டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டி – மகத்தான ஆளுமை


ஜூலை 30 டாக்டர் முத்துலட்சுமி ரெட்டியின் பிறந்தநாள். மறக்க முடியாத மருத்துவர்கள் உரைக்குத் தயாராகிற போது தான் அவரின் ஆளுமையின் ஆழமும், வீச்சும் கூடுதலாகப் புலப்பட்டது. புதுக்கோட்டை சமஸ்தானத்தில் தேவதாசி குலத்தில் பிறந்த அவரின் வாழ்க்கை முழுதும் சமூக, உடல் நோய்களோடு போராட வேண்டியதாக இருந்தது. ரத்த சோகை அவரைப் பள்ளிக்காலத்தில் வாட்டி எடுத்தது. படிப்பில் முதல் மாணவியாகத் திகழ்ந்தார்.

கல்லூரியில் படிக்க வேண்டும் என்று அவர் விண்ணப்பித்தார். பேராசிரியர்கள், கல்லூரி முதல்வர் ஆகியோர் அதிர்ந்தார்கள். ஆண்கள் மட்டுமே படிக்கும் கல்லூரியில் எப்படி ஒரு பெண்ணை அனுமதிப்பது என்பது அவர்களின் எண்ணமாக இருந்தது. புதுக்கோட்டை மன்னரான பைரவத் தொண்டைமானை செய்தி எட்டியது. அவரின் உத்தரவால் முதல் பெண் மாணவியாக நுழைந்தார் முத்துலட்சுமி. அங்கேயும் அசத்தினார்.

dr 11.jpg

Madras Medical College-ல் இடம் கிடைத்தது. அங்கே பெண்களுக்கு என்று தனி விடுதி இல்லை. தெரிந்தவரின் வீட்டில் தங்கிப் படிக்க வேண்டிய சூழல். ஆண் மருத்துவ மாணவர்கள் சீண்டல்களில் ஈடுபட்டார்கள். வகுப்பிற்கு வீட்டில் இருந்து வருகையில் திரை போட்ட வாகனத்திலேயே வருவார். ‘போயும், போயும் பெண்ணெல்லாம் படிக்கப் போகிறாள்’ என்றெல்லாம் வசைபாடுவது மக்களின் வழக்கமாக இருந்தது. ஆஸ்துமா வாட்டி எடுக்க, கொடிய வலியை, தூக்கமில்லாத இரவுகளை மருத்துவக் கனவுக்காக அவர் தாங்கிக் கொண்டு போராடினார்.

‘என் வகுப்பிற்குள் ஒரு பெண் நுழையக்கூடாது’ எனக் கர்னல் ஜிப்போர்ட் கர்ஜித்தார். முத்துலட்சுமி வகுப்பிற்குள் நுழையவில்லை. தேர்வு முடிவுகள் வந்தன. முத்துலட்சுமி கண்டிப்பிற்கும், கச்சிதத்திற்கும் பெயர் பெற்ற ஜிப்போர்ட்டின் அறுவை சிகிச்சை தாளில் முதல் மதிப்பெண்ணைப் பெற்று இருந்தார். அதற்குப் பிறகே முத்துலட்சுமியை தன்னுடைய வகுப்பில் அவர் அனுமதித்தார். முத்துலட்சுமி மருத்துவப் பட்டம் பெற்ற தருணத்தை , ‘இந்தக் கல்லூரி வரலாற்றின் பொன்னாள்’ என்று சிலிர்த்து ஜிப்போர்ட் எழுதினார்.

1927-1930 காலத்தில் சட்டசபையில் நுழைந்தார். அப்படி நுழைந்த காலத்தில் துணைத் தலைவராகவும் இயங்கினார். பெண்களுக்குச் சொத்துரிமைச் சட்டம், பால்ய விவாகத் தடை சட்டம், தேவதாசி முறை ஒழிப்புச் சட்டம் முதலிய பல்வேறு சட்டங்கள் அவரின் முயற்சியால் இயற்றப்பட்டன. குறிப்பாகத் தேவதாசி முறை ஒழிப்புக்காகத் தீவிரமாக இயங்கினார். அதற்குக் காந்தி, பெரியார் எனப் பல்வேறு தலைவர்களிடம் இருந்தும் ஆதரவு பெருகியது. 1930-ல் துவங்கிய அந்தப் போராட்டத்தில் சனாதானிகளின் கடுமையான எதிர்ப்பை சந்திக்க வேண்டியிருந்தது.

சத்தியமூர்த்தி கலாசாரம், பண்பாடு ஆகியவற்றைக் காக்க, கலைகளைப் பேண தேவதாசி முறை தேவை என்று பேசினார். “தாசி (தேவதாசி) குலம் தோன்றியது நம்முடைய காலத்தில் அல்ல. வியாசர், பராசரர் காலத்திலிருந்து அந்தக் குலம் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறது. பலருக்கு இன்பத்தை வாரி வழங்கிக் கொண்டும் வருகிறது. சமூகத்திற்கு தாசிகள் தேவை என்பதை திரும்பத் திரும்பச் சொல்ல விரும்புகிறேன். தாசிகள் கோயில் பணிகளுக்கென்றே படைக்கப்பட்டவர்கள். அது சாஸ்திர சம்மதமானது. தாசிகளை ஒழித்துவிட்டால், பரதநாட்டியக் கலை ஒழிந்துவிடும். சங்கீதக்கலை அழிந்துவிடும். ஆண்டவன் கட்டளையை மீறுவது அடாத செயலாகும். அநியாயமாகும்” என்றார்.

முத்துலட்சுமி “உங்களுக்கு அக்கா தங்கைகள் இல்லையா? பெண்கள் இல்லையா? மனைவி இல்லையா? உங்கள் குடும்பத்தில் எந்தப் பெண்ணையாவது இதுபோன்ற தொழிலுக்கு அனுப்புவீர்களா?’ என்று கேட்டதோடு சத்தியமூர்த்திப் பேயறைந்து அமர்ந்துவிட்டார்.

பாரீஸ் வரை சென்று பெண்களின் உரிமை சார்ந்த குரலை முத்துலட்சுமி எழுப்பினார். திருமணமே வேண்டாம் என்று இருந்தவர் சுந்தர ரெட்டியை மணந்து கொள்ளச் சம்மதித்தார். ‘திருமண உறவில் இருவரும் சமமானவர்கள். என்னுடைய விருப்பங்களுக்குத் தடையாக இருக்கக் கூடாது.’ முதலிய விதிகளைச் சுந்தர ரெட்டி ஏற்ற பின்னே திருமணம் செய்து கொண்டார். சடங்குகள் இல்லாத திருமணமாக அது அமைந்தது.

தேவதாசி முறையைச் சட்டம் இயற்றி மட்டுமே ஒழித்துவிட முடியாது என்கிற தெளிவு முத்துலட்சுமி அவர்களுக்கு இருந்தது. ‘ஓயாமல் செயல்பட வேண்டும்’ என்று அவர் தொடர்ந்து பரப்புரையில் ஈடுபட்டார். தேவதாசி முறை ஒழிப்பால் ஆதரவற்றுப் போன பெண்களுக்கு என்று அடைக்கலம் தர இரண்டு இல்லங்களே சென்னையில் இருந்தன. ஒன்று பிராமணப் பெண்களுக்கு மட்டுமானது. இன்னொன்று பிராமணர் அல்லாதவர்களுக்கு உரியது. நள்ளிரவில் அவரின் வீட்டு கதவை மூன்று இளம்பெண்கள் தட்டி அடைக்கலம் கேட்டார்கள். தான் பொறுப்பில் இருந்த அரசு மருத்துவமனையின் கீழ்வரும் விடுதியின் பொறுப்பாளரை பார்க்க சொல்லி அனுப்பினார்.

அந்தப் பெண்களின் குலத்தின் பெயரை சொல்லியும், அவர்களின் பண்புகளைக் கேவலப்படுத்தும் வகையிலும் வசைபாடல்களை நள்ளிரவில் அவர்கள் எதிர்கொள்ள நேர்ந்தது. கண்ணீரோடு முத்துலட்சுமி அவர்களின் வீட்டுக்கதவை தட்டினார்கள். அந்தக் கணமே தன்னுடைய வீட்டையே பெண்களுக்கான ஆதரவு இல்லமாக மாற்றினார். சில காலத்துக்குப் பிறகு ஆதரவற்ற பெண்களுக்கு அடைக்கலம் தருவதற்காக என்று ‘அவ்வை இல்லத்தை’ உருவாக்கினார். அந்த மூன்று பெண்களும் மருத்துவர், ஆசிரியர், செவிலியர் என்று சாதித்துக் காட்டினார்கள். அவ்வை இல்லத்தின் பெண்களின் கல்வியை முத்துலட்சுமி தானே கவனித்துக் கொண்டார்.

dr-muthulakshmi-reddy-medical-student.jpg

தான் படித்த சென்னை மருத்துவக் கல்லூரியின் நூற்றாண்டு விழா கொண்டாட்டத்தின் போதே புற்றுநோய்க்கு என்று தனியான ஒரு மருத்துவமனையை உருவாக்க வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தார். தன்னுடைய தங்கையைப் புற்றுநோய்க்கு இளம் வயதிலேயே இழந்ததன் வலி அது. சமூகத்தின் கடைக்கோடி மனிதனுக்கும் புற்றுநோய் சிகிச்சை தர வேண்டும் என்று கனவு கண்டார். இலவசமாகச் சேவை செய்ய வேண்டும் என்று அவர் தன்னுடைய கனவை விளக்கினார். விடுதலைக்குப் பிறகு அப்போதிருந்த மருத்துவ அமைச்சரிடம் உதவி கேட்டார். “ஏன் மக்கள் புற்றுநோயால் மட்டும் தான் இறக்கிறார்களா?” என்று துடுக்காகப் பதில் வந்தது. சுகாதாரச் செயலாளர் , ‘உங்களின் முயற்சிகளுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துகள். ஆனால்…’ என்று பீடிகை போட்டு இந்த மாதிரி திட்டமெல்லாம் தேறாது என்று எழுதியிருந்தார்.

அமெரிக்காவில் போய் மேற்படிப்பு படித்துவிட்டு வந்திருந்த மகன் கிருஷ்ணமூர்த்தியை அழைத்தார். அவரோடு அரசு மருத்துவ வேலையைத் துறந்திருந்த சாந்தாவும் இணைந்து கொண்டார். அடையார் புற்றுநோய் மருத்துவமனைக்கான அடித்தளம் போடப்பட்டது. பெரிதாகக் கையில் பணம் இல்லை என்றாலும், மக்களின் உயிர் காக்க ஓடி, ஓடி நிதி திரட்டினார். எளிய இடத்தில் அடையார் புற்றுநோய் மருத்துவமனை 12 படுக்கைகளோடு எழுந்தது. இன்றைக்கு கிட்டத்தட்ட ஐநூறு படுக்கைகளோடு வருடத்திற்கு இரண்டு லட்சம் புற்றுநோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளிக்கும் மையமாக அவரின் விதை, விழுதுகள் பரப்பி விரிந்துள்ளது.

அரசியல் களத்தில் அயராது இயங்கிய முத்துலட்சுமி தன்னுடைய மருத்துவர் பணியை விட்டுவிடவில்லை. மருத்துவத்தைப் பொருளீட்டும் முதலீடாகப் பார்க்காமல் எளியவர்கள் குறித்த கரிசனத்தோடு இயங்கினார். பொது வாழ்க்கையில் மூழ்கி குடும்பத்தைக் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்கவில்லை. அவருடைய தங்கை நல்லமுத்துவை தன்னுடைய செலவிலேயே படிக்க வைத்தார். அவர் ராணி மேரி கல்லூரியின் முதல் இந்திய முதல்வராகப் பொறுப்பேற்று சாதித்தார். புதுக்கோட்டையில் குழந்தை திருமணத்தில் இருந்து தப்பிப் புத்துலகை சமைத்த முத்துலட்சுமி ரெட்டிக்கு சிரம்தாழ்ந்த வணக்கங்கள்.

Advertisements

கமலாதேவி சட்டோபாத்தியாயா – அர்த்தமுள்ள வாழ்வு வாழ்ந்த அன்னை


கமலாதேவி சட்டோபாத்தியாயா கடந்த நூற்றாண்டில் இந்தியா கண்ட மகத்தான பெண்களில் ஒருவர். மங்களூரில் ஆங்கிலேய அரசில் ஆட்சியராக இருந்த அவரின் அப்பா இவர் சிறுமியாக இருக்கும் பொழுதே இறந்து போனார். சொத்தை எப்படி பிரிக்க வேண்டும் என்று அவர் குறிப்பிடாமல் போனதால் சிக்கல் எழுந்து அன்றைய நடைமுறைப்படி அவரின் வளர்ப்பு மகனுக்கு சொத்துக்கள் எல்லாம் போகவே வறுமையோடு போராடி இவரின் அன்னை இவருக்கு கல்வி புகட்ட ஏற்பாடு செய்தார். சென்னை ராணி மேரிக்கல்லூரியில் படித்து பட்டம் பெற்ற இவர் சிறுமியாக இருக்கும் பொழுதே விதவையானவர். அன்றைய பழமைவாதிகளை எதிர்த்து கல்லூரித்தோழியின் அண்ணனான ஹரிந்திரநாத்தை திருமணம் செய்து கொண்டார். இங்கிலாந்து போய் சமூகவியலில் மேற்படிப்பு முடித்து இந்தியா திரும்பினார்.

அவரின் இருபத்தி மூன்று வயதில் சென்னை சட்டசபை கவுன்சிலுக்கான தேர்தலில் நின்று தோற்றார். பின்னர் காங்கிரஸ் கமிட்டியின் குழுவுக்கு தேர்வு செய்யப்பட்டார். ஏற்கனவே காந்தியின் போராட்ட முறைகளால் ஈர்க்கப்பட்டிருந்த அவர் காந்தி உப்பு சத்தியாகிரகத்தில் பெண்கள் கலந்து கொள்ள வேண்டும்,ஆங்கிலேயர்களின் வன்முறைக்கு அவர்கள் ஆளாக கூடாது என்ற பொழுது அதை எதிர்த்து பெண்களும் பங்குபெறும் உரிமையை பெற்றார். பம்பாயில் உப்பு சத்தியாகிரகத்தை முன்னெடுத்து நடத்தியவர் ஆங்கிலேய நீதிபதியிடமே இலவச உப்பை விற்றார்.

kamaladevi-chattopadhyay-05.jpg

பின்னர் காங்கிரஸ் கட்சியின் உள்ளேயே ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன், மினு மசானி, லோஹியா ஆகியோரோடு இணைந்து காங்கிரஸ் சோசியலிச கட்சியை துவங்கினார். அக்கட்சி சோசியலிசம் பேசிய அதே சமயம் சோவியத் ரஷ்யாவின் ஒரு கட்சி ஆட்சிமுறை மற்றும் அடக்குமுறைகளை நிராகரித்தது. பெண்களின் உரிமைகள்,ஆண்களுக்கு இணையாக சம்பளம் ஆகியவற்றுக்காக தீவிரமாக பாடுபட்ட அவர் பிரசவகால விடுமுறை வேடும் என்றும் போராடினார்.

விடுதலைக்கு பின்னர் எம்.பி.ஆகவும்,அமைச்சர் ஆகவும் எண்ணற்ற வாய்ப்புகள் இருந்த பொழுது இந்திய கூட்டுறவு கூட்டமைப்பை உருவாக்கி பிரிவினையால் பாதிக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையை மாற்ற களமிறங்கினார். காந்தியின் கட்டளைப்படி அரசிடம் இருந்து எந்த பணத்தையும் எதிர்பாராமல் இயங்கினார். பல பெண்களை மீட்டார். பல்வேறு அகதிகளுக்கு வீடுகள் மற்றும் மறுவாழ்வுக்கு வழிகோலினார். பள்ளிகள் மற்றும் மருத்துவமனைகளையும் அவரின் அமைப்பு நடத்தியது. இப்படி ஐம்பது ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட அகதிகளின் வாழ்க்கையை அவர் மாற்றினார்.

இந்தியாவின் நெய்தல், பானை செய்தல், ஓவியங்கள், உலோக வேலைப்பாடு, பொம்மை உருவாக்கம் ஆகியன பக்கம் அவரின் கவனம் சென்றது. அவற்றை நவீன தொழில்மயத்தொடு இணைத்து அந்த கலைஞர்களின் வாழ்க்கையை மீட்க விரும்பினார். அழிந்து போன,அழிவின் விளிம்பில் இருந்த கலைகளை மீட்டெடுத்தார். சங்கீத நாடக அகாதமியை உருவாக்கி இசை,நடனம் ,நாடகம் ஆகியவற்றையும் வளர்த்தார். தேசிய நாடகப்பள்ளியும் அவரால் எழுந்ததே! அர்த்தமுள்ள வாழ்வு வாழ்ந்த அன்னையை நினைவு கூர்வோம்.

ஜே.சி.குமரப்பா – எளிய மக்களை எஜமானாகக் கருதியவர்


ஜே.சி.குமரப்பா இந்தியாவின் காந்திய சிந்தனையாளர்களுள் மிக முக்கியமானவர். பொருளாதாரம் என்பது எளியவர்கள் பற்றி சிந்திப்பதாக இருக்க வேண்டும் என்கிற பார்வைக்கு அறிவுப்பூர்வமான உருவாக்கம் கொடுத்துவர் அவர். ஜோசப் கொர்னலியஸ் செல்லதுரை குமரப்பா என்கிற முழுப்பெயர் கொண்ட அவர் சார்டர்ட் அக்கவுண்டன்ட் படிப்பை முடித்து,பொருளாதரம் மற்றும் நிதி மேலாண்மையில் அமெரிக்காவின் சிருகேஸ் மற்றும் கொலம்பிய பல்கலைகளில் பட்டம் பெற்றார்.

kumarappa_j_large.jpg

அமெரிக்காவில் படிக்கும் காலத்தில் அவருக்கு எல்லாரைப் போலவும் ஆரம்பத்தில் முதலாளித்துவத்தின் மீது பெரிய ஈர்ப்பு இருந்தது. ஒரு முறை இந்திய பொருளாதாரம் பற்றி ஒரு உரையை அவர் வழங்க அதைக்கேட்ட அவரின் பேராசிரியர் செலிக்மான் இந்திய வறுமைக்கான காரணங்கள் என்கிற தலைப்பில் அவருடைய ஆய்வுக்கட்டுரை அமையட்டும் என்று சொன்னார். எப்படி ஆங்கிலேயர் இந்தியாவை வறுமை மிகுந்த பூமியாக கிராமங்களின் ஒழிப்பு மற்றும் சுரண்டல் ஆகியவற்றில் மூலம் மாற்றினார்கள் என்பதை அந்த ஆய்வின் மூலம் அறிந்தார்.

மேலும் டேவன்போர்ட் என்கிற இன்னொரு பேராசிரியர் மனிதனின் சுயத்தேவைகள் மட்டுமே பொருளாதரத்தில் முக்கியம் என்று அழுத்தமாக தன்னுடைய கருத்தை வைத்தார். அவரின் மாணவராக இருந்தாலும் அந்த கருத்தோடு தான் எப்படி முரண்படுவதாக குமரப்பா எடுத்து பல்வேறு எடுதுக்காட்டுக்களோடு குமரப்பா உரைத்தார். அவரின் வாதத்திறனில் மெய்மறந்து போன டேவன்போர்ட் அவருக்கு ஏ ஒன் க்ரேடை வழங்கினார்.

காந்தியை சந்திக்க இந்தியா வந்தார் குமரப்பா. அவரின் ஆடிட்டிங் பணியை எல்லாம் விட்டு கிராமங்கள் நோக்கி நகர்கிற அற்புதம் காந்தியை கண்ட பின் நிகழ்ந்தது. குஜராத்தின் கிராமங்களில் ஏழை மக்களின் . வாழ்நிலையை பற்றி ஆய்வு செய்ய அவரை காந்தி அனுப்பி வைத்தார். அதற்கு பின்னர் பீகாரில் நிலநடுக்கத்தால் மக்கள் பாதிக்கப்பட்ட பொழுது அங்கே நிவாரணப்பணிகளை மேற்கொள்ளும் குழுவின் தலைவராக செயலாற்றினார். காந்தியடிகள் காசியில் இருந்து அவரை சந்திக்க வந்த பொழுது சில அணாக்கள் கணக்கில் இடித்ததால் அவரை நிவாரணக்குழு கூட்டம் முடிந்த பின்னரே அவர் சந்நித்தார்.

இந்தியாவிற்கு என்றொரு திட்ட அமைப்பு வேண்டும் என்று காங்கிரஸ் விடுதலைக்கு முன்னரே முடிவு செய்து போஸ், நேரு ஆகியோர் அது சார்ந்து இயங்கிய பொழுது ஜே.சி.குமரப்பா அந்த திட்ட உருவாக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தார். அவர் முதலாளித்துவத்தின் மீது கொண்டிருந்த விமர்சனப்பார்வையை போலவே கம்யூனிசம் கொண்டிருந்த வர்க்கப்போர், அதன் வன்முறைப்போக்கு ஆகியவற்றையும் அவர் நிராகரித்தார்.

காந்தி உப்பு சத்தியாகிரகத்தின் பொழுது கைது செய்யப்பட்ட பொழுது அவரின் யங் இந்தியா இதழுக்கு இவர் என்னுடைய ஆசிரியர் ஆனார். அவரின் அனல் தெறிக்கும் கட்டுரைகளை ஆங்கிலேய அரசை அவரையில் சிறையில் அடைக்குமாறு செய்தது. காந்தி நினைவு நிதிக்கான பொறுப்பு அவர் வசம் விடுதலைக்கு பிறகு அவர் பொறுப்பேற்று கொண்டார். எவ்வளவு நிதி வேண்டும் என்று அவரிடம் கேட்கப்பட்ட பொழுது ,”எனக்கு நிதி தேவையில்லை. நேர்மை மற்றும் அகிம்சை கொண்ட நேரு,படேல்,ராஜகுமாரி அம்ரீத் கவுர் ஆகியோர் தங்களின் பதவியை துறந்துவிட்டு லட்சம் பேரை திரட்ட வரவேண்டும் !” என்று கோரிக்கை விடுத்தார். அது நிராகரிக்கப்பட்டது.

திட்டக்குழுவின் உறுப்பினராக நியமிக்கப்பட்டதும் அவர் மாட்டு வண்டியில் கூட்டம் நடந்த நாடாளுமன்ற அறைக்கு சென்றார். அவரின் வண்டி நிறுத்தப்பட்ட பொழுது,”அடித்தட்டு மக்களின் வாகனம் கூட இங்கே வர முடியாமல் போகிற பொழுது எப்படி அவர்களின் குரல் இங்கே எடுபடும்?” என்று வருத்தப்பட்டார். அரசாங்கம் செயல்படுத்திய சமூகத்முன்னேற்ற திட்டங்கள் பற்றி அவரிடம் அறிக்கை தருமாறு அன்றைக்கு வளர்ச்சி அமைச்சராக இருந்த டே கேட்டார். இவர் அதில் வளர்ச்சி திட்டங்கள் கிராமப்புற மேம்பாட்டுக்கு செலவிடப்படாமல் அங்கே சாலைகள் போடவும் அரசியல்வாதிகள்,ஊரின் தலைவர்கள் ஆகியோரின் வளர்ச்சிக்கு பயன்படுவதை சுட்டிக்காட்டினார்.
பெரிய வளர்ச்சித்திட்டங்கள் குறிப்பாக பெரிய அணைகளை கட்டுவதை விட சிறிய அணைகளை கட்டலாம் என்றும்,செயற்கை உரங்கள் மண்ணை பாழாக்கிவிடும் ஆகவே இயற்கை உரங்களை கைகொள்ள வேண்டும் என்றும் சொன்ன அவரை முதல் நவீன இந்திய சூழலியலாளர் என்கிறார்கள். அணைகளை மக்களின் கூட்டு முயற்சியால் தூர்வார வேண்டும் என்றும் அவர் அறிவுரை தந்தார்.

வினோபபாவேவிடம் பூதான இயக்கத்தில் பெறப்பட்ட நிலத்தை அப்படியே இலக்குகள் வைத்துகொண்டு அதிகப்படுத்துவதை விட பெறப்பட்ட நிலத்தை வளமாக்கி அதை மக்களுக்கு நிலையான வளர்ச்சி தரும் மூலமாக மாற்ற வேண்டும் என்றார். அவர் எச்சரித்தபடியே பூதான இயக்கம் நீர்த்துப்போனது.

காந்திய கொள்கைகள் எப்படி பொருளாதார ரீதியாக சாத்தியம் என்பதை அவரின் புத்தகங்கள், ஆய்வுகள் மூலம் விளக்கினார். அப்படி அவர் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட புத்தகங்கள் எழுதினார். அவரின் இறுதிக்காலத்தில் மதுரைப்பகுதியில் காந்தி நிகேதன் அமைத்து தங்கி சேவைகள் செய்வதில் கழித்தார். அவரை வினோபாபாவே அங்கே பார்க்க வந்த பொழுது சுவரில் மாட்டியிருந்த காந்தியின் படத்தை காண்பித்து “இவர் எனக்கு எஜமான்!” என்றுவிட்டு அடுத்திருந்த எளிய விவசாயி ஒருவரின் படத்தை காண்பித்து ,”இவர் என் எஜமானுக்கும் எஜமான்!” என்றார். எளிய மக்களை எஜமானாக கருதிய அந்த பொருளாதார மேதையை நினைவு கூர்வோம்.

ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் – இந்திய அரசியலில் இணையற்ற தலைவர்


ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் இந்திய அரசியலில் இணையற்ற தலைவர். பீகாரில் கடந்த நூற்றாண்டில் பிறந்த இவர் அமெரிக்காவின் பெர்க்லி பல்கலைக்கழகம் சென்று சமூகவியல் படித்தார். அங்கே பழத்தோட்டங்களில் முதுகு ஓடிய வேலை பார்த்தும், உணவுத் தட்டுக்களை கழுவியும் தன்னுடைய கல்வியை முடித்தார். பாரதம் திரும்பியதும் காந்தி பின் அணிவகுத்து ஆங்கிலேயர் எதிர்ப்புப் போராட்டங்களில் தனி முத்திரை பதித்தார்.

ஒத்துழையாமை இயக்கம் மற்றும் வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கங்களில் தீரமாகப் போராடிய இவர், விடுதலைக்குப் பின் கிராமங்களை முன்னேற்றும் சர்வோதயா திட்டத்தில் தன்னைப்பிணைத்துக்கொண்டு பதவிகளில் இருந்து விலகியிருந்தார். மனைவி பிரபாவதி காந்தியின் அழைப்பால் பிரம்மச்சரியத்தை கடைபிடிக்க முடிவு செய்தபடியால் தானும் அதை அப்படியே பின்பற்றினார்.

Jayaprakash_Narayan.jpg
இந்தியாவின் ஜனாதிபதி கதவை தட்டிய பொழுது அதை மறுத்து, பதவிகளைத் தூக்கி எறிந்து விட்டு அரசியலில் இருந்து துறவறம் பூண்டார். ஜெ.பி கிராம சுயாட்சியைக் கொண்டு வரவேண்டும் என்று விடுதலைப் பெற்ற காலத்திலேயே நேருவுக்குக் கடிதம் எழுதி வலியுறுத்தினார். வெறுமனே, பிரிட்டனின் நாடாளுமன்ற, வெஸ்ட்மினிஸ்டர் பாணியிலான ஜனநாயகமே முழு ஜனநாயகம் என்பது குறைபாடுள்ள பார்வை எனச் சரியாக அவர் சுட்டிக்காட்டினார். சர்வோதய இயக்கத்தில் இணைந்து கிராமங்களில் மகத்தான  சேவைகள் செய்தார்.

சம்பல் பள்ளத்தாக்குக் கொள்ளையர்கள் மற்றும் அரசுக்கு இடையேயான பேச்சு வார்த்தைக்கு அவர் வழிவகுத்தார். காஷ்மீரில் இந்திய அரசின் போக்கை கண்டித்த அவர் ஷேக் அப்துல்லாவை விடுதலை செய்வதை சாதித்தார். அரசுக்கும், அவருக்கும் இடையே நடந்த பேச்சுவார்த்தைகளில் தூதுவராகவும்  பணியாற்றினார். நாகாக்கள் நடத்திய ஆயுத வழிப்போராட்டத்திற்கு அமைதி வழியில் தீர்வு தேடியும் அவர்  இயங்கினார். போராடிக்கொண்டிருக்கும் மக்களிடையே  உரையாடல், சமரசம் ஆகியவற்றின் மூலம் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தலாம் என  நம்பியவர் அவர்.

ஆனால்,அலகாபாத் நீதிமன்றம் தேர்தலில் போட்டியிட்ட பொழுது அரசு அதிகாரியை தேர்தல் பணிக்குப் பயன்படுத்தியது, மேடை அதிக உயரமாக அமைத்தது ஆகியவற்றுக்காக இந்திராவை தேர்தல்களில் இருந்து போட்டியிட ஆறு வருடம் தடை விதிக்க, நாட்டில் எமெர்ஜென்சி என்கிற சர்வாதிகாரம் புகுந்தது.

விலைவாசி ஏற்றம், வேலை வாய்ப்பின்மை, கள்ளச்சந்தை, பொருளாதார தேக்கம், அதிகார குவிப்பு, ஊழல் ஆகியவற்றால் நாடு நொந்து கொண்டிருந்த சூழலில் இந்த வழக்கின் தீர்ப்பு தகிப்பை அதிகப்படுத்தியது. நடக்கவே முடியாது, சர்க்கரை நோய் வேறு, மூச்சு விடவே சிரமம், ஆனால் எழுந்து வந்தார் ஜே.பி. மக்களை ஒருங்கிணைத்து போராடினார். தான் தூக்கி கொஞ்சிய இந்திராவிற்கு எதிராக ஜனநாயகம் காக்க மக்களைத் திரட்டி போராடினார். பீகாரில் ஊழல் அரசுக்கு எதிராக எளியவர்களைத் திரட்டி போராட்டங்கள் தொடுத்தார்.

பல்வேறு கட்சிகளை இணைத்து ஜனதா கட்சியை உருவாக்கினார்; தேர்தலை இணைந்து சந்திக்க வைத்துக் காங்கிரஸ் மற்றும் இந்திராவை வீட்டுக்கு அனுப்பினார்.இரண்டாவது காந்தி எனப் புகழப்படும் அவர் அப்பொழுதும் எந்தப் பதவியையும் ஏற்கவில்லை. லோக்நாயக் என அறியப்பட்ட நிஜ மக்கள் நாயகன் அவர்.

விறுவிறுப்பான விக்ரம் வேதா


“நீங்கள் மானுட மோதலை எளிமையாக்கி விட்டீர்கள். மானுட போராட்டம் அகிம்சைக்கும் வன்முறைக்கும், வாய்மைக்கும் பொய்மைக்கும், நியாயத்துக்கும், அநியாயத்துக்கும் இடையேயான ஒன்றாக நீங்கள் எளிமைப்படுத்தி விட்டீர்கள். ஆனால், வாழ்க்கையில் ஒரு நியாயமும், இன்னொரு நியாயமும் தானே மோதிக்கொள்கின்றன. ஒரு உண்மையும், இன்னொரு உண்மையும் தானே போரிடுகின்றன.”- காந்தியிடம் மேனாள் குடியரசு தலைவர் கே.ஆர். நாராயணன் எழுப்பிய கேள்வி.

விக்ரம் வேதா திரைப்படத்தைப் பெங்களூரில் பார்த்தேன். விஜய் சேதுபதி எனும் நம் காலத்தின் மகத்தான கலைஞனுக்கு எத்தனை ரசிகர்கள் என இன்றைக்குக் காண முடிந்தது. ஒரு எளிய முல்லா நசுருதீன் கதையை அவரின் பாணியில் திரையில் வெளிப்படுத்துகையில், ‘படைப்பவனை விட, படையலிடுகிறவனே கலைக்கு உயிர் தருகிறான்.’ எனத் தோன்றியது. சுய எள்ளல் மிகுந்த ரவுடியாக, கதைகள் சொல்லி விக்ரம் (மாதவன்) என்கிற காவல்துறை அதிகாரியை விடாமல் துரத்தும் வேதாவாக அவர் அசரவைக்கிறார்.

Image may contain: 2 people, people standing

மிகவும் சுவாரசியமான கதை சொல்லலில், எளிய மனிதர்களின் நம்பிக்கையும் , கைகளை விடுத்து விட முடியாத பிரியமும் வன்முறைக்கும், குழப்பமான போராட்டங்களுக்கும் இடையே சிக்கிக் கொள்கின்றன. மாதவன் கம்பீரமாக அசத்துகிறார். நண்பனின் மரணத்தை அவரின் மனைவியிடம் சொல்ல நேரிடும் கணத்தில் கண்களால் அவர் பேசும் தருணத்தில் நம் கண்கள் குளமாகின்றன.

படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் வசனங்கள். அவற்றை விஜய் சேதுபதி வெளிப்படுத்தும் அசட்டையான பாணியில் அவற்றின் கம்பீரம் கூடிப்போகிறது. ஒற்றை முறுக்கை கையில் ஏந்தியபடி அறிமுகமாகும் காட்சியில் இருந்து இறுதி வரை எந்த உறுத்தலும் இல்லாமல் அசத்துகிறார். நுட்பமாகச் செதுக்கப்பட்ட திரைக்கதையை வெவ்வேறு கதாபாத்திரங்கள் தாங்கிக்கொள்கின்றன.

துரோகங்கள் எதிர்பாராத முனைகளில் இருந்தெல்லாம் தாக்குகின்றன. சரி, தவறு என்கிற இருமைகள் இல்லாத உலகம் அது. கோடுகள் போட்டு ஆடமுடியாத ஆட்டமாக, வட்டத்துக்குள் விதிகள் மீறப்படும் ஆட்டமாக அவை விரிகின்றன. ‘கிரிமினல் புள்ளை கிரிமினலா தான் ஆவான்னா காந்தி அப்பா காந்தியா?காந்தியை சுட்ட கோட்ஸே அப்பா கோட்ஸேவா’ என்கிற கேள்வியில் சமூகம் குற்றவாளியாக ஆக்கும், ஆக்கிக்கொண்டிருக்கும் பலரின் குரல்கள் கேட்கிறது. ஆனால், இவை அனைத்தையும் எந்த உறுத்தலும் இல்லாமல் கமர்ஷியல் களத்தில் புகுத்தி கொடுத்திருக்கிறார்கள் புஷ்கர்-காயத்ரி. எக்கச்சக்க திருப்பங்கள் சற்றே சலிப்புத் தரலாம், எனினும், ஒரு முழுமையான கொண்டாட்ட அனுபவமாக இந்தப் படம் அமையும். எல்லையில்லாத உற்சாகத்தையும், சில கேள்விகளையும் தாங்கிக்கொண்டு வெளியே வருவீர்கள்.

— with Vijay Sethupathi, R Madhavan and Vikram Vedha.

இந்தியாவைச் சுற்ற எண்பது ரயில்கள்


மோனிஷா ராஜேஷ் எனும் பிரிட்டனில் வாழும் பெண்ணுக்கு ஒரு வித்தியாசமான ஆசை துளிர்க்கிறது. உலகைச்சுற்றி எண்பது நாட்கள் என்கிற ஜீல்ஸ் வெர்னே நாவலைப்போல இந்தியாவை 80 தொடர்வண்டிகளில் கண்டடைய முடிவு செய்கிறார். பிரிட்டனில் இந்தியா முழுக்கச் செல்லுபடியாகும் சிறப்புப் பயணச்சீட்டுக்களைப் பெற்றுக் கொண்டு வந்து சேர்கிறார். கூடவே நார்வே நாட்டைச் சேர்ந்த இன்னொருவரை துணைக்கு அழைத்துக் கொள்கிறார்.

தொடர்வண்டியின் இரவுகளில் அவரை நோக்கி பாலியல் சீண்டல் முயற்சிகள் நடக்கின்றன. விளக்கை ஒளிரவிட்டால் தன்னுடைய பெட்டியை எடுப்பதைப் போலப் பாவனைச் செய்கிற நபர்களைக் கடக்கிறார். இந்தியர்கள் ஆங்கிலத்தை வெவ்வேறு வகைகளில் கொலை செய்வது அவரைக் கடும் அயற்சிக்கு ஆளாக்கியிருப்பதை நூலில் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

இந்தியாவில் வாழ பிரிட்டனில் இருந்து கிளம்பி வந்த மோனிஷாவின் குடும்பம் பல்வேறு வருத்தங்கள், அதிர்ச்சிகளால் நாட்டை விட்டு வெளியேறுகிறது. கடந்த கால வெறுப்புகளை ஒரு பெரும்பயணம் எப்படி அடித்துச் செல்லும் என்பதை மோனிஷாவின் நூல் அழகாய் வெளிப்படுத்துகிறது.

பெரிதாக மத நம்பிக்கை இல்லாத மோனிஷா தான் இந்து என்பதை முற்றாகத் துறக்க முடியாமல் பயணத்தைத் துவங்குகிறார். தீவிர நாத்திகரான நண்பர் ‘நீ ஏன் ஏமாற்றுக்கார சாமியாரான சத்ய சாயிபாபாவின் படத்தை வைத்திருக்கிறாய்? உன் மதத்தின் பெயரால் நடக்கும் அநீதிகளை எளிதாகக் கடக்கிறாய்.’ என்கிறார். ‘என் தந்தையின் நம்பிக்கை அது. இந்தத் தனிமையான பயணத்தில் நான் தந்தையின் கதகதப்பை பற்றிக்கொள்ளும் வழி அது. அம்மா கொடுத்த சிறிய பிள்ளையார் சிலையும் அவ்வாறே. இவை அவர்கள் என் மீது வெளிப்படுத்தும் அக்கறையின் அடையாளம்’ என்கிறார் மோனிஷா.

Image may contain: text

பயணங்கள் தொடர்களில் இந்து மதம் எப்படிப் பெண்களைப் பாகுபடுத்துகிறது எனக் கண்ணுறுகிறார். ஆன்மீகம் எப்படி வியாபாரமாகக் கடை பரப்பப்படுகிறது எனக் கண்டு கொதிக்கிறார். கடவுள் இருக்க வேண்டிய ஆலயங்களில் கயமைகளின் பல்வேறு முகங்கள் அவரை வந்தடைகின்றன. மத நம்பிக்கையில் இருந்து விலகி புத்தரின் விபாஸானவை பற்றிக் கொள்கிறார்.

ஒரு பெட்டியில் மூன்று ஆண்கள் பெண்ணான மோனிஷாவுடன் இருக்கையைப் பகிர்ந்து கொள்ள மறுக்கிறார்கள். ஒரு தெரிந்த ஆணாவது உடனிருக்க வேண்டும் எனும் ரயில்வே விதி ஆச்சரியம் தருகிறது. பல்வேறு தொடர்வண்டிகள் கதை முழுக்கப் பயணிக்கின்றன.

முன்முடிவுகளாலான மனிதர்களாய் இந்தியர்கள் திகழ்வதை அவரின் பயணம் நமக்கு உணர்த்துகிறது. மனிதர்களைத் திறந்த மனதோடு அணுகும் மாண்பு ஐயங்கள், வேறுபாடுகள் மிகைத்த நாட்டில் அரிதாக நடப்பதை அவர் பயணம் நமக்குப் புரிய வைக்கிறது. ஆங்கிலேயர்களைப் பிரங்கிகள், அங்கிரேஸிக்கள் என இழிவாக இந்தியர்கள் அழைப்பதை, ‘கோஹினூர் கொள்ளையர்கள்’ என்பதை எல்லாம் மோனிஷா எதிர்கொள்ள நேரிடுகிறது.

ஒரு தொடர்வண்டியை மருத்துவமனையாக மாற்றிய ஒதுக்கப்பட்ட மக்களுக்குச் சேவை செய்யும் லாசரஸ், ‘வண்டியில் எதிரே நின்றபடி பேசுபவரை ‘உட்காருங்கள்’ எனச்சொல்லத் தெரியாத சுயநலவாதிகள் ஆங்கிலேயர்கள்’ என உணர வைக்கும் எளிய மனிதர் எனப்பலர் கையசைத்து கடக்கிறார்கள். தனிமை வாட்ட பொற்கோயிலில் வீட்டு ஞாபகம் வழிய மோனிஷா நிற்கிறார். லட்சம் பேருக்கு உணவிடும் அன்னசாலையில் அனாதையாகக் கசிகிறார். அவரின் பையை எடுத்து தரும் முதிய பணியாளர் அதை உணர்கிறார். தன் உணவை முழுக்க அவர் தட்டில் வார்த்து மகள் போல உணரவைத்து நகர்கிறார்.

Image result for monisha rajesh

அசாமிய கடத்தல்காரர் ‘ஏன் கொல்கிறோம்? ஏன் கடத்துகிறோம்? அப்படியாவது எங்கள் குரலை இந்தியா காது கொடுத்து கேட்காதா எனும் நப்பாசை தான். புரட்சி எல்லாம் சாத்தியமில்லை எனத்தெரியும்’ என்கிறார். நூல் முடிகையில் மோனிகாவின் முன்முடிவுகள் தென் மேற்கு பருவக்காற்று வாரிக்கொள்ளும் வெம்மை போலக் காணாமல் போகின்றன. குறைகள் நிறைய இருந்தாலும் பிரியமும், கனிவும், எதிர்பார்ப்பும் இல்லாத மனிதர்களும், தொடர்வண்டிகளும் அவரை நிறைக்கின்றன. நூலின் ஒரு போதாமை சமயங்களில் அயர்ச்சி தரும் நெடிய வர்ணனைகள். சாதியோ, கிராமப்புற வாழ்வோ, இந்தியாவின் சமத்துவமின்மையோ நூலில் எதிரொலிக்கவில்லை. எனினும் மோனிகாவின் பயணம் துணையற்று துணிச்சலாகத் தனியாக நீள்கிறது. பயணங்கள் போ தோழி என்கிற தட்ட முடியாத குரல் நூலை முடிக்கையில் ஆழ்மனதிலிருந்து கேட்கும்.

பக்கங்கள் 248
விலை 235
LOTUS ROLI books

ஒரு கிராமத்து பிள்ளையின் கடிதம்


இதை ஒரு ரெண்டு வருஷமா எழுதணும்னு உள்ளே நினைப்பு ஓடிக்கிட்டே இருக்கும். நிறையக் கிராமத்து பிள்ளைங்க தமிழ்நாட்டோட முதன்மையான பொறியியல்/மருத்துவக் கல்லூரிகளுக்குள்ள நுழையறாங்க. அவங்க சீமான் வீட்டு பிள்ளைங்க இல்லை. அணியுற உடுப்பு சொல்லிக்கறாப்ல இருக்காது. உங்க அளவுகோல்படி நாகரிகம் குறைஞ்சவங்களா நடந்துப்பாங்க. எப்படி ‘socialise’ ஆகணும்னு தெரியாதவங்க. எளிமையா சொல்லணும்னா ‘பட்டிக்காட்டு பசங்க’. ஆனா, அவங்களுக்கும் மனசிருக்கு, காது கொடுத்து கேக்க சில தோழர்கள் கிடைக்க மாட்டாங்களான்னு ஏங்குறாங்க, ‘உன்னால முடியும்டா/முடியும்டீ’ ன்னு ஊக்கப்படுத்த யாராச்சும் இருக்க மாட்டாங்களான்னு சமயத்தில தவிப்பாங்க. கல்லூரிக்குள்ள வந்தவுடனே முதல் ஒரு வருஷம் முக்கியமானது. அழுறத நிறுத்திட்டு, ‘இதெல்லாம் ஒரு பிரச்சினையா. ஒரு கை பாத்துடலாம்’ன்னு இறங்கினா போதும். எவ்ளோ கஷ்டத்துக்கு நடுவில நிறையக் கிராமத்து பிள்ளைங்க ‘dream companies’ ல வேலைக்குச் சேருறாங்க,கல்லூரியில பல்வேறு அமைப்புகளை அழகா நடத்துறாங்க, சக தோழர்கள் பார்வையை மாத்துற ஒரு நெருப்போட இருக்காங்க, பல பேர் அபாரமான மருத்துவர்களா சாதிக்கிறாங்க. திருவிழா குழந்தை போல முழிக்காம மத்தவங்களோட பழகுங்க. நல்ல நண்பர்களைக் கண்டடைங்க. அறிவாளி இங்கிலீஷ் மீடிய சிட்டி பசங்கள விடத் தினமும் கூடச் சில மணிநேரம் உழைங்க. அறிவுக்கு அளவுகோல் மொழியில்லை. என் கல்லூரியில் இருந்து GATE தேர்வில அகில இந்திய அளவில 4-வது இடம் பிடிச்ச சீனியரை நேர்முகம் பண்ணினேன். ‘என் கிராமத்து பேரை மறக்காம போடுங்க. பலபேரு பக்கத்து டவுனைச் சொல்லித்தான் என்னைப்பத்தி எழுதியிருக்காங்க.’ என்றார். என் பள்ளிக்கூடத்துல தமிழ் வழியில் படிச்ச நண்பன் ஒருத்தன் MMCல சீட் போட்டான். ‘ஏதோ அதிர்ஷ்டம். கடம் அடிக்கிற கேஸ்’ அப்படின்னுலாம் பேசுனாங்க. அந்தப் பயபுள்ள மேற்படிப்புக்கான AIIMS தேர்வில டாப்பரா வந்தப்ப ஒருத்தரும் வாயைத் திறக்கல. இன்னைக்குப் பொன்பத்தின்னா பூ கொ சரவணன்னு பலர் அடையாளங் கண்டுகிறப்ப இருக்கச் சந்தோஷமே தனித் தான். உங்களால உங்க கிராமத்துக்கே பெருமை கிடைக்கும். இங்க மகிழ்ச்சியா விளையாடுங்க, எவ்வளவோ துயரத்தையெல்லாம் துடைச்சு போட்டுட்டு தான் இங்க வந்திருக்கீங்க. நீங்க கண்டிப்பா சாதிப்பீங்க. உங்களுக்குக் கிடைக்கப் போற நண்பர்கள், ஊக்கப்படுத்த போற உன்னத மனுஷங்களுக்கு நன்றி 🙂 ஒரு மொழியைக் கத்துக்கிறது பெரிய மலைலாம் இல்ல. அதேசமயம் அது தான் அறிவோட அடையாளம்னு அசந்துறாதீங்க. உயிரக் கொடுத்து உழைங்க, வியர்க்க விறுவிறுக்கப் போராடுங்க, தேடிக்கிட்டே இருங்க, திக்கெட்டும் வெற்றி கிட்டட்டும்.
Feel #proud to hail from rural background #feelproudmachis 🙂 அசத்தி எடுங்க 😀 சென்னை பையன் சாதிச்சா அது ஒரு நாள் செய்தி , நீங்க சாதிச்சா அது உங்க ஊருக்கே தலைப்பு செய்தி 🙂

 

ஆங்கில மூலம்:

I wanted to post this status badly for two years. Many village students or those who hail from not-so-affluent backgrounds enter top engineering/medical colleges. Their dressing sense is not upto the mark,they are not so polite as per your standards, they don’t know how to mingle socially. They are typical village guys. Yet they have heart, they want few friends to hear them, few to cheer them up. That one yr period is very very crucial, you need to stop crying and have a lets face this problem and hit it back attitude . Inspite of all these odds many have got placed in dream companies,lead many top clubs,enlightened many fellow friends thoughts, emerged as remarkable doctors. Just you need to mingle and find good friends,work few hours more than so called intellectual english speaking urban guys. Intellect is not defined by language. I still remember the day when I was interviewing all India 4th ranker in GATE from our campus,he stressed that his village name should be mentioned clearly in article as many identified him through the nearby town. One of my school friends who studied in tamil medium when got a seat into MMC it was termed as fluke and rote memorizing. When he emerged as topper in AIIMS entrance for PG exam people hardly spoke up. My village Ponpathi is identified by me today. You great souls will also do that. Enjoy being over here, you have braved many odds and came here. You will win 🙂 Thanks to all those friends and wonderful souls who are going to cheer them. Learning a language is not a tough deal,just you need to know its alone not the mark of knowledge. Sweat,dream,explore,conquer 🙂 #proud to hail from rural background #feelproudmachis 🙂 make a mark 😀 சென்னை பையன் சாதிச்சா அது ஒரு நாள் செய்தி , நீங்க சாதிச்சா அது உங்க ஊருக்கே தலைப்பு செய்தி 🙂