விலகி புத்தரின் விபாஸானவை பற்றிக் கொள்கிறார்.

ஒரு பெட்டியில் மூன்று ஆண்கள் பெண்ணான மோனிஷாவுடன் இருக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ள மறுக்கிறார்கள். ஒரு தெரிந்த ஆணாவது உடனிருக்க வேண்டும் எனும் ரயில்வே விதி ஆச்சரியம் தருகிறது. பல்வேறு தொடர்வண்டிகள் கதை முழுக்கப் பயணிக்கின்றன.

முன்முடிவுகளாலான மனிதர்களாய் இந்தியர்கள் திகழ்வதை அவரின் பயணம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. மனிதர்களைத் திறந்த மனதோடு அணுகும் மாண்பு ஐயங்கள், வேறுபாடுகள் மிகைத்த நாட்டில் அரிதாக நடப்பதை அவர் பயணம் நமக்குப் புரிய வைக்கிறது. ஆங்கிலேயர்களைப் பிரங்கிகள், அங்கிரேஸிக்கள் என இழிவாக இந்தியர்கள் அழைப்பதை, ‘கோஹினூர் கொள்ளையர்கள்’ என்பதை எல்லாம் மோனிஷா எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது.

ஒரு தொடர்வண்டியை மருத்துவமனையாக மாற்றிய ஒதுக்கப்பட்ட மக்களுக்குச் சேவை செய்யும் லாசரஸ், ‘வண்டியில் எதிரே நின்றபடி பேசுபவரை ‘உட்காருங்கள்’ எனச்சொல்லத் தெரியாத சுயநலவாதிகள் ஆங்கிலேயர்கள்’ என உணர வைக்கும் எளிய மனிதர் எனப்பலர் கையசைத்து கடக்கிறார்கள். தனிமை வாட்ட பொற்கோயிலில் வீட்டு ஞாபகம் வழிய மோனிஷா நிற்கிறார். லட்சம் பேருக்கு உணவிடும் அன்னசாலையில் அனாதையாகக் கசிகிறார். அவரின் பையை எடுத்து தரும் முதிய பணியாளர் அதை உணர்கிறார். தன் உணவை முழுக்க அவர் தட்டில் வார்த்து மகள் போல உணரவைத்து நகர்கிறார்.

Image result for monisha rajesh

அசாமிய கடத்தல்காரர் ‘ஏன் கொல்கிறோம்? ஏன் கடத்துகிறோம்? அப்படியாவது எங்கள் குரலை இந்தியா காது கொடுத்து கேட்காதா எனும் நப்பாசை தான். புரட்சி எல்லாம் சாத்தியமில்லை எனத்தெரியும்’ என்கிறார். நூல் முடிகையில் மோனிகாவின் முன்முடிவுகள் தென் மேற்கு பருவக்காற்று வாரிக்கொள்ளும் வெம்மை போலக் காணாமல் போகின்றன. குறைகள் நிறைய இருந்தாலும் பிரியமும், கனிவும், எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத மனிதர்களும், தொடர்வண்டிகளும் அவரை நிறைக்கின்றன. நூலின் ஒரு போதாமை சமயங்களில் அயர்ச்சி தரும் நெடிய வர்ணனைகள். சாதியோ, கிராமப்புற வாழ்வோ, இந்தியாவின் சமத்துவமின்மையோ நூலில் எதிரொலிக்கவில்லை. எனினும் மோனிகாவின் பயணம் துணையற்று துணிச்சலாகத் தனியாக நீள்கிறது. பயணங்கள் போ தோழி என்கிற தட்ட முடியாத குரல் நூலை முடிக்கையில் ஆழ்மனதிலிருந்து கேட்கும்.

பக்கங்கள் 248
விலை 235
LOTUS ROLI books

மறக்க முடியாத மருத்துவர்கள்


ஒரு மருத்துவரை ஏன் கடவுளாகக் கொண்டாடுகிறோம்? தமிழகத்தின் மறக்க முடியாத மருத்துவர்களின் கதைகளைக் கேட்போமா? சேவை என்பது தியாகமில்லை என இவர்களின் கதைகள் சொல்லும். பத்தாண்டுகள் தவங்கிடந்து துறைகளை உருவாக்கி உயிர்கள் காப்பாற்றியவர்களின் கதை இது. லட்சங்களை நாடாமல் லட்சியங்களைத் துரத்தியவர்களின் கதை இது. காதலும், கனவுகளும் இணைந்து பயணித்த மருத்துவ ஜோடிகளின் கதை இது. எத்தனை துயரத்திலும், போதாமையிலும் உயிர் காக்கும் உன்னதர்களின் கதைகள் இவை. இது ஒரு வகையில் தமிழ்நாட்டு மருத்துவர்களின் கதையும் கூட. காது கொடுங்கள்!

This talk delivered in Madras Medical college runs through lives of unforgettable doctors. It emphasises that Service is not sacrifice. Emotional, provoking, heart moving stories of monumental achievements awaits you. These stories are not of Persons who came from affluent backgrounds. Its about Ordinary souls achieving extraordinary things. Do hear. Stories of love, pain, endurance, tears, joy will flash and fill your eyes.

ஒரு மாநகர் விட்டு நீங்குதல்


ஒரு மாநகர் விட்டு நீங்குகையில்
அங்கே சேர்த்த பிரியங்களைச் சிதற நேரிடுகிறது
அனல் காற்றோடு வரவேற்று சாரலோடு வழியனுப்புகையில் மழை வெயில் தகிக்கிறது
நகர மறுத்த சாலை வாகனங்களின் இடையே கண்டடைந்த தேவதைகள் யாரும் கையசைத்ததில்லை
மொழிகள் நாடி விரைகையில் மவுனங்களால் ஒரு மாநகர் விடை கொடுக்கிறது
நீர் அற்ற நாட்களில் கிராமத்து குழாயடியாய் குறுகி நின்றது அப்பெருநகரம்
கண்ணாமூச்சி சிறுவர்கள் அற்றதொரு வெயில் காலத்தில் பொழிகின்றன பெயரற்ற சாபங்கள்
பேரிரைச்சல்களிடையே முத்தமிடும் காதலர்களின் கண்களைச் சந்திக்க முடியாத
பிரியம் நீத்த இளைஞனாய்
அடுத்த மாநகரின் மரணம் நோக்கி நடக்கிறான் அவன்

கடவுளின் மரணமும், சாத்தானின் ஆசியும்


ஒரு கரம் கூட வேண்டாம்
திருப்பிக்கொள்ளும் முகங்களின் கரங்கள் நாடி நின்றது போதும்
ஒரு ஆறுதலை மறுதலிப்பது எளிது
உற்றவர் அகன்றதும் உருளும் நீர்த்துளி விழுவதற்குள்
நடக்கப்பழகுவது நலம்
பிரியங்கள் பச்சாதாபமாகத் தெரிவதற்குள் ஒரு தற்கொலைக் கடிதம் முடித்துவிடு
கடித முடிவில் பெயர் எழுதுவதற்குள் கணம் கணமாய்ச் சாவதற்கு ஆயத்தம் ஆகு
நடுக்கங்கள் தலைதட்டி சிரிக்கையில் பூனைக்குட்டியிடம் பொங்கி அழு
நக்கியபடி நகரும் அந்தப் பிராணியின் கண்களில் ஒளிரும் காலம் ஒரு வாதை
திறக்கப்படாத குறுஞ்செய்தியை அழிப்பதாகத் தனிமைகள் தீர்ப்பது இருப்பதில்லை
வசந்தகாலங்கள் வருகையிலும் வெம்மைகள் விரித்தாடும் பள்ளத்தாக்கின் முனையில் அமர்ந்தபடி கதைத்து முடி
ஒரு கரம் கூட வேண்டாம்
ஒரு கடவுளின் மரணம் கடப்பதற்குள் சாத்தானின் ஆசிகளைப் பொறுக்கியபடி அடுத்தப் பிரிவிற்கு, விடை கொடுத்தலுக்கு விண்ணப்பம் எழுது

மெஹருன்னிஸா தல்வாய்- அடிப்படைவாதத்தை அசைத்துப் பார்த்தவர்


மெஹருன்னிஸா தல்வாய் கடந்த எட்டாம் தேதி இயற்கை எய்தினார். இஸ்லாமிய சமூகத்தை நவீனத்துவம் நோக்கி செலுத்திய மகத்தான வாழ்க்கைக்கு உரியவர். ஹமீத் தல்வாய் மராத்தி பேசும் இஸ்லாமியர். மெஹருன்னிஸா மெட்ரிகுலேஷன் படிப்பை முடித்து, காதி நிறுவனத்தில் விடுதலைக்கு முந்தைய காலத்தில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். ஹமீத் மெஹருன்னிஸாவுடன் நட்பானார். காலப்போக்கில் நட்பு காதலானது. பெண் வீட்டில் திருமணத்துக்குக் கடும் எதிர்ப்பு. காரணங்கள் இரண்டு. ஹமீத் இஸ்லாமியர்களிடையே நிலவி வந்த முத்தலாக், பல தார திருமணம் ஆகியவற்றைக் கடுமையாகச் சாடியவர். மேலும், ஹமீத் நிரந்தரமான பணியிலும் இருக்கவில்லை.

ஒருவழியாகத் திருமணத்துக்கு ஒப்புதல் கிடைத்தது. இருவரும் இஸ்லாமிய முறைப்படி முதலில் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். அப்போது அமலுக்கு வந்திருந்த சிறப்புத் திருமணச் சட்டத்தின் படியும் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். அந்தச் சட்டத்தின் கீழ் திருமணம் செய்து கொண்டவர்கள் ஒருவரை மட்டுமே மணந்து கொள்ள முடியும். விவாகரத்து உரிமையும் அதில் உறுதி செய்யப்பட்டு இருந்தது. இப்படிப் பதிவு செய்யப்பட்ட முதல் இஸ்லாமிய திருமணம் என்கிற பெருமையை அது பெற்றது.

“வீட்டை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன். நீங்கள் உங்களுடைய சமூகச் சேவைகளைத் தொடருங்கள்.” என்று மெஹருன்னிஸா உற்சாகம் தந்தார். அதே சமயம், தன்னுடைய செலவுகளை ஹமீத்தே பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் நிபந்தனை விதித்தார். ஹமீத் உடன் இணைந்து இஸ்லாமிய பெண்களின் முன்னேற்றம், கல்வி சார்ந்து தீவிரமாக அவர் உழைத்தார். இஸ்லாமியர்கள் தங்களுடைய மதம், நவீனத்துவம் இரண்டையும் பிரித்து முன்னேற்ற பாதையில் பயணிக்க வேண்டும் என்பது அவர்களின் பார்வையாக இருந்தது. நவீன கல்வியின் அவசியத்தைத் தொடர்ந்து வலியுறுத்தினார்கள்.

Image may contain: 1 person

ஹமீத் 1965-ல் Sada-e-Nisvan என்கிற அமைப்பை துவங்கினார். அடுத்த வருடம் முத்தலாக்கை நீக்க வேண்டும் என்கிற முழக்கத்தோடு மந்திராலயம் நோக்கிய போராட்டத்தை அவர் மேற்கொண்டார். ஏழு இஸ்லாமிய பெண்கள் அவருடன் அந்தப் போராட்டத்தில் கலந்து கொண்டார்கள். அதில் மெஹருன்னிஸா முன்னணியில் நின்றார். முதலமைச்சரை சந்தித்து முத்தலாக்கை நீக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை வைத்தார்கள். இஸ்லாமியர்களையும் இணைத்துக் கொள்ளும் பொதுச் சிவில் சட்டம் தேவை என்பதும் அவர்களின் கோரிக்கையாக இருந்தது.

இந்த வகையான போராட்டங்களால் அவர்கள் மத விரோதிகள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டார்கள். இவர்களுடைய போராட்டங்களை எதிர்கொள்ள அணைத்து இந்திய இஸ்லாமிய தனிநபர் சட்ட பாதுகாப்பு குழு 1971-ல் ஏற்படுத்தப்பட்டது. சமீபத்தில் உச்சநீதிமன்றத்தில் இதே அமைப்பு தான் முத்தலாக் நடைமுறைக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்தது என்பது நினைவுக்கு வரலாம். ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து 44 வயதில் ஹமீத் இறந்து போனார். ஹமீத் அவர்களின் விருப்பப்படியே அவரை இஸ்லாமிய சடங்குகள் இன்றிப் புதைத்தார்கள்.

ஹமீத் ஆரம்பித்து இருந்த இசுலாமிய சத்திய சோதக் மண்டல் அமைப்பின் தலைவர் பொறுப்பை மெஹ்ருன்னிஸா ஏற்றுக்கொண்டார். முத்தலாக் செல்லாது என்று அறிவிப்பதோடு மட்டும் நில்லாமல் அது தண்டனைக்குரிய குற்றமாக ஆக்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் ஓயாது குரல் கொடுத்தார். இஸ்லாமிய பெண்கள் ஒடுக்கப்படுவது ஒழிய வேண்டும், அவர்களுக்குச் சமத்துவமான உரிமைகள் சாத்தியப்படுவதற்கு இஸ்லாமிய சமூகம் முன்வர வேண்டும் என்று அயராது இயங்கினார்.
Image result for mehrunnisa dalwai
ஷா பானு என்கிற பெண்மணி தன்னை விவாகரத்து செய்த கணவன் மீது குற்றவியல் வழக்கு போட்டு அதன் மூலம் ஜீவனாம்சம் பெற்றார். அதை ஏற்கக்கூடாது என்று இஸ்லாமிய இயக்கங்கள் குரல் கொடுத்தன. ராஜீவ் காந்தி அரசு திருத்த சட்டம் ஒன்றை கொண்டு வந்து அந்தத் தீர்ப்பை செயலற்றதாக மாற்றியது. அப்போது இஸ்லாமிய பெண்களுக்கு விவாகரத்து உரிமை வேண்டும், ஜீவனாம்சம் என்பதும் அடிப்படை உரிமை என்று தீவிரமாக மெஹருன்னிஸா முழங்கினார். மற்ற குடிமக்கள் நவீன அரசின் உரிமைகளுக்கு உரியவர்களாக இருக்கும் போது அது ஏன் இஸ்லாமிய பெண்களுக்கு மறுக்கப்படுகிறது என்பது அவரின் கேள்வியாக இருந்தது.

இஸ்லாமிய அடிப்படைவதாக இயக்கங்கள் வெளிநாட்டில் இருந்து வரும் பெட்ரோலிய டாலர்களை வாங்கிக்கொண்டு இஸ்லாமியர்களை வகாபிய மயமாக்குகின்றன, அதற்கு மாறாக மக்களை நவீனத்துவம் நோக்கி அழைத்துச் செல்வதே முதல் பணியாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் பேசினார்.இஸ்லாமிய மதத்தில் நிலவி வந்த ஜாதிய ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் அவர் எதிர்த்தார். தன் வாழ்நாள் முழுக்க இஸ்லாமிய பெண்களின் உரிமைக்காகப் பாடுபட்ட மெஹருன்னிஸாவின் இரு மகள்களும் வேற்று மதத்தினரை மணந்து கொள்ள விரும்பிய போது அன்போடு சம்மதித்தார். தன்னுடைய ஒட்டுமொத்த சேமிப்பை திரட்டி தன்னுடைய கணவரின் கிராமத்தில் அவர் பெயரில் ஒரு நூலகத்தை ஏற்படுத்தினார்.

மெஹருன்னிஸா வாழ்நாள் முழுக்கப் பல்வேறு எதிர்ப்புகளைச் சந்தித்தார். கொலை மிரட்டல்கள் வந்தன. மத விரோதி என்று முத்திரை குத்தப்பட்டார். எனினும், அவரின் நூலின் தலைப்பை போல ‘முழுமையான வாழ்க்கை’யை அவர் வாழ்ந்தார். மெஹருன்னிஸாவின் உடல் அவரின் விருப்பப்படி மருத்துவ ஆய்வுகளுக்குத் தானம் செய்யப்பட்டதுள்ளது. அவரை நினைவுகூர்வோம்

மரணகால மயக்கங்கள்


Funeral Blues:
எல்லா கடிகாரங்களையும் நிறுத்துங்கள் ,தொலைபேசிகளை துண்டித்து விடுங்கள்
கொழுப்பு மிகுந்த எலும்புத்துண்டை வீசி நாய் குரைப்பதை நிறுத்துங்கள்
பியானோக்களை,மேளங்களை அமைதிப்படுத்துங்கள்
சவப்பெட்டியை கொண்டுவாருங்கள் ; துக்கம் கொண்டாடுபவர்கள் வரட்டும்

தலைக்கு மேலே விமானங்கள் வட்டமிட்டு முனகட்டும்
வானில் “அவர் இறந்துவிட்டார் !” என்கிற வரியை கிறுக்கட்டும்
புறாக்களின் வெள்ளை கழுத்தில் அலங்காரத்துணிகள் சுற்றப்படட்டும்
போக்குவரத்து காவலதிகாரிகள் கருப்பு பஞ்சு கையுறைகள் அணியட்டும்

அவனே என்னுடைய கிழக்கு,என்னுடைய தெற்கு,என்னுடைய வடக்கு மற்றும் மேற்கு
என் வேலை வாரமும்,ஞாயிற்றுக்கிழமையும் ஓய்வெடுக்கட்டும்
என் மதியம்,என் நள்ளிரவு,என் பேச்சு,என் பாடல் ;
நான் என் காதல் இறுதிவரை இருக்கும் என்றிருந்தேன் ; நான் தவறிழைத்து விட்டேன்

நட்சத்திரங்கள் இப்பொழுது தேவையில்லை ; அவை எல்லாவற்றையும் வெளியே அள்ளி வீசுங்கள்
நிலவை மூட்டை கட்டி அனுப்புங்கள் ; சூரியனை சுக்குநூறாக்குங்கள்
பெருங்கடலை ஊற்றி விடுங்கள்,காடுகளை கழித்து விடுங்கள்
ஏனெனில், இவை எதுவும் இக்கணத்தின் பெருந்துயரை பெற்றுக்கொள்ளப் போவதில்லை. – W. H. Auden

ஆதிவாசி நடனம் ஆடப்போவதில்லை


ஜார்கண்டில் மருத்துவ அதிகாரியாக பணியாற்றும் ஹன்சா சௌவேந்திர  சேகரின் ‘The Adivasi will not dance’ சிறுகதை தொகுப்பை வாசித்து முடித்தேன். ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட நூல் என்றாலும் மிக எளிய மொழியில் பெரும்பாலான கதைகள் மனதை நெகிழ வைக்கின்றன. இந்த கதைகள் பேசும் அரசியல், வெளிப்படுத்தும் ஆதிவாசி மக்களின் நுண்ணர்வுகள் கவனத்துக்கு உரியவை.

‘அவர்கள் கறி  சாப்பிடுகிறார்கள்’ சிறுகதை சைவ உணவு உண்பவர்கள் நிறைந்த 2002-க்கு முந்தைய குஜராத்தை களமாக  கொண்டது. அங்கே வசிக்க  வரும் பழங்குடியினர் படும் பாடு பெரும்பான்மைவாதத்தின் அடக்குமுறையை இலக்கிய வடிவில் உணர்த்துகிறது. வெவ்வேறு மதத்தினர் தனித்தனி காலனிகளில் வாழ்வது, ஒரு முட்டையை சமைத்து உண்டு விட்டு அந்த வாசனையை போக்கவும், ஓடுகளை பத்திரமாக குப்பை வண்டியில் சேர்க்கவும் படுகிற பாடுகள் தரும் நரக  வேதனையை வாசித்து உணர வேண்டும். அந்த  மாநிலத்தை  விட்டு நீங்கியதும், ‘நாம் என்ன சாப்பிடுகிறோம் என்று பிறரும், அவர்கள் என்ன சாப்பிடுகிறார்கள் என்று நாமும் கவலைப்படப்போவதில்லை.’ என்கிற வரி எல்லாருக்குமானது.
சந்தாலி பழங்குடியின பெண்களின் மீதான பாலியல் வன்முறையை படபடப்பும், வெம்மையும் குறையாமல் நான்கே பக்கங்களில் ‘நவம்பர் என்பது இடப்பெயர்வுகளின்  மாதம்’ கதை கடத்துகிறது. ‘உங்களைப்போன்ற சந்தாலி பெண்கள் இதற்காகவே படைக்கப்பட்டவர்கள்.’ என்றபடி இடப்பெயர்வுக்கு போகும் பெண்ணுடன் உடலுறவு கொள்ளும் காவல்துறை அதிகாரி பேசுகிறான். அதிகாரத்தின் வன்முறை வர்ணனையில் பொதிக்கப்பட்டு  வாசிக்க கிடைக்கிறது.  ‘இறுதியில் ஒரு ஆறிப்போன பிரெட் பக்கோரா, ஐம்பது ரூபாயை திணித்தான். அவள் பக்கோராவை தின்றாள், தன்னுடைய உள்ளாடைக்குள் ஐம்பது ரூபாயை பத்திரப்படுத்தினாள். லுங்கியை சரி செய்து கட்டிக்கொண்டு தன்னுடைய குழு நோக்கி நடந்தாள்’ என்று கதை முடிகிறது.
பழங்குடியினர் பகுதியில் நடக்கும் பல்வேறு அநீதிகளை, ‘அதற்குள் பல    சந்தாலி பெண்கள் விற்கப்பட்டு இருப்பார்கள். பல சந்தாலி ஆண்கள் போலி வழக்குகளில் சிக்க வைக்கப்பட்டு இருப்பார்கள். மோதிக்கொள்ளும் குழுக்கள் தங்களிடையே உள்ள பகையை தீர்த்துக்கொள்ள பல்வேறு வழக்குகளை ஜோடித்து இருப்பார்கள்’ எனும் சில வரிகள் சாவகாசமாக கடத்துகிறது.
The Adivasi Will Not Dance
விருப்பத்தை மீறிய திருமணத்துக்கு முந்தைய நாள் தான் காதலிப்பவனை  சந்திக்கும் பெண்ணைப்பற்றிய கதையின் வர்ணனை இது
‘நான் எப்பவும் உனக்காக மட்டும் தான். என்னோட எப்பவும் இருப்பேன்னு சொல்லுடா’. அவன் அவளை காதலித்ததால் எதுவும் சொல்லவில்லை. அவன் அவளை காதலிக்கவில்லை என்பதால் சொல்வதற்கு எதுவும் இல்லை என்று நின்றான்.
இனிமேல் எப்போதும் சந்திக்கவே முடியாது என்கிற முகத்தில் அறையும் உண்மை, தள்ளியே இருக்க வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் அவர்களை நெருக்கமாக்கியது.’
நாட்டார் தெய்வங்களை நினைவுபடுத்தும் கதை ஒன்றும், பழங்குடியின பெண்களான சக இல்லத்திகள் இருவரின் அன்னியோன்னியம் நிறைந்த மோதல், அன்பு ததும்பும் கதை ஒன்றும், வேசையாக  அளவற்ற அன்போடு திகழும் சோனாவின் செறிவு மிகுந்த கதையும் நூலில் இடம் பெறும்  வேறு சில கதைகள்.
‘ஆதிவாசி நடனம் ஆடப்போவதில்லை ‘ கதை நூலின் மிக முக்கியமான கதை. எப்படி ஆதிவாசிகளின் வாழ்க்கையை, வேர்களை வளர்ச்சி என்கிற பெயரில் பெயர்த்து எடுக்கிறோம் என்பதை ஆதிவாசி நாட்டியக்கலைஞனின் தேர்ந்த நினைவலைகளில் கடத்துகிறார் சேகர். இந்துக்கள், இஸ்லாமியர்கள், கிறிஸ்துவர்கள், முதலாளிகள், அரசுகள் என்று சகலரின் மீதும் படபடக்கும் இந்த ஒரு கதையெனும் தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட வேண்டும். பிடுங்கப்பட்ட நிலத்தின் மீது எழும் தொழிற்சாலையின் திறப்பு விழாவில் நாட்டியமாடும் ஆதிவாசிகள் எத்தனையோ சொல்லாத சங்கதிகளை சொல்லுகிறார்கள். எளிய நடையில் அமைந்த, வெவ்வேறு தளங்களில் பயணிக்கும் சிறுகதை நூல்
Hansda Sowvendra Shekhar
The Adivasi will not dance
Speaking Tiger
ஹன்சா சௌவேந்திர  சேகர்
விலை: 245
பக்கங்கள்: 140