டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி – மகத்தான ஆளுமை


ஜூலை 30 டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் பிறந்தநாள். மறக்க முடியாத மருத்துவர்கள் உரைக்குத் தயாராகிற போது தான் அவரின் ஆளுமையின் ஆழமும், வீச்சும் கூடுதலாகப் புலப்பட்டது. புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்தில் தேவதாசி குலத்தில் பிறந்த அவரின் வாழ்க்கை முழுதும் சமூக, உடல் நோய்களோடு போராட வேண்டியதாக இருந்தது. ரத்த சோகை அவரைப் பள்ளிக்காலத்தில் வாட்டி எடுத்தது. படிப்பில் முதல் மாணவியாகத் திகழ்ந்தார்.

கல்லூரியில் படிக்க வேண்டும் என்று அவர் விண்ணப்பித்தார். பேராசிரியர்கள், கல்லூரி முதல்வர் ஆகியோர் அதிர்ந்தார்கள். ஆண்கள் மட்டுமே படிக்கும் கல்லூரியில் எப்படி ஒரு பெண்ணை அனுமதிப்பது என்பது அவர்களின் எண்ணமாக இருந்தது. புதுக்கோட்டை மன்னரான பைரவத் தொண்டைமானை செய்தி எட்டியது. அவரின் உத்தரவால் முதல் பெண் மாணவியாக நுழைந்தார் முத்துலட்சுமி. அங்கேயும் அசத்தினார்.

dr 11.jpg

Madras Medical College-ல் இடம் கிடைத்தது. அங்கே பெண்களுக்கு என்று தனி விடுதி இல்லை. தெரிந்தவரின் வீட்டில் தங்கிப் படிக்க வேண்டிய சூழல். ஆண் மருத்துவ மாணவர்கள் சீண்டல்களில் ஈடுபட்டார்கள். வகுப்பிற்கு வீட்டில் இருந்து வருகையில் திரை போட்ட வாகனத்திலேயே வருவார். ‘போயும், போயும் பெண்ணெல்லாம் படிக்கப் போகிறாள்’ என்றெல்லாம் வசைபாடுவது மக்களின் வழக்கமாக இருந்தது. ஆஸ்துமா வாட்டி எடுக்க, கொடிய வலியை, தூக்கமில்லாத இரவுகளை மருத்துவக் கனவுக்காக அவர் தாங்கிக் கொண்டு போராடினார்.

‘என் வகுப்பிற்குள் ஒரு பெண் நுழையக்கூடாது’ எனக் கர்னல் ஜிப்போர்ட் கர்ஜித்தார். முத்துலட்சுமி வகுப்பிற்குள் நுழையவில்லை. தேர்வு முடிவுகள் வந்தன. முத்துலட்சுமி கண்டிப்பிற்கும், கச்சிதத்திற்கும் பெயர் பெற்ற ஜிப்போர்ட்டின் அறுவை சிகிச்சை தாளில் முதல் மதிப்பெண்ணைப் பெற்று இருந்தார். அதற்குப் பிறகே முத்துலட்சுமியை தன்னுடைய வகுப்பில் அவர் அனுமதித்தார். முத்துலட்சுமி மருத்துவப் பட்டம் பெற்ற தருணத்தை , ‘இந்தக் கல்லூரி வரலாற்றின் பொன்னாள்’ என்று சிலிர்த்து ஜிப்போர்ட் எழுதினார்.

1927-1930 காலத்தில் சட்டசபையில் நுழைந்தார். அப்படி நுழைந்த காலத்தில் துணைத் தலைவராகவும் இயங்கினார். பெண்களுக்குச் சொத்துரிமைச் சட்டம், பால்ய விவாகத் தடை சட்டம், தேவதாசி முறை ஒழிப்புச் சட்டம் முதலிய பல்வேறு சட்டங்கள் அவரின் முயற்சியால் இயற்றப்பட்டன. குறிப்பாகத் தேவதாசி முறை ஒழிப்புக்காகத் தீவிரமாக இயங்கினார். அதற்குக் காந்தி, பெரியார் எனப் பல்வேறு தலைவர்களிடம் இருந்தும் ஆதரவு பெருகியது. 1930-ல் துவங்கிய அந்தப் போராட்டத்தில் சனாதானிகளின் கடுமையான எதிர்ப்பை சந்திக்க வேண்டியிருந்தது.

சத்தியமூர்த்தி கலாசாரம், பண்பாடு ஆகியவற்றைக் காக்க, கலைகளைப் பேண தேவதாசி முறை தேவை என்று பேசினார். “தாசி (தேவதாசி) குலம் தோன்றியது நம்முடைய காலத்தில் அல்ல. வியாசர், பராசரர் காலத்திலிருந்து அந்தக் குலம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பலருக்கு இன்பத்தை வாரி வழங்கிக் கொண்டும் வருகிறது. சமூகத்திற்கு தாசிகள் தேவை என்பதை திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல விரும்புகிறேன். தாசிகள் கோயில் பணிகளுக்கென்றே படைக்கப்பட்டவர்கள். அது சாஸ்திர சம்மதமானது. தாசிகளை ஒழித்துவிட்டால், பரதநாட்டியக் கலை ஒழிந்துவிடும். சங்கீதக்கலை அழிந்துவிடும். ஆண்டவன் கட்டளையை மீறுவது அடாத செயலாகும். அநியாயமாகும்” என்றார்.

முத்துலட்சுமி “உங்களுக்கு அக்கா தங்கைகள் இல்லையா? பெண்கள் இல்லையா? மனைவி இல்லையா? உங்கள் குடும்பத்தில் எந்தப் பெண்ணையாவது இதுபோன்ற தொழிலுக்கு அனுப்புவீர்களா?’ என்று கேட்டதோடு சத்தியமூர்த்திப் பேயறைந்து அமர்ந்துவிட்டார்.

பாரீஸ் வரை சென்று பெண்களின் உரிமை சார்ந்த குரலை முத்துலட்சுமி எழுப்பினார். திருமணமே வேண்டாம் என்று இருந்தவர் சுந்தர ரெட்டியை மணந்து கொள்ளச் சம்மதித்தார். ‘திருமண உறவில் இருவரும் சமமானவர்கள். என்னுடைய விருப்பங்களுக்குத் தடையாக இருக்கக் கூடாது.’ முதலிய விதிகளைச் சுந்தர ரெட்டி ஏற்ற பின்னே திருமணம் செய்து கொண்டார். சடங்குகள் இல்லாத திருமணமாக அது அமைந்தது.

தேவதாசி முறையைச் சட்டம் இயற்றி மட்டுமே ஒழித்துவிட முடியாது என்கிற தெளிவு முத்துலட்சுமி அவர்களுக்கு இருந்தது. ‘ஓயாமல் செயல்பட வேண்டும்’ என்று அவர் தொடர்ந்து பரப்புரையில் ஈடுபட்டார். தேவதாசி முறை ஒழிப்பால் ஆதரவற்றுப் போன பெண்களுக்கு என்று அடைக்கலம் தர இரண்டு இல்லங்களே சென்னையில் இருந்தன. ஒன்று பிராமணப் பெண்களுக்கு மட்டுமானது. இன்னொன்று பிராமணர் அல்லாதவர்களுக்கு உரியது. நள்ளிரவில் அவரின் வீட்டு கதவை மூன்று இளம்பெண்கள் தட்டி அடைக்கலம் கேட்டார்கள். தான் பொறுப்பில் இருந்த அரசு மருத்துவமனையின் கீழ்வரும் விடுதியின் பொறுப்பாளரை பார்க்க சொல்லி அனுப்பினார்.

அந்தப் பெண்களின் குலத்தின் பெயரை சொல்லியும், அவர்களின் பண்புகளைக் கேவலப்படுத்தும் வகையிலும் வசைபாடல்களை நள்ளிரவில் அவர்கள் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. கண்ணீரோடு முத்துலட்சுமி அவர்களின் வீட்டுக்கதவை தட்டினார்கள். அந்தக் கணமே தன்னுடைய வீட்டையே பெண்களுக்கான ஆதரவு இல்லமாக மாற்றினார். சில காலத்துக்குப் பிறகு ஆதரவற்ற பெண்களுக்கு அடைக்கலம் தருவதற்காக என்று ‘அவ்வை இல்லத்தை’ உருவாக்கினார். அந்த மூன்று பெண்களும் மருத்துவர், ஆசிரியர், செவிலியர் என்று சாதித்துக் காட்டினார்கள். அவ்வை இல்லத்தின் பெண்களின் கல்வியை முத்துலட்சுமி தானே கவனித்துக் கொண்டார்.

dr-muthulakshmi-reddy-medical-student.jpg

தான் படித்த சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியின் நூற்றாண்டு விழா கொண்டாட்டத்தின் போதே புற்றுநோய்க்கு என்று தனியான ஒரு மருத்துவமனையை உருவாக்க வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தார். தன்னுடைய தங்கையைப் புற்றுநோய்க்கு இளம் வயதிலேயே இழந்ததன் வலி அது. சமூகத்தின் கடைக்கோடி மனிதனுக்கும் புற்றுநோய் சிகிச்சை தர வேண்டும் என்று கனவு கண்டார். இலவசமாகச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்று அவர் தன்னுடைய கனவை விளக்கினார். விடுதலைக்குப் பிறகு அப்போதிருந்த மருத்துவ அமைச்சரிடம் உதவி கேட்டார். “ஏன் மக்கள் புற்றுநோயால் மட்டும் தான் இறக்கிறார்களா?” என்று துடுக்காகப் பதில் வந்தது. சுகாதாரச் செயலாளர் , ‘உங்களின் முயற்சிகளுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். ஆனால்…’ என்று பீடிகை போட்டு இந்த மாதிரி திட்டமெல்லாம் தேறாது என்று எழுதியிருந்தார்.

அமெரிக்காவில் போய் மேற்படிப்பு படித்துவிட்டு வந்திருந்த மகன் கிருஷ்ணமூர்த்தியை அழைத்தார். அவரோடு அரசு மருத்துவ வேலையைத் துறந்திருந்த சாந்தாவும் இணைந்து கொண்டார். அடையார் புற்றுநோய் மருத்துவமனைக்கான அடித்தளம் போடப்பட்டது. பெரிதாகக் கையில் பணம் இல்லை என்றாலும், மக்களின் உயிர் காக்க ஓடி, ஓடி நிதி திரட்டினார். எளிய இடத்தில் அடையார் புற்றுநோய் மருத்துவமனை 12 படுக்கைகளோடு எழுந்தது. இன்றைக்கு கிட்டத்தட்ட ஐநூறு படுக்கைகளோடு வருடத்திற்கு இரண்டு லட்சம் புற்றுநோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்கும் மையமாக அவரின் விதை, விழுதுகள் பரப்பி விரிந்துள்ளது.

அரசியல் களத்தில் அயராது இயங்கிய முத்துலட்சுமி தன்னுடைய மருத்துவர் பணியை விட்டுவிடவில்லை. மருத்துவத்தைப் பொருளீட்டும் முதலீடாகப் பார்க்காமல் எளியவர்கள் குறித்த கரிசனத்தோடு இயங்கினார். பொது வாழ்க்கையில் மூழ்கி குடும்பத்தைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கவில்லை. அவருடைய தங்கை நல்லமுத்துவை தன்னுடைய செலவிலேயே படிக்க வைத்தார். அவர் ராணி மேரி கல்லூரியின் முதல் இந்திய முதல்வராகப் பொறுப்பேற்று சாதித்தார். புதுக்கோட்டையில் குழந்தை திருமணத்தில் இருந்து தப்பிப் புத்துலகை சமைத்த முத்துலட்சுமி ரெட்டிக்கு சிரம்தாழ்ந்த வணக்கங்கள்.

கமலாதேவி சட்டோபாத்தியாயா – அர்த்தமுள்ள வாழ்வு வாழ்ந்த அன்னை


கமலாதேவி சட்டோபாத்தியாயா கடந்த நூற்றாண்டில் இந்தியா கண்ட மகத்தான பெண்களில் ஒருவர். மங்களூரில் ஆங்கிலேய அரசில் ஆட்சியராக இருந்த அவரின் அப்பா இவர் சிறுமியாக இருக்கும் பொழுதே இறந்து போனார். சொத்தை எப்படி பிரிக்க வேண்டும் என்று அவர் குறிப்பிடாமல் போனதால் சிக்கல் எழுந்து அன்றைய நடைமுறைப்படி அவரின் வளர்ப்பு மகனுக்கு சொத்துக்கள் எல்லாம் போகவே வறுமையோடு போராடி இவரின் அன்னை இவருக்கு கல்வி புகட்ட ஏற்பாடு செய்தார். சென்னை ராணி மேரிக்கல்லூரியில் படித்து பட்டம் பெற்ற இவர் சிறுமியாக இருக்கும் பொழுதே விதவையானவர். அன்றைய பழமைவாதிகளை எதிர்த்து கல்லூரித்தோழியின் அண்ணனான ஹரிந்திரநாத்தை திருமணம் செய்து கொண்டார். இங்கிலாந்து போய் சமூகவியலில் மேற்படிப்பு முடித்து இந்தியா திரும்பினார்.

அவரின் இருபத்தி மூன்று வயதில் சென்னை சட்டசபை கவுன்சிலுக்கான தேர்தலில் நின்று தோற்றார். பின்னர் காங்கிரஸ் கமிட்டியின் குழுவுக்கு தேர்வு செய்யப்பட்டார். ஏற்கனவே காந்தியின் போராட்ட முறைகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்த அவர் காந்தி உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் பெண்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும்,ஆங்கிலேயர்களின் வன்முறைக்கு அவர்கள் ஆளாக கூடாது என்ற பொழுது அதை எதிர்த்து பெண்களும் பங்குபெறும் உரிமையை பெற்றார். பம்பாயில் உப்பு சத்தியாகிரகத்தை முன்னெடுத்து நடத்தியவர் ஆங்கிலேய நீதிபதியிடமே இலவச உப்பை விற்றார்.

kamaladevi-chattopadhyay-05.jpg

பின்னர் காங்கிரஸ் கட்சியின் உள்ளேயே ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன், மினு மசானி, லோஹியா ஆகியோரோடு இணைந்து காங்கிரஸ் சோசியலிச கட்சியை துவங்கினார். அக்கட்சி சோசியலிசம் பேசிய அதே சமயம் சோவியத் ரஷ்யாவின் ஒரு கட்சி ஆட்சிமுறை மற்றும் அடக்குமுறைகளை நிராகரித்தது. பெண்களின் உரிமைகள்,ஆண்களுக்கு இணையாக சம்பளம் ஆகியவற்றுக்காக தீவிரமாக பாடுபட்ட அவர் பிரசவகால விடுமுறை வேடும் என்றும் போராடினார்.

விடுதலைக்கு பின்னர் எம்.பி.ஆகவும்,அமைச்சர் ஆகவும் எண்ணற்ற வாய்ப்புகள் இருந்த பொழுது இந்திய கூட்டுறவு கூட்டமைப்பை உருவாக்கி பிரிவினையால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்ற களமிறங்கினார். காந்தியின் கட்டளைப்படி அரசிடம் இருந்து எந்த பணத்தையும் எதிர்பாராமல் இயங்கினார். பல பெண்களை மீட்டார். பல்வேறு அகதிகளுக்கு வீடுகள் மற்றும் மறுவாழ்வுக்கு வழிகோலினார். பள்ளிகள் மற்றும் மருத்துவமனைகளையும் அவரின் அமைப்பு நடத்தியது. இப்படி ஐம்பது ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட அகதிகளின் வாழ்க்கையை அவர் மாற்றினார்.

இந்தியாவின் நெய்தல், பானை செய்தல், ஓவியங்கள், உலோக வேலைப்பாடு, பொம்மை உருவாக்கம் ஆகியன பக்கம் அவரின் கவனம் சென்றது. அவற்றை நவீன தொழில்மயத்தொடு இணைத்து அந்த கலைஞர்களின் வாழ்க்கையை மீட்க விரும்பினார். அழிந்து போன,அழிவின் விளிம்பில் இருந்த கலைகளை மீட்டெடுத்தார். சங்கீத நாடக அகாதமியை உருவாக்கி இசை,நடனம் ,நாடகம் ஆகியவற்றையும் வளர்த்தார். தேசிய நாடகப்பள்ளியும் அவரால் எழுந்ததே! அர்த்தமுள்ள வாழ்வு வாழ்ந்த அன்னையை நினைவு கூர்வோம்.

ஜே.சி.குமரப்பா – எளிய மக்களை எஜமானாகக் கருதியவர்


ஜே.சி.குமரப்பா இந்தியாவின் காந்திய சிந்தனையாளர்களுள் மிக முக்கியமானவர். பொருளாதாரம் என்பது எளியவர்கள் பற்றி சிந்திப்பதாக இருக்க வேண்டும் என்கிற பார்வைக்கு அறிவுப்பூர்வமான உருவாக்கம் கொடுத்துவர் அவர். ஜோசப் கொர்னலியஸ் செல்லதுரை குமரப்பா என்கிற முழுப்பெயர் கொண்ட அவர் சார்டர்ட் அக்கவுண்டன்ட் படிப்பை முடித்து,பொருளாதரம் மற்றும் நிதி மேலாண்மையில் அமெரிக்காவின் சிருகேஸ் மற்றும் கொலம்பிய பல்கலைகளில் பட்டம் பெற்றார்.

kumarappa_j_large.jpg

அமெரிக்காவில் படிக்கும் காலத்தில் அவருக்கு எல்லாரைப் போலவும் ஆரம்பத்தில் முதலாளித்துவத்தின் மீது பெரிய ஈர்ப்பு இருந்தது. ஒரு முறை இந்திய பொருளாதாரம் பற்றி ஒரு உரையை அவர் வழங்க அதைக்கேட்ட அவரின் பேராசிரியர் செலிக்மான் இந்திய வறுமைக்கான காரணங்கள் என்கிற தலைப்பில் அவருடைய ஆய்வுக்கட்டுரை அமையட்டும் என்று சொன்னார். எப்படி ஆங்கிலேயர் இந்தியாவை வறுமை மிகுந்த பூமியாக கிராமங்களின் ஒழிப்பு மற்றும் சுரண்டல் ஆகியவற்றில் மூலம் மாற்றினார்கள் என்பதை அந்த ஆய்வின் மூலம் அறிந்தார்.

மேலும் டேவன்போர்ட் என்கிற இன்னொரு பேராசிரியர் மனிதனின் சுயத்தேவைகள் மட்டுமே பொருளாதரத்தில் முக்கியம் என்று அழுத்தமாக தன்னுடைய கருத்தை வைத்தார். அவரின் மாணவராக இருந்தாலும் அந்த கருத்தோடு தான் எப்படி முரண்படுவதாக குமரப்பா எடுத்து பல்வேறு எடுதுக்காட்டுக்களோடு குமரப்பா உரைத்தார். அவரின் வாதத்திறனில் மெய்மறந்து போன டேவன்போர்ட் அவருக்கு ஏ ஒன் க்ரேடை வழங்கினார்.

காந்தியை சந்திக்க இந்தியா வந்தார் குமரப்பா. அவரின் ஆடிட்டிங் பணியை எல்லாம் விட்டு கிராமங்கள் நோக்கி நகர்கிற அற்புதம் காந்தியை கண்ட பின் நிகழ்ந்தது. குஜராத்தின் கிராமங்களில் ஏழை மக்களின் . வாழ்நிலையை பற்றி ஆய்வு செய்ய அவரை காந்தி அனுப்பி வைத்தார். அதற்கு பின்னர் பீகாரில் நிலநடுக்கத்தால் மக்கள் பாதிக்கப்பட்ட பொழுது அங்கே நிவாரணப்பணிகளை மேற்கொள்ளும் குழுவின் தலைவராக செயலாற்றினார். காந்தியடிகள் காசியில் இருந்து அவரை சந்திக்க வந்த பொழுது சில அணாக்கள் கணக்கில் இடித்ததால் அவரை நிவாரணக்குழு கூட்டம் முடிந்த பின்னரே அவர் சந்நித்தார்.

இந்தியாவிற்கு என்றொரு திட்ட அமைப்பு வேண்டும் என்று காங்கிரஸ் விடுதலைக்கு முன்னரே முடிவு செய்து போஸ், நேரு ஆகியோர் அது சார்ந்து இயங்கிய பொழுது ஜே.சி.குமரப்பா அந்த திட்ட உருவாக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். அவர் முதலாளித்துவத்தின் மீது கொண்டிருந்த விமர்சனப்பார்வையை போலவே கம்யூனிசம் கொண்டிருந்த வர்க்கப்போர், அதன் வன்முறைப்போக்கு ஆகியவற்றையும் அவர் நிராகரித்தார்.

காந்தி உப்பு சத்தியாகிரகத்தின் பொழுது கைது செய்யப்பட்ட பொழுது அவரின் யங் இந்தியா இதழுக்கு இவர் என்னுடைய ஆசிரியர் ஆனார். அவரின் அனல் தெறிக்கும் கட்டுரைகளை ஆங்கிலேய அரசை அவரையில் சிறையில் அடைக்குமாறு செய்தது. காந்தி நினைவு நிதிக்கான பொறுப்பு அவர் வசம் விடுதலைக்கு பிறகு அவர் பொறுப்பேற்று கொண்டார். எவ்வளவு நிதி வேண்டும் என்று அவரிடம் கேட்கப்பட்ட பொழுது ,”எனக்கு நிதி தேவையில்லை. நேர்மை மற்றும் அகிம்சை கொண்ட நேரு,படேல்,ராஜகுமாரி அம்ரீத் கவுர் ஆகியோர் தங்களின் பதவியை துறந்துவிட்டு லட்சம் பேரை திரட்ட வரவேண்டும் !” என்று கோரிக்கை விடுத்தார். அது நிராகரிக்கப்பட்டது.

திட்டக்குழுவின் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டதும் அவர் மாட்டு வண்டியில் கூட்டம் நடந்த நாடாளுமன்ற அறைக்கு சென்றார். அவரின் வண்டி நிறுத்தப்பட்ட பொழுது,”அடித்தட்டு மக்களின் வாகனம் கூட இங்கே வர முடியாமல் போகிற பொழுது எப்படி அவர்களின் குரல் இங்கே எடுபடும்?” என்று வருத்தப்பட்டார். அரசாங்கம் செயல்படுத்திய சமூகத்முன்னேற்ற திட்டங்கள் பற்றி அவரிடம் அறிக்கை தருமாறு அன்றைக்கு வளர்ச்சி அமைச்சராக இருந்த டே கேட்டார். இவர் அதில் வளர்ச்சி திட்டங்கள் கிராமப்புற மேம்பாட்டுக்கு செலவிடப்படாமல் அங்கே சாலைகள் போடவும் அரசியல்வாதிகள்,ஊரின் தலைவர்கள் ஆகியோரின் வளர்ச்சிக்கு பயன்படுவதை சுட்டிக்காட்டினார்.
பெரிய வளர்ச்சித்திட்டங்கள் குறிப்பாக பெரிய அணைகளை கட்டுவதை விட சிறிய அணைகளை கட்டலாம் என்றும்,செயற்கை உரங்கள் மண்ணை பாழாக்கிவிடும் ஆகவே இயற்கை உரங்களை கைகொள்ள வேண்டும் என்றும் சொன்ன அவரை முதல் நவீன இந்திய சூழலியலாளர் என்கிறார்கள். அணைகளை மக்களின் கூட்டு முயற்சியால் தூர்வார வேண்டும் என்றும் அவர் அறிவுரை தந்தார்.

வினோபபாவேவிடம் பூதான இயக்கத்தில் பெறப்பட்ட நிலத்தை அப்படியே இலக்குகள் வைத்துகொண்டு அதிகப்படுத்துவதை விட பெறப்பட்ட நிலத்தை வளமாக்கி அதை மக்களுக்கு நிலையான வளர்ச்சி தரும் மூலமாக மாற்ற வேண்டும் என்றார். அவர் எச்சரித்தபடியே பூதான இயக்கம் நீர்த்துப்போனது.

காந்திய கொள்கைகள் எப்படி பொருளாதார ரீதியாக சாத்தியம் என்பதை அவரின் புத்தகங்கள், ஆய்வுகள் மூலம் விளக்கினார். அப்படி அவர் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்கள் எழுதினார். அவரின் இறுதிக்காலத்தில் மதுரைப்பகுதியில் காந்தி நிகேதன் அமைத்து தங்கி சேவைகள் செய்வதில் கழித்தார். அவரை வினோபாபாவே அங்கே பார்க்க வந்த பொழுது சுவரில் மாட்டியிருந்த காந்தியின் படத்தை காண்பித்து “இவர் எனக்கு எஜமான்!” என்றுவிட்டு அடுத்திருந்த எளிய விவசாயி ஒருவரின் படத்தை காண்பித்து ,”இவர் என் எஜமானுக்கும் எஜமான்!” என்றார். எளிய மக்களை எஜமானாக கருதிய அந்த பொருளாதார மேதையை நினைவு கூர்வோம்.

ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் – இந்திய அரசியலில் இணையற்ற தலைவர்


ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் இந்திய அரசியலில் இணையற்ற தலைவர். பீகாரில் கடந்த நூற்றாண்டில் பிறந்த இவர் அமெரிக்காவின் பெர்க்லி பல்கலைக்கழகம் சென்று சமூகவியல் படித்தார். அங்கே பழத்தோட்டங்களில் முதுகு ஓடிய வேலை பார்த்தும், உணவுத் தட்டுக்களை கழுவியும் தன்னுடைய கல்வியை முடித்தார். பாரதம் திரும்பியதும் காந்தி பின் அணிவகுத்து ஆங்கிலேயர் எதிர்ப்புப் போராட்டங்களில் தனி முத்திரை பதித்தார்.

ஒத்துழையாமை இயக்கம் மற்றும் வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கங்களில் தீரமாகப் போராடிய இவர், விடுதலைக்குப் பின் கிராமங்களை முன்னேற்றும் சர்வோதயா திட்டத்தில் தன்னைப்பிணைத்துக்கொண்டு பதவிகளில் இருந்து விலகியிருந்தார். மனைவி பிரபாவதி காந்தியின் அழைப்பால் பிரம்மச்சரியத்தை கடைபிடிக்க முடிவு செய்தபடியால் தானும் அதை அப்படியே பின்பற்றினார்.

Jayaprakash_Narayan.jpg
இந்தியாவின் ஜனாதிபதி கதவை தட்டிய பொழுது அதை மறுத்து, பதவிகளைத் தூக்கி எறிந்து விட்டு அரசியலில் இருந்து துறவறம் பூண்டார். ஜெ.பி கிராம சுயாட்சியைக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று விடுதலைப் பெற்ற காலத்திலேயே நேருவுக்குக் கடிதம் எழுதி வலியுறுத்தினார். வெறுமனே, பிரிட்டனின் நாடாளுமன்ற, வெஸ்ட்மினிஸ்டர் பாணியிலான ஜனநாயகமே முழு ஜனநாயகம் என்பது குறைபாடுள்ள பார்வை எனச் சரியாக அவர் சுட்டிக்காட்டினார். சர்வோதய இயக்கத்தில் இணைந்து கிராமங்களில் மகத்தான  சேவைகள் செய்தார்.

சம்பல் பள்ளத்தாக்குக் கொள்ளையர்கள் மற்றும் அரசுக்கு இடையேயான பேச்சு வார்த்தைக்கு அவர் வழிவகுத்தார். காஷ்மீரில் இந்திய அரசின் போக்கை கண்டித்த அவர் ஷேக் அப்துல்லாவை விடுதலை செய்வதை சாதித்தார். அரசுக்கும், அவருக்கும் இடையே நடந்த பேச்சுவார்த்தைகளில் தூதுவராகவும்  பணியாற்றினார். நாகாக்கள் நடத்திய ஆயுத வழிப்போராட்டத்திற்கு அமைதி வழியில் தீர்வு தேடியும் அவர்  இயங்கினார். போராடிக்கொண்டிருக்கும் மக்களிடையே  உரையாடல், சமரசம் ஆகியவற்றின் மூலம் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தலாம் என  நம்பியவர் அவர்.

ஆனால்,அலகாபாத் நீதிமன்றம் தேர்தலில் போட்டியிட்ட பொழுது அரசு அதிகாரியை தேர்தல் பணிக்குப் பயன்படுத்தியது, மேடை அதிக உயரமாக அமைத்தது ஆகியவற்றுக்காக இந்திராவை தேர்தல்களில் இருந்து போட்டியிட ஆறு வருடம் தடை விதிக்க, நாட்டில் எமெர்ஜென்சி என்கிற சர்வாதிகாரம் புகுந்தது.

விலைவாசி ஏற்றம், வேலை வாய்ப்பின்மை, கள்ளச்சந்தை, பொருளாதார தேக்கம், அதிகார குவிப்பு, ஊழல் ஆகியவற்றால் நாடு நொந்து கொண்டிருந்த சூழலில் இந்த வழக்கின் தீர்ப்பு தகிப்பை அதிகப்படுத்தியது. நடக்கவே முடியாது, சர்க்கரை நோய் வேறு, மூச்சு விடவே சிரமம், ஆனால் எழுந்து வந்தார் ஜே.பி. மக்களை ஒருங்கிணைத்து போராடினார். தான் தூக்கி கொஞ்சிய இந்திராவிற்கு எதிராக ஜனநாயகம் காக்க மக்களைத் திரட்டி போராடினார். பீகாரில் ஊழல் அரசுக்கு எதிராக எளியவர்களைத் திரட்டி போராட்டங்கள் தொடுத்தார்.

பல்வேறு கட்சிகளை இணைத்து ஜனதா கட்சியை உருவாக்கினார்; தேர்தலை இணைந்து சந்திக்க வைத்துக் காங்கிரஸ் மற்றும் இந்திராவை வீட்டுக்கு அனுப்பினார்.இரண்டாவது காந்தி எனப் புகழப்படும் அவர் அப்பொழுதும் எந்தப் பதவியையும் ஏற்கவில்லை. லோக்நாயக் என அறியப்பட்ட நிஜ மக்கள் நாயகன் அவர்.

நேருவின் நம்பிக்கை பகுதி-4


நேருபகுத்தறிவை பயன்படுத்திக் குறிப்பிட்ட சில செயல்களைச் செய்து முடிப்பது எளிமையான காரியம். அதே சமயம், ஒருவரின் அற நம்பிக்கைகளைப் பகுத்தறிவை கொண்டு எடை போடுவது சவாலான ஒன்று. எப்படிப்பட்ட அறக்கொள்கைகளைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதற்கு விடாமுயற்சி தேவைப்படும். இதை நேருவின் வாழ்க்கை தெளிவாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறது. காந்தி அகிம்சையைத் தன் வாழ்நாள் முழுக்கக் கடைபிடித்ததை எடுத்துக் கொள்வோம். அகிம்சை தான் உலகத்தின் உன்னதமான கொள்கையா? நவீன காலத்தில் அரசாங்கங்களின் வன்முறையின் வடிவமாகத் திகழும் சிறைச்சாலைக்குள் நேரு அடைக்கப்பட்டிருந்தார். சிறைக்கம்பிகளுக்குப் பின்னால் இருந்தபடி ‘இந்தச் சிறைச்சாலையில் தான் ஒரு அரசாங்கத்தின் அடிப்படை குணம் என்ன என்று எனக்குத் தெளிவாகப் புரிகிறது. அது வன்முறை, கட்டாயப்படுத்துதல், ஆள்பவர்களின் வன்முறை ஆகியவையே ஆகும்.’ என்று எழுதினார் நேரு. இப்படிப்பட்ட மன உளைச்சல் தரும் வேளையில் காந்தியின் அகிம்சையை நேரு ஆய்வு செய்தார்.

காந்தியை போல அகிம்சையில் நேரு அளவு கடந்த நம்பிக்கை கொண்டிருக்கவில்லை. அகிம்சையில் காந்தி அளவுக்குப் பற்றில்லாத தன்னைப் போன்றவர்களை அதிர்ஷ்டம் இல்லாதவர்கள் என்றார் நேரு. “நான் தொடர்ந்து சந்தேகங்களால் அலைக்கழிக்கப்படுகிறேன்… எப்போதும் பயன்படும் ஒரு தத்துவம் இருக்கக்கூடாதா? அந்தத் தத்துவம் தனிமனிதனின் அறத்தை காக்க வேண்டும். அதே சமயம் சமூகத்திற்கும் பயன்படுகிற ஒன்றாகவும் அது இருக்க வேண்டும் என்று மனம் ஏங்கித் தவிக்கிறது.”(சுயசரிதை, பக்கம் 538). அகிம்சை அரசியலில் வேலைக்கு ஆகுமா? ஒரு அரசியல்வாதியின் வாழ்க்கை தொடர்ந்து வன்முறை, வன்முறையின் கருவிகளோடு பயணித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. “வன்முறையே நவீன அரசுகள், சமூக அமைப்புகளை இயங்க வைக்கும் ரத்தமாக இருக்கிறது…அரசுகள் கருணையின் சாயலின்றி அடிப்படையில் வன்முறையையே நம்பியே இருக்கின்றன.”, அரசுகள் நேரடியாக வன்முறையைப் பயன்படுத்துகின்றன. அது மட்டுமில்லாமல் மறைமுகமாக, நாசூக்காக, ‘வன்முறையைக் கல்வி, பத்திரிகை ஆகியவற்றின் மூலம் மறைமுகமாக, நேரடியாகப் பரப்புரை செய்கின்றன. மதத்தைக் கொண்டும், வறுமை, பஞ்சம் ஆகியவற்றைக் காரணம் காட்டியும் வன்முறையை அரசுகள் நியாயப்படுத்துகின்றன’ என்று நேரு எழுதினார். (சுயசரிதை, பக்கம் 541). ஜெர்மானிய அமெரிக்க ஆன்மீகவாதியான ரெயின்ஹோல்ட் நீபுரின் கருத்துக்களின் தாக்கம் தெரிகிற ஒரு பத்தியில் நேரு இப்படி எழுதினார். “பகுத்தறிவின் வளர்ச்சியோ, மதப்பார்வையின் எழுச்சியோ, அற உணர்வின் பெருக்கமோ எதுவுமே வன்முறையை நாடுகிற மனப்பான்மையைக் கட்டுப்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை.” என்று புலம்பினார் (சுயசரிதை பக்கம்: 542).
நேரு காந்தி

அரசே வன்முறையைப் பயன்படுத்தும் நிலையில் அதை எப்படி எதிர்கொள்வது? அரசை எதிர்க்கும் நேருவைப் போன்றவர்கள் வன்முறையை எப்படிக் கையாள்வது? நாளை இந்தியர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் நாம் எப்படி அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்துவோம் என்று கவலைப்படுவதா? இல்லை கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையோடு வன்முறை பாதையில் எப்போதும் பயணிக்கக் கூடாது என்று உறுதியோடு காந்தியின் வழியில் பயணிப்பதா? நேருவுக்கு இப்படிப் பல்வேறு கேள்விகள் குடைந்து எடுத்தன. எப்படி அதிகாரத்தை அறத்தோடு பயன்படுத்துவது என்கிற கேள்வியோடு நேரு மல்லுகட்டி கொண்டிருந்தார். (இந்தக் கவலை நேருவுக்கு அவர் வாழ்நாள் முழுக்க இருந்து கொண்டே இருந்தது.)

‘நேரு உங்களுடைய வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சவால் எது?’ என்று ஆண்ட்ரே மால்ராக்ஸ் கேட்டார். ‘ஒரு நியாயமான சமூகத்தை நியாயமான வழியில் கட்டி எழுப்புவது.’ என்றார் நேரு. (இதைவிட நேரு துல்லியமாக, ‘ஒரு நியாயமான அரசை நியாயமான வழியில் கட்டி எழுப்புவது.’ என்று சொல்லியிருக்கலாம்.) ஒரு தனிமனிதனுக்கு எது அறமாக இருக்கிறதோ, அதை அரசியல், சமூகச் செயல்பாட்டுக்கான கொள்கையாக மாற்றிக்கொள்ள முடியுமா? அது ஒரு பெருங்கூட்டத்தை வழிநடத்த முடியுமா? காந்தி முடியும் என்று நம்பினார். நீபுர் அது சாத்தியமில்லை என்று எண்ணினார். நேரு நீபுர் சொன்னதே சரி என்று பெருமளவில் ஒத்துப்போனார். தனிமனிதனின் அறத்துக்கும், ஒரு பெருங்கூட்டத்தின் அறத்துக்கும் இடைவெளிகள் உண்டு என்று நீபுர் போல நேருவும் கருதினார். ஆகவே, தனிமனித அறம் அப்படியே முழுக்க முழுக்கப் பெருங்கூட்டத்துக்கும் பொருந்தும் என்று எண்ணக்கூடாது.

இதுவரை நீபுர் சொன்னதோடு ஒத்துப்போன நேரு, இதற்குப் பிறகு காந்தியின் பக்கம் சாய்கிறார். ‘ஒரு இலக்கை எப்படி அடைகிறோம் என்பதும் முக்கியம். எது நடைமுறைக்கு உகந்தது என்று பார்ப்பதோடு நில்லாமல், எது அறம் என்றும் பார்க்கவேண்டும். மோசமான, அறமற்ற வழிமுறைகள் இறுதியிலும் பெரும்பாலும் தோல்வியைத் தருகின்றன. இல்லையென்றால், அவை புதிதாகப் பெரிய பிரச்சினைகளை உருவாக்கி விடுகின்றன. ஒரு மனிதன் எப்படிப்பட்ட பாதையில் பயணிக்கிறான் என்பதைக் கொண்டே அவனை உண்மையாக எடை போடவேண்டும். அதைவிட்டுவிட்டு அவன் தன்னுடைய இலக்கை அடைந்ததைக் கொண்டு மட்டும் அவனைச் சீர்தூக்கி பார்க்கக் கூடாது… பயணிக்கிற பாதையும், அடைய வேண்டிய இலக்கும் பிரித்துப் பார்க்க கூடாதவை. இரண்டுமே முக்கியம்.’ (சுயசரிதை பக்கம்: 549). காந்தி தன்னுடைய அறநெறிக்கு அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்த அகிம்சையைக் கூட நேரு அப்படியே ஏற்கவில்லை. அதைப் பகுத்தறிவோடு அணுக வேண்டும் என்று நேரு கருதினார். அகிம்சையைக் கேள்வி கேட்க கூடாத கொள்கையாகவோ, மத நம்பிக்கையாகவோ நேரு பார்க்க மறுத்தார். அதைத் தொடர்ந்து அறிவுப்பூர்வமாக மீளாய்வு செய்து, அதை வெவ்வேறு எடுத்துக்காட்டுகளோடு ஒப்பிட்டு பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும் என்று நேரு வலியுறுத்தினார்.

தன்னைத் தொடர்ந்து சுய விமர்சனம் செய்து கொண்டிருந்த நேருவின் விழிப்புணர்வைப் புரிந்து கொள்வது முக்கியமானது. நேரு எப்படித் தனக்கான அறப்பொறுப்புகளை முடிவு செய்யப் போராடிக்கொண்டே இருந்தார் என இதுவே உணர்த்தும். எப்படி எதிரிகளைக் கையாள்வது என்கிற கவலைதருகிற கேள்வி நேருவுக்கு எழுந்தது. அது குறித்துக் காந்தியும், நேருவும் முப்பதுகளில் உரையாடிக் கொண்டார்கள். அந்தக் காலத்தில் தான் காந்தி தீண்டாமைக்கு எதிராக இயங்கிக் கொண்டிருந்தார். காந்திக்குப் பழமைவாதிகளான சனாதனிகள் பலர் எதிரிகளாக மாறினார்கள். காந்தியை தொடர்ந்து வசைபாடும் விஷமம் மிகுந்த பரப்புரைகளை மேற்கொண்டார்கள். இப்படிப்பட்ட நிலையில் நேரு 1933-ல் காந்திக்குக் கடிதம் எழுதினார். தன்னுடைய எதிரியின் முரண்பாடான கருத்துக்களைச் சகித்துக் கொள்ளும் பொறுமை மக்களுக்கு இல்லாமல் இருப்பதை நேரு சுட்டிக்காட்டினார். அந்தக் கடிதத்தில் இன்னொரு சுவையான உண்மையை நேரு வெளிப்படுத்தினார். நேருவும் சமயங்களில் எதிர்த்தரப்பின் கருத்துக்களைப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாதவராக இருந்தார் என்பதே அந்த உண்மை. “ஒருவர் கடுமையாக அழுத்தம் கொடுக்கும் பொழுது எல்லாச் சகிப்புணர்வும் காணாமல் போய்விடுகிறது. சனாதனிகள் உங்களைக் கடுமையாக வெறுப்பதற்கு என்ன காரணம்? நீங்கள் அவர்களுக்குக் கடும் அழுத்தத்தைத் தருவதன் அடையாளமே அது.” என்று நேரு எழுதினார்.

மேலும், “நான், சாப்ரூ ஆகியோர் எங்களுடைய மதச் சகிப்புத்தன்மை எப்படி உயர்ந்தது என்று பெருமையாகப் பேசிக்கொண்டே பீடுநடை போடுவோம். ஆனால், எங்களுக்கு என்று பெரிதாக மத நம்பிக்கை என்று எதுவுமில்லை… எங்கள் மனதுக்கு நெருக்கமான ஏதேனும் ஒரு விஷயத்தைக் குறித்து நீங்கள் பேசுங்கள். அப்போது எங்களுடைய சுயரூபம் தெரியும். நாங்கள் சகிப்புத்தன்மை துளிகூட இல்லாதவர்கள் என்று புரிந்துவிடும். சில விஷயங்களில் உங்களை விடப் பொறுமை இல்லாதவர் யார் இருக்கிறார்? உண்மையில் சகிப்புத்தன்மை என்பதே அரிதிலும் அரிதாகத்தான் தென்படுகிறது. சகிப்புத்தன்மை என்கிற பெயரில் அலட்சியமே நிலவுகிறது. நாம் எதை மதிக்கவில்லையோ, அவற்றைக் கொண்டு நாம் மற்றவர்களைச் சகித்துக்கொள்வதாகக் காட்டிக்கொள்கிறோம்.” என்று நேரு எழுதினார். இந்த மேற்கோளின் மூலம் நேரு தன்னுடைய அற லட்சியங்களைத் தொடர்ந்து பரிசோதித்துக் கொண்டே இருந்தார் என்பது தெளிவாகிறது. எப்போதெல்லாம் தான் தடுமாறுவதாக நேரு உணர்ந்தாரோ அப்போதெல்லாம் அதனை நேர்மையாக ஒப்புக்கொண்டார்.

Image result for nehru the man who saw future

அறக்கொள்கைகள் உலகத்தில் இருந்தே தோன்ற வேண்டும். அவை உலகத்தோடு தொடர்புடையதாகவும் இருக்க வேண்டும். நடைமுறைத் தேவைகளை உணர்ந்த பகுத்தறிவாகவும் அறப்பகுத்தறிவு இருக்க வேண்டும். அறப்பகுத்தறிவு வெறுமனே புரியாத கொள்கைகளைக் கண்டுபிடிப்பது மட்டும் அல்ல. அனுபவங்கள், வரலாறு ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து மனதுக்குள் அசை போட்டு, எடை போடுகிற தெளிவான முயற்சி அது. “இன்றைய தேவைகள் தங்களுக்கு ஏற்றவாறு புதிய அறங்களை உருவாக்க நம்மைக் கட்டாயப்படுத்தும். நாம் இந்த ஆன்மாவின் நெருக்கடிகளில் இருந்து வெளிவர விரும்பினால், உண்மையான ஆன்மீக இலட்சியங்கள் எது என்று உணர விரும்பினால் என்ன செய்ய வேண்டும்? நம் கண் முன்னால் நிற்கும் பிரச்சினைகளைத் திறந்த மனதோடும், தைரியமாகவும் எதிர்கொள்ள வேண்டும். மதத்தின் மூடநம்பிக்கைகளில் மூழ்கிப் போய்விடக் கூடாது.” என்று நேரு தன்னுடைய சுயசரிதையில் எழுதினார். (பக்கம் 550). இன்னும் பட்டவர்த்தனமாகச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் நேருவின் வாழ்க்கையை ஒரு அறிவு சார்ந்த செயல்திட்டம் எனலாம். அந்த வாழ்வில் அவர் பகுத்தறிவின் கருவிகளை, அறப்பகுத்தறிவோடு இணைக்கவும், அவற்றுக்குள் சமரசத்தை ஏற்படுத்தவும் முயன்றார்.

நேரு தன்னுடைய மனசாட்சியின் குரலுக்கு முற்றிலும் நேர்மாறாகக் கொள்கை முடிவுகள், அரசியல் செயல்பாடுகள் ஆகியவற்றில் செயல்பட்ட தருணங்கள் உண்டு. ஒரு செயலில் இறங்குவதற்கு முன்பு உரையாடுவது, பகுத்தறிவால் அச்செயலின் பல்வேறு கோணங்களை ஆய்வு செய்வது ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டார். அதற்குப் பின்பே அவர் செயல்பட்டார். இதற்கு அனைவரும் நன்கறிந்த, நமக்குப் பாடமாகத் திகழும் மொழிவாரி மாநில உருவாக்கமே எடுத்துக்காட்டு. ஐம்பதுகளில் இருந்தே மொழிவாரி மாநிலங்கள் வேண்டும் என்றும், இந்திய குடியரசின் பல்வேறு மாநிலங்களை மறுசீரமைப்புச் செய்ய வேண்டும் என்றும் எண்ணற்ற கோரிக்கைகள் எழுந்தன. நேரு தன்னுடைய ஆரம்பக் கால அரசியல் வாழ்க்கையில் மொழிவாரி மாநிலங்களை ஆதரித்தவர். பிரிவினைக்குப் பிறகு இந்தியாவை மொழிவாரியாகப் பிரித்தால் இந்தியாவின் மாநிலங்களுக்குள் மோதல்கள் ஏற்பட்டு, நாடு பிளவுபடும் என அஞ்சினார். ஆரம்பகட்ட அரசியலமைப்பு சட்ட உருவாக்க விவாதங்களில் அழுத்தமாக நாட்டின் ஒற்றுமையே முக்கியம் என நேரு பதிவு செய்தார். ஆனால், அடுத்தடுத்த வருடங்களில் போராட்டங்கள் (சமயங்களில் வன்முறை போராட்டங்கள்) வாதங்கள் ஆகியவை நேருவின் பார்வையை மாற்றின. நேரு இந்த விஷயத்தில் தொடர்ந்து காலதாமதப்படுத்துபவராக, மழுப்புவராக இருந்தார் என்று சாடப்படுகிறார். பொதுமக்களின் உணர்ச்சி மிகுந்த கோரிக்கைகளுக்கு உடனே செவிமடுக்காமலும், இழுத்தடிக்கவும் செய்தார் நேரு. இதனால் போராடுபவர்களைத் தங்களுடைய நிலைப்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்த வைத்ததோடு, படிப்படியாகக் கோரிக்கைகளை மறு ஆய்வு செய்யவும் வழிகோலினார். இப்படிப்பட்ட செயல்பாடுகளின் மூலம் அவர் இந்திய குடியரசை வலிமைப்படுத்தியதோடு, அதன் ஆயுளை நீட்டிக்கவும் செய்தார்.

தாகூர், காந்தியை போல அல்லாமல் நேரு நாட்டை ஆளும் பொறுப்பைச் சுமந்தார். ஒரு நாட்டின் தலைமைப் பொறுப்பு அதிகாரத்தை ஓரிடத்தில் அமைப்புரீதியாகக் குவித்து வைக்கிறது. நவீனகாலங்களில் பகுத்தறிவை உன்னதமான செயல்களுக்குப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்பை தருகிற மிகமுக்கியமான பொறுப்பு அது. இப்படிப்பட்ட அதிகாரத்தோடு எண்ணற்ற தேர்வுகள், பொறுப்புகளும் நேருவை வந்து சேர்ந்தன. இது எப்போதும் ஒரு எதிரியை கூடவே வைத்திருப்பதைப் போன்றது. அர்னால்ட் டோய்ன்பீ குறிப்பிடுவதைப் போல, “தன்னுடைய லட்சியங்களுக்காகப் பிறரை சிறையில் அடைப்பதை விடத் தன்னுடைய லட்சியங்களுக்காகத் தானே சிறைச்சாலையை முத்தமிடுவது ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட ஒன்று. நேரு இரு வகையான அனுபவங்களுக்கும் சொந்தக்காரர்.” அதிகாரம் கட்டற்ற கண்மூடித்தனத்தோடு இயங்குகிறது என வலியோடு நேரு உணர்ந்தார். அதிகாரத்தை நியாயமான காரியங்களுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்கிற தாகம் குறையாமல் நேரு இயங்கினார். அந்த உயரிய லட்சியத்திற்காக சமூகத்தின் அறநெறிக்கான தேடலைப் பகுத்தறிவை கொண்டு மேற்கொண்டார்.

இந்த அறநெறிக்கான வழிகாட்டுதலைப் பெறுவதற்கு மற்றவர்கள் மதநூல்களை நாடியிருப்பார்கள். நேரு அப்படிச் செய்யவில்லை. பலதரப்பட்ட, தீவிரமான மத நம்பிக்கைகளைக் கொண்ட மக்கள் வாழும் ஒரு நாட்டில் நவீன அரசு எப்படிப்பட்ட பண்புகளோடு இருக்கும் என்கிற நேருவின் புரிதலே இதற்குக் காரணம். அவருக்கு இருந்த அசரவைக்கும் வரலாற்று அறிவோடு, அவரின் சொந்த அனுபவங்களும் கைகொடுத்தது. ஒரு அரசாங்கம் எப்படி இயங்கும் என்பதை வெகு அருகில் இருந்து பார்த்தவர் நேரு. ஒரு சிறைக்கைதியாக எப்படி மூடநம்பிக்கை அலைக்கழிக்கும் என்றும் நேருவுக்குத் தெரியும். அரசியல் அதிகாரம் எப்படித் தான் விரும்பியபடியெல்லாம் இயங்கும் என்றும் நேருவுக்கு நன்றாகத் தெரியும். ஒரு ஆட்சியாளன் எப்படிப்பட்ட அதிகாரத்தைத் தன்னுடைய குடிகள் மீது செலுத்த முடியும் என்பதை நேரு ஆங்கிலேய ஆட்சியின் கீழ் வாழ நேர்ந்ததால் நன்கு அறிந்திருந்தார்.

இந்தியா மேலும் மேலும் ஜனநாயகமயமாகி வருகிறது. அரசியல் செயல்பாடுகள் பலரையும் இணைத்துக் கொண்டு பயணிக்கின்றன. ஆகவே, இந்தியாவின் ஜனநாயக அமைப்புகள், அரசு ஆகியவை மத நம்பிக்கையை இன்னமும் நெருக்கமாகப் பற்றிக்கொள்ள வேண்டும் என்கிற வாதங்கள் பல தளங்களில், வெவ்வேறு வடிவங்களில் கேட்கின்றன. ஐரோப்பியாவில் வரலாற்று அனுபவங்களில் இருந்து இரண்டு அடிப்படையான அரசியல் பாடங்களை நாம் படிக்க வேண்டியிருக்கிறது. மத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் ஒரு அரசின் பண்பை வரையறுக்க முயல்வதில் ஒரு பேராபத்து இருக்கிறது. அரசுக்கு ஒரு மத அடையாளத்தை அது தந்துவிடுகிறது. இரண்டாவதாக, சில அவசர காலங்களைத் தவிர்த்து மற்ற காலங்களில் பொது மக்கள் தங்களுடைய அதிகாரங்களைச் சில அரசியல்வாதிகளின் கையில் ஒப்படைக்க முடியாது. அதைப் போலவே மதத்தை நம்பியும் குடிமக்கள் தங்களுடைய அதிகாரங்களை ஒப்படைப்பது ஆபத்தான ஒன்று. தொடர்ந்து வெவ்வேறு ஜனநாயக அமைப்புகளின் மூலம் அரசியல் அதிகாரம் என்பது பொறுப்பு மிக்கதாக, நியாயமான முறையில் செயல்படுவதாக இருப்பதை உறுதி செய்ய வேண்டும். அதற்குப் பதிலாக அரசுகளை மத நம்பிக்கை கொண்டதாக மாற்றுவது முன்னேற்றத்துக்கு வழிவகுக்காது. இந்த இரண்டு பாடங்களுக்கும் இடையே நெருங்கிய உறவு இருக்கிறது. ஜனநாயகம், மத நம்பிக்கையை அடிப்படையாகக் கொள்ளாத அரசு ஆகியவை உலகம் முழுக்கப் பெரும்புயலில் சிக்கிக் கொண்ட படகுகள் போல அல்லாடுகின்றன.

ஐரோப்பாவின் அரசியல் அனுபவத்தில் இருந்து பாடம் படித்த மிகச் சில இந்திய அறிவுஜீவிகளில் நேரு ஒருவர். அவர் இந்த இரண்டு முக்கியமான பாடங்களைக் கற்றுக் கொண்டார்: ஒரு நவீன அரசுக்கு அரசியல் ஏற்பை தருகிற ஒரே அளவுகோல் ஜனநாயகம் மட்டுமே. ஒரு நவீன அரசை மதத்தோடு தொடர்புபடுத்தினால் அதன் பின்விளைவுகள் பயங்கரமாக இருக்கும். நேரு ஐரோப்பிய, இந்திய வரலாறுகளை வாசித்து உணர்ந்தவர் என்பதால் அவரால் ஒரு ஒற்றுமையைக் காண முடிந்தது. இந்தியாவை ஆண்ட மிகப்பெரிய அரசுகள் எப்படி அதிகாரத்தையும், மதத்தையும் கையாண்டன என அவர் ஆராய்ந்து பார்த்தார். இந்த அரசுகள் எல்லாம் சமூகத்தின் மத நம்பிக்கைகளை முடிந்தவரை அரசியல் அதிகாரத்தில் இருந்து தள்ளியே வைத்திருந்தன. சமயங்களில் மதம் அரசியலில் தலையிட்டாலும், அதை அரசுகள் மட்டுப்படுத்தவே முயன்றன என நேரு உணர்ந்து கொண்டார்.

Related image

பேராசிரியர் சுனில் கில்னானி, இந்தியாவின் முன்னணி அரசியல் அறிஞர். அவருடைய, ‘IDEA OF INDIA’ நூல் இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள மிகச்சிறந்த நூல் என்று உலகம் முழுக்கப் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. இங்கிலாந்தின் தொன்மை மிகுந்த கிங்ஸ் கல்லூரியில் பேராசிரியராக உள்ளார். தீன்மூர்த்திப் பவனில் அவர், 2002-ல் நிகழ்த்திய ‘நேருவின் நம்பிக்கை’ எனும் உரை மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டு நேருவின் நினைவுதினத்தை ஒட்டி வெளியிடப்படுகிறது.

நேருவின் நம்பிக்கை – பகுதி 2


நேரு

நேருவின் நம்பிக்கை-சுனில் கில்னானி

இந்தியாவின் சிந்தனையாளர்கள், அரசியல் தலைவர்கள் முதலானோர் 19-ம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலிருந்தே ஓர் அடிப்படையான சவாலை எதிர்கொள்ளவேண்டியிருந்தது. நவீன காலங்களில் இந்தியர்களை இணைப்பது எப்படி? அவர்கள் அனைவருக்கும் ஏற்புடைய, ஒப்பான அறங்கள், கடமைகள் ஆகியவற்றை எப்படிக் கண்டடைவது… அதன்மூலம் இந்தியர்களுக்கான பொதுவாழ்க்கையை எப்படி வரையறுப்பது ஆகியவையே அவர்கள் முன்னால் சவால்களாக எழுந்து நின்றன.

இந்தச் சவால்கள் நம்முடைய அறிவியக்க, அரசியல் வரலாற்றின் ஆழமான, பரந்துவிரிந்த தேடல்களாக இருந்தன. எனினும், இந்தியர்களை ஒரு பொதுவான அடையாளத்துக்குள் ஒன்றுசேர்க்கும் தேசியத்தின் கதைக்குள் இந்தச் சவால்மிகுந்த முயற்சிகள் அடங்கிவிட்டன. ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்துக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுந்த தேசியத்தின் தேடல், முற்றுப்புள்ளியை நெருங்கியதும், வேறுசில கேள்விகள் நம்மைத் தொல்லைப்படுத்த ஆரம்பித்தன. அரசியல் வாழ்க்கை எனப்படும் பொதுவாழ்க்கையை எப்படி உருவாக்குவது, எப்படி அறம் சார்ந்த அரசியல் வாழ்க்கையைத் தோற்றுவிப்பது, எப்படி அதை நிலைநிறுத்துவது என்கிற அடிப்படையான, இயல்பான கேள்விகள் எழும்பின. இந்தக் கேள்விகளின் வரலாற்றை நாம் மீண்டும் கட்டியெழுப்பவேண்டியுள்ளது.

நாம் தாகூர், காந்தி, நேரு ஆகியோரின் சுயவிமர்சனங்களில், அவர்கள் தங்களுக்குள் மேற்கொண்ட பெரும் விவாதங்களில், ஒரு நவீன அறநெறிக்கான தேடலைக் காண முடிகிறது. (இந்தப் பட்டியலில் எண்ணற்ற தலைவர்களின் கருத்துகளைச் சேர்த்துப் பேச முடியும். நான் எடுத்துக்கொண்ட தலைப்புக்கு இவர்கள் மூவரும் முக்கியமானவர்கள் என்பதால், அவர்களின் கருத்துகளை மட்டும் கணக்கில் எடுத்துக்கொள்கிறேன்.) ஓர் அரசாங்கத்தின் குடிமக்களாகப் பொதுவாழ்க்கைக்கும், அரசியல் வாழ்க்கைக்கும் இந்தியர்கள் ஒப்புக்கொடுக்கப்பட்ட, தள்ளப்பட்ட சூழ்நிலையில், அவர்கள் இந்தத் தேடல்களை மேற்கொண்டார்கள்; இந்த அரசியலோடு தொடர்புடைய பொதுவாழ்க்கைக்கான கொள்கைகள், நடைமுறைகள் ஆகியவற்றைக் கண்டறிய முயன்றார்கள்; பொதுவாழ்வில் பகுத்தறிவுக்கான ஒரு மரபை அவர்கள் உருவாக்கினார்கள்; இந்த மரபில் அறநெறிகள், ஒழுக்கங்களுக்கான ஓர் அறிவுவெளியை உருவாக்கினார்கள். இப்படிப்பட்ட அறங்கள், ஒழுக்கங்களால் உண்டாகும் அரசியல் தேர்வுகள்குறித்து விவாதித்தார்கள்; மறு ஆய்வு செய்தார்கள்; முடிவெடுத்தார்கள். இந்த விவாதங்களின் மிகச்சிறந்த தருணங்களில் இதன் தேசியம், தேசியவாத சிந்தனையின் குறுகிய எல்லைகளைக் கடந்தன. இப்படிப்பட்ட சிறப்புவாய்ந்த விவாதங்களை ஏன் நினைவுகூர வேண்டும்? அவர்களின் அறிவார்ந்த லட்சியங்கள், குறுகிய மனப்பான்மையோடு மட்டும் இந்திய தேசியத்தையோ, அதன் அடையாளத்தையோ அணுகவில்லை என்பதைப் புலப்படுத்துவது அவசியமாகிறது. அவர்கள் பெருங்கேள்விகளை எழுப்பினார்கள்; அந்தக் கேள்விகளுக்கு லட்சியவாதம் மிக்க பதில்களை எதிர்பார்த்தார்கள்.

அறநெறி சார்ந்த கேள்விகளை எழுப்பிக்கொண்டபோது, அவர்கள் ‘ஓர் இந்தியன் என்ன செய்ய வேண்டும்’ என்றோ, ‘ஓர் இந்துவோ, முஸ்லிமோ என்ன செய்ய வேண்டும்’ என்றோ கேள்விகள் எழுப்பவில்லை. ஓர் அறநெறிமிக்க மனிதன் என்ன செய்ய வேண்டும்… அறத் திறன்மிக்க ஒரு மனிதன், எதைச் செய்வது சரியாக இருக்கும் முதலிய கேள்விகளை அடுக்கினார்கள். இப்படிப்பட்ட உலகப் பார்வையைக் கொண்டிருந்தாலும், தாங்களும், தங்கள் சகாக்களும் காலனிய ஆட்சியால் அடிமைப்பட்டிருக்கிறோம் என்கிற சூழலையும், பழைமைவாதம் மக்களைப் பிடித்திருக்கிறது என்கிற நெருக்கடியான நிலைமையையும் உணர்ந்திருந்தார்கள். இதனால், அவர்களின் மகத்தான கனவுகளைச் செயல்படுத்துவது எளிமையான ஒன்றாக இருக்கவில்லை. இப்படிப்பட்ட இடர்ப்பாடுகள் இருந்தாலும், அவர்கள் விசாலமான கண்ணோட்டங்களை நோக்கிய தேடலை நிறுத்திவிடவில்லை. தற்கால அரசியல், அறம் சார்ந்த சிந்தனைகளில் மகத்தான பெருங்கனவுகளும், உடனடித் தேவைகளும் பிரித்தே கையாளப்படுகின்றன. இவர்களோ, உலகத்துக்கான லட்சியங்களை, தாங்கள் வாழும் தனித்துவமான சூழல்களோடு இணைத்துக்கொண்டு எப்படி இயங்குவது எனத் தொடர்ந்து போராடினார்கள்.

தாகூர், காந்தி, நேரு வெவ்வேறு வகையான, வேறுபட்ட கருத்துகளைக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதையோ, அவர்கள் அடிக்கடி முரண்பட்டார்கள் என்பதையோ மறுக்கவில்லை. அதே சமயம், இந்திய வரலாற்றில் இந்தியர்களுக்கும், இந்தியாவுக்கும் நவீன அறநெறிகளை அவர்கள் ஒருங்கே அறிமுகப்படுத்த முயன்றார்கள். ஓர் அறம் சார்ந்த, முழுமையான வாழ்க்கையை நவீன காலத்தில் நேருஎப்படி வாழ்வது… அறநெறிக்கும், தனிநபர் அடையாளத்துக்கும் என்ன தொடர்பு… அறநெறிசார்ந்த எப்படிப்பட்ட பொதுவிதிகளை ஏற்பது… பொதுமக்களின் செயல்பாட்டுக்கான அற வடிவங்களை உருவாக்க எதை நாடுவது… அந்த அற வடிவங்களை எங்கே தேடுவது… நவீன அரசியலின் அமைப்பான அரசு, எப்படி அறநெறிப் பாதையிலிருந்து விலகாமல் அறக் கனவுகளை எட்டுவது என்று அடுக்கடுக்கான கேள்விகளை எழுப்பினார்கள். அந்தத் தேடல்களை நோக்கித் தங்களுடைய அறிவாற்றலைச் செலவிட்டார்கள். இப்படிப்பட்ட பொதுவான சவால்கள், இக்கட்டுகள் நோக்கித் தங்களுடைய பார்வையைச் செலுத்தினார்கள்.

காந்தி, தாகூர், நேரு ஆகிய மூவரும், இந்தியாவில் அரசியல் எப்படி மேலும்மேலும் முக்கியத்துவம் பெறப்போகிறது என்பதையும், பொதுவாழ்க்கையில் வலிமையான ஊடகமாக அது எப்படி மாறப்போகிறது என்பதையும் உணர்ந்தார்கள். அரசியலில் தொடர்ந்து தலையிடுவதையும் செயல்படுவதையும் இவர்கள் மூவரும் மேற்கொண்டார்கள். எனினும் அரசியல், மக்களின் வாழ்க்கையில் நீக்கமற கலக்கும்போது, பொதுவாழ்வு ஊழல்மயமாகும் என்பதை அறிந்திருந்தார்கள். அரசியல் வெறும் சொத்துக் குவிக்கிற கேவலமான தேடலாக மாறக்கூடும் என்பதையும், அது பேரழிவைத்தரும் விளைவுகளை உண்டாக்கும் என்பதையும் உணர்ந்தே இருந்தார்கள். மதம் பொதுவாழ்வைவிட்டு விலகிக்கொண்டிருந்த மேற்கிலும், பல்வேறு வகையான மத நம்பிக்கைகள்மிக்க இந்தியாவிலும் எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட மதமோ, நம்பிக்கை முறையோ அனைவரும் ஏற்கும்படியாக இருக்காது என்கிற புரிதல் அவர்களுக்கிருந்தது. பல்வேறு நம்பிக்கைகள்கொண்ட எல்லாரும் ஒரே அறநெறியைப் பகிர்ந்துகொள்ள மாட்டார்கள் என்பதையும் இவர்கள் உணர்ந்திருந்தார்கள். மதத்தின் தாக்கம் குறைவதாலோ, பல்வேறு மதங்களை மக்கள் பின்பற்றுவதாலோ, ஒரு பொதுவான, அனைவரும் ஏற்கும் மத நம்பிக்கை சாத்தியமில்லை. மதம், தன்னுடைய மரபான சிந்தனைகளோடு அனைவருக்கும் உகந்ததாகத் தன்னை அறிவித்துக்கொள்ள முடியாது. அறம் சார்ந்த நம்பிக்கைகள் சார்புத்தன்மை கொண்டதாக இருந்தது. இதனால், தொடர்ந்து மோதல்கள் ஏற்பட்டுக்கொண்டே இருந்தன. அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, புதுமைமிக்க அறவழக்கங்கள், பொறுப்புகளைக் கண்டுபிடிக்கவேண்டியிருந்தது. இதை நியாயமாகவும், அனைவருடனும் உரையாடுவதன் மூலமே சாதிக்க முடியும். இப்படி உரையாடுவதன்மூலம் அனைவரும் ஏற்கக்கூடியவை எவை… பலதரப்பும் பொருந்திப்போகும் அற அர்ப்பணிப்புகள்  எவை… இவற்றை எப்படி மேலும் விரிவுபடுத்துவது ஆகியவைகுறித்த தெளிவு, இப்படிப்பட்ட விவாதங்களால் மட்டுமே சாத்தியம்.

இதுவரை நான், தாகூர், காந்தி, நேரு ஆகியோருக்கு இடையே ஒற்றுமைகள் இருப்பதாகக் கருதிக்கொண்டு பேசினேன். இதன்மூலம் அவர்கள் அனைவரையும் ஒரே பொதுப் பகுத்தறிவு மரபின் அங்கமாகக் காட்டினேன். இப்போது அவர்கள், எப்படித் தங்களுக்குள் முரண்பட்டார்கள் என விளக்கப்போகிறேன். இதன்மூலம், நேருவின் நம்பிக்கை எப்படித் தனித்துவமானது என்கிற புரிதல் ஏற்படலாம்.

தாகூர், காந்தி மற்ற இந்தியர்களிடமிருந்து ஒரு முக்கியமான புள்ளியில் மாறுபடுகிறார்கள்; மதத்தை, அதன் மரபான பார்வையில் அப்படியே ஏற்றுக்கொண்டால், அது அனைவரும் ஏற்கக்கூடிய நம்பிக்கைக்கோ, அறநெறிக்கோ அடிப்படையாக அமையமுடியாது என உணர்ந்திருந்தார்கள். இதனால், காந்தி மீண்டும் மீண்டும் மத மரபுகளைப் பெருமளவில் போராடித் தகர்த்தார். அவற்றைத் தன்னுடைய தொடர் முயற்சிகளால் மறுகட்டமைப்புச் செய்தார். இதனால் ஏற்பட்ட அற உணர்வை மரபான இந்து மதத்தின் பார்வையில் புரிந்துகொள்ள முடியாது. தன்னுடைய தேடலை இஸ்லாம், கிறிஸ்துவம், இந்து மதத்தின் நாட்டார் வடிவங்கள் நோக்கிச் செலுத்தியதன்மூலம், அவைகுறித்து திறந்தமனதோடு அணுகியதன்மூலம் தன்னுடைய தனித்துவமான அறநெறிப் பாதையைக் காந்தி உருவாக்கினார். அவரின் நம்பிக்கை, மற்ற மத நம்பிக்கைகளைப் பெருமளவில் மரியாதையோடு அணுகி, இவற்றையும் தாண்டிப் பயணித்தது. தாகூர், பக்தி மிகுந்த பழைமைவாதியின் மதமாகவும் அல்லாமல், ஓர் ஆன்மிகவாதியின் மதமாகவும் அல்லாமல் ‘கவிஞனின் மதம்’ ஒன்றைத் தோற்றுவித்தார். இது, மத மரபுகளின் உள்ளேயும், வெளியேயும் பயணித்துத் தனித்துவமான ஆன்மிக நம்பிக்கையை உருவாக்க முயன்றது. இந்த மதத்தை, ‘மனிதனின் மதம்’ எனத் தாகூர் அழைத்தார். இது, மனிதாபிமானத்தை நம்புவதாக, மனிதனின் ஆற்றல்களின் மீது நம்பிக்கைவைப்பதாக இருந்தது. அதேபோல அனைத்தையும் கடந்த கலையின், அழகியலின் ஆற்றலை நம்புவதாக இருந்தது.

பகுத்தறிவின் ஆற்றல் என்ன, அதை எந்த அளவுக்கு மதிப்பது, அதன் தேவை என்னவென்பது குறித்து காந்தியும், தாகூரும் மோதிக்கொண்டார்கள். இந்த மோதல், பீகார் நிலநடுக்கத்தில் (1934) தெளிவாக வெளிப்படுகிறது. காந்தி, ‘பீகார் நிலநடுக்கத்தைத் தீண்டாமை என்கிற பாவத்தைத் தொடர்ந்து பின்பற்றியதற்காக, மக்களுக்கு இறைவன் கொடுத்த தண்டனை’ என நாட்டு மக்களிடம் விளக்கம்கொடுத்தார். ‘இதைப் பெருந்தவறு’ எனத் தாகூர் கருதினார். இறைவன் நல்லவர், சமூகம் தீய செயல்களில் ஈடுபடும்போது ,அவர் தண்டிப்பவர், என நம்பிக்கொண்டு காலம்காலமாக நடக்கும் இந்த விவாதத்தின்போது தாகூர் இப்படி எழுதினார்: ‘தங்களைப் போன்ற சக மனிதர்களிடம் இருந்து வெகுதூரம் தள்ளி நிற்பவர்களை இன்னமும் கடுமையாகக் கண்டிக்க வேண்டும். இந்த நிலநடுக்கத்தில், அப்பாவி குழந்தைகளும், தீண்டப்படாத சமூகத்தைச் சேர்ந்த மக்களும் மடிந்திருக்கிறார்கள். ஒரு நாகரிகம் மிகுந்த மனிதன் இப்படிக் கண்மூடித்தனமாக விளக்கங்கள் தரமாட்டான்.’ மதத்தின் பெயரில், இறைவன் என்கிற சக்தி மக்களைக் கொல்லும் பயங்கரவாதத்தை மேற்கொள்ளலாம் என்கிற அங்கீகாரத்தைக் காந்தியின் பார்வை தருவதைத் தாகூர் கண்டார். இயற்கையாக நடைபெறும் நிகழ்வுகளை விளக்க பகுத்தறிவும், அறிவியலுமே பிரதானம் எனத் தாகூர் கருதினார். காந்தியைவிட,  தாகூர் பகுத்தறிவுக்குக் கூடுதல் முக்கியத்துவம் தந்தார். அதேசமயம் காந்தி, மரபுகளை… பகுத்தறிவை கூர்மையான ஆய்வுக்கும், விமர்சனத்துக்கும் தொடர்ந்து உட்படுத்தினார் என்பதையும் நினைவில்கொள்ள வேண்டும்.

பகுத்தறிவை மதிப்போடு அணுகியவகையில் தாகூர், காந்தியைவிட நேருவுக்கே நெருங்கியவராகத் தோன்றுகிறார். தாகூர் இறந்து சிலகாலம் கழித்து அகமது நகர் சிறையில் இருந்து கிருஷ்ண கிருபாளினிக்கு நேரு எழுதிய கடிதத்தில், ‘காந்தி, தாகூரைப்போல வேறு யாரும் முரண்பட முடியாது’ என எழுதினார். அதேசமயம், அவர்கள் இருவரும் ‘ஒரே ஊற்றின் ஞானம், சிந்தனை, கலாசாரம் ஆகியவற்றில் இருந்து உத்வேகம் பெற்றார்கள்’ என்றும் நேரு பதிவுசெய்தார். தனிப்பட்ட அளவில் தாகூரைவிட காந்தியிடமே நேரு கூடுதல் பிணைப்பு, நெருக்கம்கொண்டிருந்தார். நேருவுக்குக் காந்தி தந்தையைவிட மேலானவர். ஒருவகையில், காந்தி நேருவின் வாடகைத் தாய் போன்றவர். ஆனால், அறிவுரீதியாக இந்த நெருக்கம் தலைகீழானது. ‘ஆன்மிகரீதியாக நான் குருதேவுடன் (தாகூருடன்) நெருக்கமாக உணர்கிறேன்’ என்றார் நேரு. தாகூர் இறந்த செய்தியைக் கேள்விப்பட்டதும் நேரு, ‘அவரின் வாழ்க்கை மீதான காதலை, எல்லாவற்றிலும் அழகைக் கண்டுணர்வதைக் காதலித்தேன். நான் அவரை வழிபடுபவன்’ என எழுதினார்.

நேரு

அறிவியலின்​, அறிவியல் சார்ந்த தேடல்களின் எல்லைகளைத் தாகூர் கூர்மையாக உணர்ந்திருந்தார். அறிவியல் எண்களிலும், புள்ளிவிபரங்களிலும் கேள்விகளை அணுகுவதையும், அதன் தர்க்கம் நிகழலாம், நிகழாமலும் போகலாம் என்று நிகழ்தகவாக (probabilistic) இருப்பதையும் அவர் கண்டார். அறம்சார்ந்த கேள்விகள் இப்படி, அப்படி என்று தள்ளாடுகிற பதில்களை ஏற்காது, அவை துல்லியமாக இருக்க வேண்டும் என்று தாகூர் உணர்ந்திருந்தார். நேருவைப் பொறுத்தவரை, அறம்சார்ந்த வாழ்க்கை தொடர் பயணம். பகுத்தறிவின் துணையோடு அதனைத் தொடர்ந்து சோதனைக்கும், மறு ஆய்வுக்கும் உட்படுத்திக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

பேராசிரியர் சுனில் கில்னானி, இந்தியாவின் முன்னணி அரசியல் அறிஞர். அவருடைய, ‘IDEA OF INDIA’ நூல் இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள மிகச் சிறந்த நூல் என்று உலகம் முழுக்கப் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. இங்கிலாந்தின் தொன்மைமிகுந்த கிங்ஸ் கல்லூரியில் பேராசிரியராக உள்ளார். அவர், தீன்மூர்த்தி பவனில் 2002-ல் நிகழ்த்திய ‘நேருவின் நம்பிக்கை‘ எனும் உரை மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டு, நேருவின் நினைவு தினத்தை ஒட்டி வெளியிடப்படுகிறது.

நேருவின் நம்பிக்கை- பகுதி 1


நேரு

நேருவின் நம்பிக்கை-சுனில் கில்னானி

#நவீன வரலாற்றில் மதம் சாராத நம்பிக்கையை அடித்தளமாகக் கொண்டு அறத்தைக் கட்டியெழுப்ப முயன்ற மகத்தான முயற்சியை மேற்கொண்டவராக பண்டித ஜவஹர்லால் நேரு திகழ்கிறார். நாம் உலக வரலாற்றை ஒரு பருந்துப் பார்வை பார்ப்போம். பால்கன் தீபகற்பத்தில் பல்வேறு நாடுகள் அவை இருந்த சுவடே தெரியாமல் சிதைந்து போயின. அரேபிய தேசம் வீழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அதன் இடிபாடுகளின் இடையே நின்றபடி காண்கிறோம். அதேசமயம் மலையுச்சியின் விளிம்பில் நின்றபடி அதல பாதாளத்துக்குள் விழுந்து விடாமல் தன்னைக் காத்துக்கொள்ளப் போராடும் நபரைப்போல இந்தோனேசியா போன்ற நாடுகள் தங்களுடைய தேச ஒற்றுமையைக் காப்பாற்ற முயன்று கொண்டிருக்கின்றன. #

இப்படிப்பட்ட சவாலான காலத்தில்தான் நேரு, மதம் அல்லாத நம்பிக்கையின்மீது ஒரு தேசத்தைக் கட்டமைக்க வேண்டும் எனக் கண்ட கனவின் வலிமையை நாம் உணர்வது மிகவும் அவசியமாகிறது. மதம் உறுதியாகத் தன்னுடைய இடத்தை விட்டுக்கொடுக்காமல் இருக்கிற காலத்தில், அது நீக்கமற எங்கும் நிறைந்திருக்கும் இந்தப் புதிய நூற்றாண்டில் நாம் ஏன் நேருவின் நம்பிக்கையைப் பற்றிக் கவலை கொள்ள வேண்டும் என்கிற நியாயமான கேள்வி எழலாம். இப்படிப்பட்ட காலத்தில்தான் நம்பிக்கை சார்ந்த நேருவின் கருத்துகளின் வலிமையைக் குறைத்து மதிப்பிடுவதை, நிராகரிப்பதை நாம் செய்யக் கூடாது. மதத்தின் மீது பல்வேறு தேசியங்கள் உறுதி பெற்று இருக்கும் காலத்தில், நேருவின் நம்பிக்கை சார்ந்த கருத்துகளின் இன்றைய தேவையை, முக்கியத்துவத்தை உணர்வது இன்னமும் அவசியமாகிறது. மதம் சாராத நம்பிக்கையே ஒரு தேசத்தைக் கட்டமைப்பதற்கு ஏற்றது என்கிற நேருவின் பார்வை முழுக்க முழுக்கச் சரியானதாகும்.

“மதம் எனக்கு நன்றாகத் தெரிந்த களம் அல்ல. எனக்கு வயதாக, வயதாக நான் மதத்தை விட்டு வெகுவாக விலகி வந்துவிட்டேன் என உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். எனக்கு மதம் வலிமையை, நம்பிக்கையைத் தரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக அறிவு, பகுத்தறிவை விடச் சற்றே மேலான ஒன்றே என்னைச் செலுத்தியது. அந்த வரையறுக்க முடியாத, முடிவற்ற ஒரு வேட்கையில், மதத்தின் சாயல் சற்றே தென்படலாம். எனினும், அது மதத்திலிருந்து முழுவதும் வேறுபட்ட ஒன்று. நான் முழுக்க, முழுக்க அறிவின் செயல்பாடுகள் சார்ந்து இயங்குகிறேன். அவை எப்போதும் என்னைத் தாங்கிக் கொள்ளும் அளவுக்கு வலிமை மிகுந்தவை அல்ல எனத் தெரியும். எனினும், நான் தொடர்ந்து தேடலில் ஈடுபட்டுக் கொண்டே இருக்கிறேன். இவற்றைவிட மேலான ஒன்றை என்னால் கண்டு அடைய முடியவில்லை” என்று நேரு 1933-ம் ஆண்டில் காந்திக்கு எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிடார். நேருவின் நெடிய அரசியல் வாழ்க்கையில் எதிர்பார்ப்புகள், சாதனைகள், ஏமாற்றங்கள் அநேகம். இருபதாம் நூற்றாண்டின் இந்திய வரலாற்றின் மகத்தான எழுச்சிகளும், வீழ்ச்சிகளும் அவர் காலத்திலேயே அரங்கேறின. இப்படிப்பட்ட ஒரு வாழ்க்கை வாழ்ந்த நேருவுக்கு எது நம்பிக்கையையும், வலிமையையும் தந்தது? அறிவின் செயல்பாடுகள் சார்ந்து இயங்கியதாகவும், அதன் மீதே நம்பிக்கை கொண்டதாகவும் நேரு சொல்கிறார் இல்லையா? அவை என்ன? நாம் தேடுவோம், வாருங்கள் !

வரலாற்றுரீதியாக மட்டுமே நான் நேருவின் நம்பிக்கையை அணுகப்போவது இல்லை. அவருடைய நம்பிக்கையின் மையப்பொருளான நம்பிக்கை / பற்று, அசைக்க முடியாத பக்தி / மன உறுதி முதலியவற்றை மீட்டெடுக்க முயல்வேன். இந்தப் பற்று, பக்தி முதலிய சொற்கள் மதம் சார்ந்த பொருளில் இங்கே பயன்படுத்தப்படவில்லை. அப்படிப் பொருள் கொண்டால், நம்முடைய நம்பிக்கை சார்ந்த கருத்துக்கள் ஒரு சின்ன வட்டத்துக்குள் அடைபட்டு விடும் அபாயம் உள்ளது. மதத்தைத் தொடர்ந்து நம்பிக்கையை தனித்துவமான மூலமாகத் தூக்கிப் பிடிக்கிறார்கள். அப்போது எல்லாம், மத நம்பிக்கை இல்லாமலும் நம்மால் பொது வாழ்விலும், அகவாழ்விலும் அறம், ஒழுக்கம் ஆகியவற்றை வேறு வகையான நம்பிக்கைகளின் வலுவான அடித்தளத்தின் மீதும் கட்டியெழுப்ப முடியும் என நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். எப்படி மதச்சார்பின்மைக்கு வெவ்வேறு வகையான அர்த்தங்கள் இருக்கலாமோ, அதுபோல, எது நம்பிக்கை என்பதற்கும் வெவ்வேறு வகையான விளக்கங்கள் இருக்கலாம். நவீன வரலாற்றில் மதம் சாராத நம்பிக்கையை அடித்தளமாகக் கொண்டு அறத்தை கட்டியெழுப்ப முயன்ற மகத்தான முயற்சியை மேற்கொண்டவராக நேரு திகழ்கிறார்.

பொதுவாக அரசியல்வாதிகள் ஆழமான அற நம்பிக்கைகள் கொண்டவர்களாக இருப்பதில்லை. அக வாழ்க்கைக்கு மட்டுமல்ல, அரசியல் வாழ்க்கைக்கும் அறம் அவசியமான ஒன்று என உறுதியாக நம்பினார். எனினும், நேரு எப்போதும் மதம் மீது நம்பிக்கை வைக்கவில்லை. அவருடைய சுயசரிதையில் நேரு, “நிறுவனமயமான மதம் பயத்தால் நிரம்பியிருக்கிறது…. அது எப்போதும் கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கை, எதிர்வினை, விடாப்பிடியான கொள்கைகள், சகிப்பின்மை, மூடநம்பிக்கை, சுரண்டல் ஆகியவற்றுக்காக இயங்கும் ஒன்றாகவே எனக்குப்படுகிறது” என எழுதினார். (பக்கம்: 374). நிறுவனமயமான மதத்தை விமர்சனப் பார்வையோடு அணுகிய நேரு, மதத்தின் அற, ஆன்மீக பரிமாணங்களை ஒப்பு உணர்வோடு அணுகினார். அகமதுநகர் சிறைச்சாலையில் இருந்தபடி நேரு இப்படி எழுதினார், “வாழ்க்கையை அறத்தின் வழியில் அணுகுவது என்னை வலுவாகக் கவர்கிறது”. (கண்டடைந்த இந்தியா, பக்கம் 12). அவர் அறிவை கட்டுக்கோப்பாகப் பயன்படுத்தியதன் மூலம் இந்த அற வழியை, அதன் ஆதார மூலங்களைக் கண்டடைந்தார். பகுத்தறிவு நம்முடைய இலக்குகளை அடைவதற்கான கருவி மட்டும் அல்ல. பகுத்தறிவின் மூலம் அறத்தோடு எப்படி இலக்கு நோக்கி பயணிப்பது, எப்படி இலக்கை அடைவது ஆகியனவும் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன. பகுத்தறிவோடு இயங்கும் ஒருவர் தன்னுடைய பொறுப்புகள், அற நம்பிக்கைகள் ஆகியவற்றுக்கு முழுக்க, முழுக்கத் தானே பொறுப்புடையவர் ஆகிறார். நேருவின் நம்பிக்கையின் சாரம் எது? பகுத்தறிவு, பகுத்தறிவு நோக்கிய பயணங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் அறம் சார்ந்த கனவுகளை உருவாக்கி, அவற்றைப் பேணுவதே ஆகும். நம்முடைய அசரவைக்கும் ஜனநாயக பரிசோதனையில் நேருவின் தேவை தவிர்க்கமுடியாத ஒன்றாக உள்ளது. எப்படி?

இந்தியா என்கிற தேசத்தை உருவாக்குவதில் அவர் ஆற்றிய வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பெரும் பணியைவிட வேறொரு வகையில் நேரு இந்தியாவிற்கு இன்றும் அவசியம் தேவைப்படுகிறார். வெற்றியும், தோல்வியும் கலந்த போராட்டங்களால் ஆன தனது பொது வாழ்க்கையை நேரு பகுத்தறிவோடு கூடிய அறத்தால் கட்டமைக்க முயன்றார். அந்த அறிவார்ந்த, அரசியல்ரீதியிலான புரிதலே நமக்கு இன்று தேவை. அந்தப் பகுத்தறிவோடு கூடிய அறமே இந்தியாவுக்கு அவசரத் தேவை. பகுத்தறிவைத் தாக்குவது இப்போது பலருக்குப் பொழுதுபோக்காக மாறிவிட்டது. பல்வேறு அறிவுஜீவிகள் மத்தியில், பகுத்தறிவு என்பது மேற்கின் அறிவொளி (Enlightenment) காலத்தின் மோசமான  விளைவாகப் பார்க்கப்படுகிறது. மேற்கின் கோட்பாடுகள், முன்முடிவுகள் ஆகியவற்றின் அளவற்ற ஆதிக்க சக்தியாகவே பகுத்தறிவு திகழ்வதாக அவர்கள் கருதுகிறார்கள். பகுத்தறிவு, கலாசார வேற்றுமைகள், பன்முகத்தன்மை ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் ஆதிக்கம் மிகுந்த ஆட்சி செலுத்துவதாகவும் விமர்சிக்கப்படுகிறது. பின் நவீனத்துவத்தின் எழுச்சியும், தற்கால மதத்தின் பெருகிக்கொண்டு இருக்கும் வீச்சும் ஒன்றுக்கு ஒன்று நேரடியாகத் தொடர்பு கொண்டவை அல்ல. அதே சமயம், அவை இரண்டும் முற்றிலும் தொடர்பற்றவை என்றும் சொல்ல முடியாது. நம்முடைய பல்கலைக்கழங்கள் ஜோதிடத்தில் பட்டப்படிப்புகளை நடத்தச் சொல்லி ஊக்குவிக்கப்படும் காலத்தில், பகுத்தறிவுக்காக வாதாடுவது தேவையற்ற ஒன்றாகத் தோன்றலாம். இந்தியாவில் அரசியல் களம் பகுத்தறிவை புறக்கணிப்பவர்களால் நிரம்பியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. மதம், நாடு, இனம், கலாசாரம் ஆகியவற்றில் தங்களுடைய அடையாளத்தை முன்னிறுத்திக் கொள்வதைக் காண்கிறோம். இவர்கள் எல்லாரும் தங்களுடைய இச்சைகளை வென்றடைய வன்முறையைப் பயன்படுத்தவும் தயங்காதவர்களாக இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட காலத்தில் பகுத்தறிவு கேட்பாரற்றுக் கிடப்பதாகத் தோன்றுகிறது.

இதைக் கருத்தில்கொண்டு நாம் பகுத்தறிவின் மீது மீண்டும் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தும் வழிகளைக் கண்டறிய வேண்டும். இதைச் சாதிக்க வேண்டும் என்றால் நாம் பகுத்தறிவை சிக்கல் மிகுந்த வெளிச்சத்தோடு அணுக வேண்டும். அதனைப் புன்னகையோடு அறிவுரை சொல்லும் பகுத்தறிவாகவோ, மானுட கச்சிதத்தின் மீது முழு நம்பிக்கை கொண்டஒன்றாகவோ காணக்கூடாது. “கச்சிதம் என்பது நமக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்று. கச்சிதத்தை அடைந்து விட்டோம் என்றால் எல்லாம் முடிந்துவிட்டது என்று அர்த்தம். நாம் எப்போதும் பயணித்துக் கொண்டே இருக்கிறோம். எப்போதும் பின்வாங்கிக்கொண்டே இருக்கும் ஒன்றை அடைய நாம் முன்னேறிக் கொண்டே இருக்கிறோம். நம் ஒவ்வொருவருக்கு உள்ளேயும் பல்வேறு குறைபாடுகள், முரண்பாடுகள் கொண்ட வெவ்வேறு மனிதர்கள் நம்மை ஆளுக்கொரு திசை நோக்கி அலைக்கழிக்கிறார்கள்” என்று நேரு எழுதினார். (கண்டடைந்த இந்தியா, பக்கம் 496). இப்படிப்பட்ட மனிதர்களின் முரண்பாட்டுத்தன்மையினால் தான் இருளில் இருந்து வெளிவர தனி மனிதருக்கும், சமூகத்திற்கும் பகுத்தறிவு போன்ற ஒரு திறன் தேவைப்படுகிறது. மனித மனம் எளிமையானது என்கிற எண்ணத்தினால் பகுத்தறிவின் மீது நம்பிக்கை வரவில்லை. அதற்கு மாறாக, மனித மனதை தூண்டிக்கொண்டே இருக்கும் வேட்கைகள், அவற்றின் புரிந்து கொள்ள முடியாத புதிர்கள் மீதான மரியாதையினாலேயே பகுத்தறிவு தேவைப்படுகிறது.

பகுத்தறிவு குறித்த நேருவின் புரிதல் சிக்கலும், நுட்பமும் மிக்கது. இதை அவரின் ஆதரவாளர்கள், விமர்சகர்கள் இருவருமே அங்கீகரிப்பதில்லை. நம் சமகாலத்தை ஒட்டியிருந்த காலத்தில் நேருவின் பகுத்தறிவு உருப்பெற்றது. 1930, 40-களில் பகுத்தறிவு பின்வாங்கிக் கொண்டிருந்தது, பாசிசம் ஐரோப்பியாவை சூறையாடிக்கொண்டு இருந்தது, இந்தியாவை மதவெறி கூறுபோட்டுக் கொண்டிருந்தது. தங்களைத் தாங்களே நேருவியர்களாக அறிவித்துக் கொண்டவர்கள், அவரின் அணுகுமுறையை ‘அறிவியல் உணர்வு’ என்பதற்குள் சுருக்கப் பார்க்கிறார்கள். நேருவை கூர்மையாகச் சாடுபவர்கள் அவரின் அணுகுமுறையை எளிமைப்படுத்தி, ‘ஒற்றைப்படையான பகுத்தறிவு’ என்கிறார்கள். இரு தரப்புமே நேருவின் தனித்துவமான சிந்தனைப் போக்கை உணரவில்லை. பகுத்தறிவின் மீது நம்பிக்கை கொண்ட நேரு, வரலாறு, பகுத்தறிவின் பக்கமே இருக்கிறது என்று அப்பாவியாக நம்பவில்லை. பெரும்பாலான பகுத்தறிவாளர்கள் நம்புவதைப் போல ‘வரலாற்றில் பகுத்தறிவு வெல்வது உறுதி’ என நேரு கண்மூடித்தனமாக நம்பவில்லை. நேரு பகுத்தறிவை பலவீனமான, அறிவார்ந்த செயல்பாடாகக் கருதினார், அவரைப்போலவே நாமும் அதனை அணுகவேண்டும். அவர் நாம் எப்படி வாழவேண்டும் என்பது குறித்த பல்வேறு கருத்துகளை மனித மனதின் எல்லைகளுக்குள் புரிந்து கொள்ள முயன்றார்.

நேரு

சமகாலத்தில், காந்தி, படேல், போஸ், தாகூர் ஆகியோரின் வாழ்வு மற்றும் பணிகள் சார்ந்த நுட்பமான விளக்கங்களால் அவர்கள் மேலும் மரியாதைக்கு உரியவர்களாக மாற்றப்பட்டுள்ளார்கள். நேருவை பொறுத்தவரை, அவரை எளிமைப்படுத்தி, அவரை நகைப்புக்கு உரிய ஒருவராக மாற்றுகிறார்கள். அறிவியல் சார்ந்து மட்டுமே பகுத்தறிவை அணுகிய ஒருவராக, வெறுமையான சர்வதேசம் பேசிய ஒருவராக அவரைச் சுருக்கப் பார்க்கிறார்கள். இது உண்மையில் நம்பிக்கை மற்றும் காலத்தின் கண்ணாடியாக உள்ளது. இவை நம்முடைய நம்பிக்கைகள், கவலைகள் ஆகியவற்றைக் காட்டுகின்றன.  அவை நேரு என்கிற தலைவரின் காலத்தையோ, அவரின் ஆளுமையையோ வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டவில்லை. நம் நாடு என்னாகுமோ என்கிற ஏமாற்றங்கள், விரக்திகளை எதிர்கொள்ள நேருவின் மீது பழிபோடுவது ஒருவகையில் உதவுகிறது.

நேரு பகுத்தறிவு எப்படி மாற்றங்களைச் சாதிக்கிற ஆற்றல் மிக்கதாக இருக்கிறது என்பதை உறுதியாக உணர்ந்தவராக இருந்தார். பகுத்தறிவு முக்கியமாக இரு வகைப்படும். மனித தேவைகளுக்கு ஏற்ப இயற்கையை வளைக்கும் முயற்சியான அறிவியல் பகுத்தறிவு ஒருவகை. மனிதர்களால் ஆன அமைப்புகளை, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அரசை பயன்படுத்தி எப்படிச் சமூகத்தை மறு ஆக்கம் செய்வது என்பது சார்ந்த சமூகப் பகுத்தறிவு இன்னொரு வகை. பகுத்தறிவைக் கொண்டு எப்படி இயற்கை, மனிதர்களின் உலகை வளர்ச்சி, அழிவை நோக்கிச் செலுத்த முடியும் என நேரு உணர்ந்திருந்தார். இப்படிப்பட்ட பண்புகள் பகுத்தறிவின் ஆதார மூலங்களைக் காலி செய்துவிடவில்லை. பகுத்தறிவை கொண்டு கட்டற்ற அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்திக் கொள்ள முடியும், ஆனால், நேரு பகுத்தறிவைக் கொண்டு அறத்தை, ஒழுக்கம் சார்ந்த மகத்தான சாதனைகளைப் புரிய முயன்றார். பகுத்தறிவு என்பது மேற்கில் இருந்து இறக்குமதியான ஒரு சரக்கில்லை என நேரு கண்டுணர்ந்தார். இந்தியாவிற்குள்ளும் அறம் சார்ந்த வாழ்க்கை, செயல்பாடுகள் குறித்த நெடிய, பக்குவப்பட்ட பகுத்தறிவு மிகுந்த உரையாடல் மரபு உண்டு என நேரு கண்டார். வரலாறு, அனுபவங்கள் சார்ந்த பகுத்தறிவு அறம் சார்ந்த உண்மைகளைக் கண்டடையும் வழிமுறையாக மாறியது. தொடர்ந்து சோதிப்பது, கேள்விகள் கேட்பது ஆகியவற்றின் மூலம் தனிநபர் அடையாளங்கள் உருவம் பெற்றன, அறம் சார்ந்த பொறுப்புகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வது என்றால், அறக்கடமைகள், நம்பிக்கைகள் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்பட வேண்டும், அவற்றை வரலாறு, அனுபவம் முதலியவற்றுக்குள் செலுத்தி அக்னிப்பரீட்சை செய்ய வேண்டும். அறம் சார்ந்த நம்பிக்கைகள், கடமைகள் மத நூல்களில் இருக்கிறது என்பதற்காகவோ, காலங்காலமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்று என்பதற்காகவோ கண்மூடித்தனமாகப் பின்பற்றக் கூடாது. அறம் என்பது பகுத்தறிவோடு தொடர்புடையது என்பதால் பல்வேறு நம்பிக்கைகளை ஒன்றுக்கொன்று காது கொடுத்துக் கேட்டு, எதிர்தரப்பின் கருத்துக்களை மதித்துச் செயல்பட வேண்டும். உரையாடலில் பங்கு கொள்பவர்கள் ஏன் அப்படி நம்புகிறார்கள் என்பதற்கான காரணங்களைப் பகுத்தறிவோடு முன்வைத்து எதிர்த்தரப்பையும் தன்னுடைய கருத்துக்களை ஏறக்ச் செய்ய வேண்டும்.

நேரு இருபதாம் நூற்றாண்டின் மிகவும் இருண்ட காலங்களில் வாழ்ந்தார். இக்காலத்தை மனித வரலாற்றின் இருண்ட காலங்களில் ஒன்று என்று கூடச் சொல்லலாம். இரு உலகப்போர்கள், ஹிட்லர் நிகழ்த்திய இனப்படுகொலைகள், அணு குண்டு வீச்சு, இந்தியப் பிரிவினை ஆகியன நேரு காலத்தில் நடந்தேறியவை. கடந்த கால வரலாறு குறித்துக் கூர்மையான புரிதல் கொண்ட நேரு எதுவெல்லாம் எதிர்காலத்தில் மனிதனால் முடியும் என நம்பினாரோ அந்தப் பார்வைகளுக்குச் சவால் விடும் வகையில் துயரம் மிகுந்த உலகச்சூழல் நிழலாகக் கவிந்தது. தாகூர், காந்தி ஆகியோர் தங்களின் இறுதிக்காலங்களில் முறையே மனிதகுலத்தின் வருங்காலம் குறித்த அவநம்பிக்கை, எல்லாம் நடக்கிறபடியே நடக்கும் எனக் கருதுபவர்களாக மாறினார்கள். தாகூர் தன்னுடைய அவநம்பிக்கையை ‘The Crisis in Civilisation’ என்கிற கட்டுரையில் நேர்த்தியாகக் கொட்டித் தீர்த்தார். காந்தி ‘எல்லாம் நடக்கிற படி நடக்கும்’ என்கிற போக்கு நோக்கி நகர்ந்ததைத் தன்னுடைய இறுதிக்காலத்தில் அரசியல் வாழ்க்கையை விட்டுப் படிப்படியாக விலகியது புலப்படுத்துகிறது. இறைவன் மீது தான் கொண்டிருந்த நம்பிக்கையைச் சோதிக்கவும், வலுப்படுத்தவும் காந்தி தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் அறம் சார்ந்த சோதனை முயற்சிகளில் ஈடுபட்டார்.

நேருவுக்கு விதிக்கப்பட்டது வேறொன்றாக இருந்தது. அவர் அரசியல் எனும் கொந்தளிப்பு கூடாரத்துக்குள் தள்ளப்பட்டார். இந்திய அரசின் தலைவராக ஆக்கப்பட்டார். பிரிவினையின் போதும், பிரிவினைக்குப் பிறகும் வன்முறை, வெறுப்பு ஆகியவை உடைந்துபோன அணை போலப் பிரவாகம் எடுத்து பாய்ந்து கொண்டிருந்த காலம் அது. பகுத்தறிவுக் களத்தை விட்டுக் காத தூரம் தெறித்து  ஓடியிருந்தது. நேரு செயல்பட்டே ஆகவேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தார். இப்படிப்பட்ட இருண்ட காலங்களில் நேருவை எது செலுத்தியது? இந்தக் கவலை மிகுந்த காலங்களிலும் அறிவார்ந்த தேடல்களை, நேருவின் வார்த்தைகளில் சொல்வது என்றால், ‘அறிவின் செயல்பாடுகளை’ விட்டுவிட முடியாது. இருண்டகாலங்களில் இனிய துணையாகப் பகுத்தறிவை இறுகப்பற்றிக்கொள்ள வேண்டும். இந்த இருண்ட காலங்களில் உண்மையான நம்பிக்கையின் தோல்வி, நிஜமான அற வீழ்ச்சி எது தெரியுமா?  பகுத்தறிவின் மீதான நம்பிக்கையைக் காற்றில் பறக்க விடுவதுதான்.

நாம் அரசியல் தலைவர்களை இப்படிப்பட்ட பார்வையிலிருந்து அணுகுவதில்லை. அரசியல்வாதிகளை ஏதோ ஒரு தொழிலை தொடர்ந்து நடத்தும் தொழில்முறை ஆட்களைப் போலக் கருதி அவர்களின் கோட்பாடுகள், நம்பிக்கைகள் குறித்து ஓரளவுக்கே  கவலைப்படுகிறோம். அவர்களின் அறம் சார்ந்த பண்புகள் நம் கவனத்தை அரிதிலும் அரிதாகவே ஈர்க்கின்றன. அரசியல்வாதிகள், அதிகாரத்தை மட்டும் ஒரே குறிக்கோளாகக் கொண்டு துரத்த வேண்டும், மற்றவர்களை விமர்சிப்பதில் தேர்ச்சி பெற்றவராக இருக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே எதிர்பார்க்கிறோம். ஒரு அரசியல் தலைவர் தன்னைத்தானே சுயவிமர்சனம் செய்து கொள்பவராக  இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்ப்பதில்லை. தன்னுடைய பொறுப்புகள், தேர்வுகள் குறித்து விருப்பு, வெறுப்பற்ற சுய விமர்சனம் செய்து கொள்கிற அறம் சார்ந்த, அறிவார்ந்த பொறுப்பு அரசியல் தலைவர்களுக்கு இருக்கிறது. அரசியல் வாழ்க்கையில் அறத்திற்கு இடம் உண்டு என்கிற எண்ணமே பைத்தியக்காரத்தனமானதாக அரசியல் தொழிலாகி விட்ட இக்காலத்தில் தோன்றலாம். எனினும், இந்தப் பார்வை இல்லாமல் போனால் நேருவின் அரசியல் வாழ்க்கையைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. எப்படி அற வாழ்க்கையையும், அரசியல் வாழ்க்கையையும் பிணைத்தபடி பயணிப்பது என்கிற தொடர் தேடலில் அவர் ஈடுபட்டார். அதனால்தான் ஒரு அரசியல்வாதியாக நேரு நமக்கு ஆர்வமூட்டுகிற ஒருவராகத் திகழ்கிறார். அவர் ஆழமான எண்ணங்கள் கொண்ட ஆளுமையாக இருந்தார். இந்தியா கண்ட அரசியல் தலைவர்களில் சிக்கலான, தனித்துவமான அரசியல்வாதியாக நேரு திகழ்ந்தார் எனலாம்.

நேருவும், காந்தியும்

பொதுவாக அரசியல்வாதிகளிடம் இல்லாத ஆழமான அற பொறுப்புணர்ச்சி மிக்க நேரு, காந்தியை போல அல்லாமல் மிகச் சாதாரணமான ஒருவராக எப்படித் திகழ்ந்தார் என்பதையும் சொல்ல வேண்டியது அவசியம். காந்தி தனித்துவமானவர். நம்பமுடியாத பண்புகளைக் கொண்டவராகத் திகழ்ந்த காந்தி, நம்ப முடியாத அளவு தீவிரத்தன்மையோடு சுயநலம் என்பதே அற்றவராகத் திகழ்ந்தார். நேரு அப்படிப்பட்டவர் அல்ல. அவர் நம்மைப்போன்றவர். மானுட இச்சைகள் நிரம்பியவர், வாழ்வின் தேர்வுகளால் அலைக்கழிக்கப்பட்டவர், சுய சந்தேகம் மிக்கவராக, முடிவுகள் எடுக்க முடியாமல் தடுமாறுபவராக, முன்கோபம் கொண்டவராக, சமயங்களில் மனம் தளர்ந்து போகிறவராகத் திகழ்ந்தார். காந்தியை போல மனித சக்திக்கு அப்பாற்பட்ட அறச் சாதனைகளைச் சாதிக்க அவர் முயலவில்லை. எனினும், காந்தியை போல அவரும் தன் நம்பிக்கையின் மீது மெச்சக்கூடிய வகையில் திடமானவராக இருந்தார். நம் எல்லாருக்கும் உள்ள பகுத்தறியும் திறனை பயன்படுத்தியே நேரு செயல்பட்டார்.

பேராசிரியர் சுனில் கில்னானி இந்தியாவின் முன்னணி அரசியல் அறிஞர். அவருடைய, ‘IDEA OF INDIA’ நூல் இந்தியாவைப் புரிந்துகொள்ள மிகச்சிறந்த நூல் என்று உலகம் முழுக்கப் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. இங்கிலாந்தின் தொன்மை மிகுந்த கிங்ஸ் கல்லூரியில் பேராசிரியராக உள்ளார். அவர் தீன்மூர்த்தி பவனில் 2002-ல் நிகழ்த்திய ‘நேருவின் நம்பிக்கை’ எனும் உரை மொழிபெயர்ப்பு செய்யப்பட்டு நேருவின் நினைவுதினத்தை ஒட்டி வெளியிடப்படுகிறது.