தேசியம்-ஒரு உரையாடல்


#விடுதலை தினத்தைப் புறக்கணிக்க வேண்டும், இது கருப்பு தினம் என்றெல்லாம் பகிர்கிறார்கள். அரசுக்கும், தேசத்திற்கும் வேறுபாடு உண்டு. அது முக்கியமானது. நம் அனைவருக்கும் உரிய நாடு இது. இதன் பெருமைகளும், சிறுமைகளும் நமக்குரியவை. ‘தேசியத்தைப் பெரும்பான்மைவாதிகளிடம் ஒப்புக்கொடுத்து விட்டீர்கள். தேசியக்கொடியைக் கூட அவர்கள் தங்களுடையதாக ஆக்கிக் கொள்ள முயல்கிறார்கள். தேசியம், இந்தியா நம் எல்லாருக்குமானது. அவர்களின் வெறுப்பரசியலை நிராகரிக்கப் போய் ஒட்டுமொத்த தேசியத்தின் உரிமையை அவர்களுக்கு ஏன் தாரை வார்க்கிறோம்?’ எனக் கேட்டார் வரலாற்றாசிரியர் முகுல் கேசவன். நம் அனைவருக்குமான கேள்வி அது.#
 
இப்படியொரு பதிவை விடுதலை திருநாள் அன்று எழுதினேன். இந்தியா ஒரு நாடா? இந்தத் தேசியத்தை ஏற்கனவே பெரும்பான்மைவாதமாக மாற்றிவிட்டார்கள், பின் என்ன செய்வது? என்றெல்லாம் பல்வேறு கேள்விகள். இவற்றுக்கு முழுமையாகச் சில பத்திகளில் பதில் சொல்ல முடியுமா என்று தெரியவில்லை. எனினும், வரலாற்று ஆசிரியர்கள் முகுல் கேசவன், ஸ்ரீநாத் ராகவன், அரசியல் அறிஞர் சுனில் கில்னானி ஆகியோரின் வாதங்களை இணைத்து எழுதுகிறேன். த. பெனடிக்ட் ஆண்டர்சன் தேசியம் குறித்துச் செய்த ஆய்வுகள், முன்வைத்த கருத்துக்கள் தேசியம் என்பதே தீங்கானது என்கிற பார்வையைக் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறது. பதிவை நீள வைத்துவிடும் என்பதால் அது இன்னொரு நாள். ற்காலம் குறித்து நான் விரிவாக எழுத முடியாது என்றாலும், இந்தப் பதிவின் மூலம் தேசியம் குறித்த அசூயை குறைந்து, அதில் நமக்கான பங்கை, உரிமையை உணர்ந்து உரையாடுவதன் அவசியம் புரியும் என நம்புகிறேன்
 
தற்போதைய இந்தியா எக்காலத்திலும் ஒரே தேசமாக இருந்தது கிடையாது என்பது பலரின் வாதம். முழுக்க உண்மை. இந்தியாவை அரசியல் அறிஞர்கள் ‘உருவாகி கொண்டிருக்கும் தேசம் ‘ என்பார்கள். தேசியம் என்பது பன்னெடுங்காலமாக இருப்பது என்கிற வாதத்தை நவீன அரசியல் அறிவியல் ஏற்பது இல்லை. வரலாற்று ஆசிரியர்களும் அதனோடு ஒப்புகிறார்கள். தேசியங்கள் என்பவை கட்டமைக்கப்படுபவை. ஐரோப்பாவின் தேசியங்கள் ஒரே மொழி, ஒரே இனம், ஒரே நாடு என்கிற ரீதியில் கட்டமைக்கப்பட்டன. மாஜினி. கரிபால்டி, பிஸ்மார்க் எனப் பல்வேறு ஆளுமைகள் ஐரோப்பாவில் உருவாக்கிய தேசியங்கள் வேற்றுமைகளைத் துடைத்து எறிந்து விட்டு, ஒற்றைப்படையாக மக்களை ஒன்று சேர்க்க முயன்றன.
 
1878-ல் டெல்லியில் லிட்டனால் தர்பார் கூட்டப்பட்டது. அதில் பல்வேறு சுதேச சமஸ்தானங்களைச் சேர்ந்த மன்னர்கள் உட்படப் பலரும் கலந்து கொண்டார்கள். இந்தியா என்கிற வனவிலங்கு சரணாலயத்தின் பல்வேறு விலங்குகளும் அங்கே இருந்தன என்று முகுல் கேசவன் குறிப்பிடுகிறார். இதே பாணியில், ஆனால் , ஆங்கிலேயருக்கு வந்தனம் என்று சொல்லாத ஒரு இந்திய வனவிலங்கு கூட்டத்தைக் காங்கிரஸ் நடத்த முயன்றது. காங்கிரசில் ஆதிக்க ஜாதியினரே ஆரம்பக் காலங்களில் நிரம்பி இருந்தார்கள். அது தன்னை இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் என அழைத்துக் கொண்டது. இந்தியாவுக்கே பேசுகிறேன் என்று எப்படி நிரூபிப்பது? நோவாவின் கதை தெரியும் இல்லையா? உலகை இறைவன் அழிக்க எண்ணிய போது, ஒரு பெரிய கப்பலை படைத்து அதில் ஒவ்வொரு உயிரினத்தின் ஜோடிகளை மட்டும் ஏற்றுக்கொண்டார் நோவா என்கிறது விவிலியம். அப்படி இந்தியாவின் பலதரப்பட்ட மக்களின் பிரதிநிதியாகத் தன்னைக் காட்டிக்கொள்ள விரும்பிய காங்கிரஸ், எல்லாரையும் பெயரளவில் ஆவது தன்னுடைய உறுப்பினராக ஆக்கிக்கொண்டது. இப்படி நோவாவின் மிதவையைப் போல அனைவரையும் உள்ளடக்கக் காங்கிரசின் தேசியம் முயன்றது. இதையே முகுல் கேசவன், ‘Noah’s Ark of Nationalism’ என்கிறார்.
Image result for முகுல் கேசவன்
 
இந்தத் தேசியம் எல்லாருக்குமான தேசியம் இல்லை என்பது உண்மை. ஒரு குடையின் கீழ் எல்லா இனங்கள், மொழியினரையும் கொண்டு வர இது முயன்றது. இந்தக் குடையில் ஒதுங்க முடியாது என்று வெவ்வேறு தரப்பினர் குரல் கொடுத்தார்கள். பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், இஸ்லாமியர், தலித்துகள் என்று பலரும் தங்களுடைய தேசியம் இதுவல்ல என்று எண்ணினார்கள், போராடினார்கள்.
 
காங்கிரசின் இந்தத் தேசியத்தை எப்படி வர்ணிப்பது? இதை முகுல் கேசவன், ‘சந்தர்ப்பவாதம், திட்டமிடல், லட்சியவாதம் ஆகியவற்றின் கலவை. ஆங்கிலக் காதல் கொண்ட மக்கள் வருடத்திற்கு ஒருமுறை கூடிய படித்த மேல்தட்டினர் ஆரம்பக் காலத்தில் சமைத்த தேசியம்.’ என்கிறார். இந்தத் தேசியம் அடுத்தக் கட்டத்துக்குத் தாதாபாய் நவ்ரோஜி, ஆர்.சி.தத் முதலியோரால் நகர்ந்தது. இந்தியா என்கிற எங்கள் கனவில் அனைவருக்கும் இடம் என்று மட்டும் சொன்னால் போதுமா? ஆங்கிலேய அரசை எதிர்ப்பது எப்படி? எல்லா இந்தியர்களையும் ஒரே மதம் என்று சொல்லி சேர்க்க முடியாது. அனைவருக்கும் பொதுவான வரலாறு என்று ஒன்றில்லை. மொழி ரீதியாகவும் ஐரோப்பாவை போல ஒன்று திரட்ட முடியாது. தலை சுற்றியிருக்கும் இல்லையா?
 
மொழி, மதம், வர்க்கம் என்றெல்லாம் கிளம்பினால் தங்களுக்குள்ளேயே அடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று காங்கிரஸ் கட்சிக்காரர்களுக்குப் புரிந்தது. எல்லா இந்தியர்களையும் பாதிக்கும் ஒன்றை முன்னிறுத்த எண்ணினார்கள். இஸ்லாமிய வியாபாரிகள், ஜாட் விவசாயிகள், பார்சி முதலாளிகள், கூலித் தொழிலாளர்கள் என்று அனைவரையும் பாதித்தது காலனியம். ஆங்கிலேய அரசு எப்படித் தன்னுடைய காலனிய ஆட்சியின் மூலம் சுரண்டுகிறது என்பதை எடுத்துரைத்தும், பரப்புரை செய்தும் மக்களை ஒன்று திரட்டினார்கள். காங்கிரஸ் ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான பொருளாதார தேசியத்தைப் பேசியதே அன்றிக் கலாசார தேசியத்தைப் பேசவில்லை. உழைக்கும் மக்கள், தொழிலாளிகள், விவசாயிகள் ஆகிய அனைவர்க்கும் அது குரல் கொடுத்தது. வரி விதிப்பு, கட்டணங்கள், பொருளாதாரக் கட்டுப்பாடுகள் என்று பலவற்றைச் சாடி மக்களை ஒன்று சேர்த்தது.
 
காங்கிரஸ் கனவு கண்ட இந்திய தேசியத்தை இந்துத்வர்கள் மேற்கில் இருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டது என்பார்கள். ஆனால், காங்கிரஸ் கனவு கண்ட, பெருமளவில் சாதித்த இந்திய தேசியம் அசலானது. அதற்கு முன் எங்கும் முன்மாதிரி இல்லாதது. ஆச்சரியம் தருவது. இந்துத்வமே உண்மையில் ஐரோப்பிய தேசியத்தின் இறக்குமதி ஆகும். இந்திய தேசியம் ஏன் வளர்ந்தது? அது யாரையும் நீ தேசியவாதி என நிரூபிக்கச் சொல்லவில்லை. ‘தேசபக்தன் என நிரூபிக்க வேண்டும் என்று அது கட்டாயப்படுத்தவில்லை. கட்டாயப்படுத்தாமலே வளர்ந்த அற்புதம் அது.’ என்பார் சுனில் கில்னானி. எளிமையாகச் சொல்வது என்றால், எது ‘Idea of India?’, ‘No idea/Not one idea’. செக் தேசியவாதி ஜான் மஸர்யக் தேசியம் என்பதில் தேசமே உச்சமான அரசியல் விழுமியம் என்றார். ஆனால், எண்ணற்ற இந்திய தேசியவாதிகள் தேசம் உச்சமான அரசியல் விழுமியம் என்று பேச மறுத்தார்கள். தேசியம் என்கிற வார்த்தையை வரையறை செய்யாமல் காங்கிரஸ் சாமர்த்தியமாக நடந்து கொண்டது.
Image result for srinath raghavan mukul kesavan
 
இந்தத் தேசியம் இஸ்லாமியர்களை இணைத்துக் கொள்ள விடுதலைக்கு முன்னர்த் தவறியது. அது ஆதிக்க ஜாதியினர் பெரும்பாலும் கோலோச்சும் ஒன்றாக இருந்தது. எனினும், இவற்றைத் தாண்டி இந்தத் தேசியம் இந்தியாவை விடுதலைக்குப் பிறகு மதச்சார்பற்ற தேசமாகக் கட்டமைத்தது. தாராளவாதம் மிகுந்த ஒரு அரசியலமைப்புச் சட்டத்தைப் பரிசளித்தது. இட ஒதுக்கீடு, சமத்துவம், அனைவருக்கும் வாக்குரிமை என்று பலவற்றை அது கட்டமைத்தது. காங்கிரசின் தேசியத்தின் ஆதிக்க ஜாதி பண்பு, பல்வேறு தரப்பின் கவலைகளைக் கவனிக்காமல் இருந்தது, அதன் போதாமைகளைத் தாண்டி இந்தச் சாதனைகளை அது செய்தது. பல தரப்பையும் ஓரளவுக்காவது அது இணைப்பதை சாதித்தது.
 
ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான பொருளாதார தேசியத்தின் மூலம் மக்களைத் திரட்டிய காங்கிரஸ் அவர்கள் நாட்டை விட்டு விலகியதும் சவால்களை எதிர்கொண்டது. மக்களை ஒன்றிணைத்த ஆங்கிலேய எதிர்ப்பு விடுதலையோடு முடிந்து போயிருந்தது. எல்லா மக்களுக்கும் பயன் தரும் ஆரம்பக்கல்வியைப் பற்றியோ, விவசாயிகளுக்கு உதவக்கூடிய நில சீர்திருத்தங்கள் குறித்தோ காங்கிரஸ் கவலை கொள்ளவில்லை. அதன் கனவுகள் மேலிருந்து கீழ்நோக்கி பாய்வதாக இருந்தது. சோட்டு ராம், சரண் சிங் முதலியோர் எப்படி இந்தியா நகர்ப்புற இந்தியா, கிராமங்களின் இந்தியா என்று பிளவுபட்டு நிற்கிறது எனச் சுட்டிக்காட்டி போராடினார்கள்.
 
ராம் மனோகர் லோகியா, பெரியார் ஆகியோர் பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள், பெண்கள் ஆகியோருக்கு குரல் கொடுத்தார்கள். லோகியா பெண்களுக்கும் இட ஒதுக்கீடு வேண்டும் என்று கனவு கண்டார்.
எமெர்ஜென்சி இந்துத்துவர்களை அரசியல் மையத்துக்குக் கொண்டு வந்தது. அந்தப் பிளவுபடுத்தும் தேசியத்திற்கான மாற்றான காங்கிரஸ் தேசியம் நேருவுக்குப் பிறகு தேர்தல் அரசியலில் அரித்துக்கொண்டே போனது. முகுல் கேசவன் வரியில் சொல்வது என்றால், முன்னையது பட்டவர்த்தனமாக மதவாதம் போற்றுவது, காங்கிரஸோ சமயம், சந்தர்ப்பம் பார்த்து மதவாதத்தைப் பற்றிக்கொள்வது.
Image result for periyar lohia
 
இவற்றுக்கு மாற்றாக எழுந்திருக்க வேண்டிய பிற்படுத்தப்பட்டவர்கள் குரல்கள் வடக்கில் வெற்றி பெறவேவில்லை. ஸ்ரீநாத் ராகவன் தெற்கில் காங்கிரஸ், பாஜக அல்லாத வெற்றியை திமுக, அதிமுகச் சாதித்ததன் காரணம் அவை ஆட்சியில் இருந்த போது மக்கள் நலனுக்குத் தங்களால் ஆனதை செய்து காட்டியும் உள்ளன, இது வடக்கில் நிகழவில்லை என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.
 
காங்கிரஸ் கனவு கண்ட தேசியம் தன்னிடம் பதில் இல்லாத கேள்விகளைத் தள்ளிப்போட்டது. எது தேசிய மொழி என்கிற கேள்விக்கு விடுதலைக்கு முன்னால் இந்துஸ்தானி மொழி என்றது தேசியம். அதுவும் பாரசீக, தேவநாகரி வரிவடிவங்கள் என இரண்டிலும் இடம்பெறும் என வாக்குத் தந்தது. விடுதலைக்குப் பின்னால் பிரிவினையைக் காரணம் காட்டி பாரசீக வரிவடிவத்தைக் கைவிட்டது. அதோடு நில்லாமல் உருது மொழியைக் கண்டுகொள்ளாமல் கிடப்பில் போட்டது. இந்தியை பின்னர் வந்தவர்கள் திணிப்பதற்கான வேர்கள் சமரசம் என்கிற பெயரில் விடுதலைக்குப் பிந்தைய காலத்தில் ஊன்றப்பட்டன.
Image result for symbols of indian nationalism'
தேசிய கொடி கிட்டத்தட்ட விடுதலைக்குப் போராடிய காங்கிரசின் கொடி. அதில் அசோக சக்கரத்தை பதித்து அதற்குப் புதுப் பொருள் தரப்பட்டது. தேசிய கீதத்தை பெரும்பான்மைவாதிகள்
விடுதலைக்கு முன்னர்க் கடுமையாக எதிர்த்தார்கள். விடுதலைப்போரில் அவர்களுக்குத் தொடர்பே இல்லை. எனினும், இன்று தேசியத்தை உரிமை கொண்டாடுகிறார்கள். அவர்களின் பிளவுபடுத்தும் கனவுகளை நிராகரித்த தலைவர்களை உரிமை கொண்டாடுகிறார்கள். அனைவரையும் உள்ளடக்கிய கனவுகளின் மீது எழுந்த தேசியத்தை ஒற்றைப்படையான பார்வை தனதாக்க பார்க்கிறது. போதுமான அளவில் இல்லை என்றாலும், தன்னளவில் அனைவரையும் இணைத்துக் கொள்ள முயன்ற தேசியம் குறித்துப் பேசுவோர் இல்லை. இப்போது முகுல் கேசவனின் வரிகளை மீண்டும் படியுங்கள், ‘ ‘தேசியத்தைப் பெரும்பான்மைவாதிகளிடம் ஒப்புக்கொடுத்து விட்டீர்கள். தேசியக்கொடியைக் கூட அவர்கள் தங்களுடையதாக ஆக்கிக் கொள்ள முயல்கிறார்கள். தேசியம், இந்தியா நம் எல்லாருக்குமானது. அவர்களின் வெறுப்பரசியலை நிராகரிக்கப் போய் ஒட்டுமொத்த தேசியத்தின் உரிமையை அவர்களுக்கு ஏன் தாரை வார்க்கிறோம்?’ தேசியத்தைப் பெரும்பான்மைவாதத்தோடு தொடர்புபடுத்திகொள்வதால் நிகழ்வது அதுவே தேசியம் என அங்கீகரிப்பது தான்!
 
உதவியவை:
 
Secular Common Sense
 
Mukul Kesavan’s writings on Nationalism
 
Idea of India
 

கோஷம் தானா தேசபக்தியின் அளவுகோல்?


பாரத மாதாவை காக்க தவப்புதல்வர்கள் பலர் களம் புகுந்திருக்கிறார்கள். இந்தியா என்கிற பாரதம் என்றுதான் இந்திய அரசமைப்புச் சட்டத்தில் இருக்கிறது. இந்தத் தேசம் அப்பாவா, அம்மாவா என்றெல்லாம் எங்கேயும் குறிப்பிடப்படவில்லை. பரதர் ஆண்ட பாரதக் கண்டம் தான் பாரதம் என்றால் எப்படிப் பரதர் திடீரென்று அம்மா பாரதத் தாய் ஆனார்?

இந்திய தேசம் பல்வேறு மக்களால், பல்வேறு மொழி, இன, மத வேறுபாடுகள் கொண்டவர்களால் ஆனது. இவர்கள் அனைவரும் சமம் என்று அரசமைப்புச் சட்டம் தெளிவாகச் சொல்கிறது. அவர்கள் குறிப்பிட்ட கோஷம் எழுப்பித் தான் தன்னுடைய தேசபக்தியை நிரூபிக்க வேண்டும் என்று விடுதலைப் போராட்ட காலத்தில் போராட்ட முன்னணியில் நின்ற காங்கிரஸ் கேட்கவில்லை.

இன்குலாப் ஜிந்தாபாத் என்பது பகத் சிங் தந்த கோஷம். வந்தே மாதரம் பங்கிம் சந்திர சாட்டர்ஜி தந்த இந்துத்துவ அரசியலை அடிப்படையாகக் கொண்ட கோஷம். அதைக் காங்கிரஸ் இயக்கம் மென்மைப்படுத்தித் தேசத்தின் பாடலாக விடுதலைக்குப் பின்னர் மாற்றியது. ஜெய் ஹிந்த் போஸ் தன்னுடைய படையில் முழங்கிய முழக்கம். கேள்வி இதுதான்! எதைக் கொண்டு என்னுடைய தேசபக்தியை வெளிப்படுத்துவது? தாய் மண்ணே வணக்கம் என்கிற ரஹ்மானின் இசையைக் கொண்டு கூடச் செய்யலாம். அல்லது மேலே இருக்கும் முறைகளிலும் செய்யலாம்.

ஒரு தேசத்தின் குடிமகனாக அந்தத் தேசத்தைக் குறித்துப் பெருமைப்படவும், சிறுமைப்படவும் ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் உரிமை உண்டு. அவர் விரும்பினால் தேசத்தை விரும்புவதாகவும், இந்தத் தேசத்தின் மீது கடுமையான விமர்சனங்கள் இருப்பதாகச் சொல்லவும் இடமுள்ளது. அது அவரின் பார்வை. இதைச் சொல்லாவிட்டால்,’நீ தேசபக்தன் இல்லை!’ என்று சொல்ல இவர்களுக்கு யார் தேசபக்திக்கான உரிமையைக் கைமாற்றம் செய்தது? விடுதலைப் போரில் இவர்களின் முன்னோடிகள் செய்த பங்களிப்பு என்ன? தேசக்கொடியை காலில் போட்டு எரித்த பொழுதெல்லாம் இந்தத் தேசபக்தி எங்கே போய் ஒளிந்து கொண்டது?

முக்கியமாக என் தேசத்தை அன்னையாகப் பார்த்துதான் நேசிக்க வேண்டும் என்றில்லை. என் தேசத்தை மக்களால் ஆன பெருந்திரளாக நான் பார்க்கலாம். ஜனநாயகத்தின் விளைநிலமாகப் பெருமிதப்படலாம். ஆதிக்கத்தின் அடைக்கலமாக, சமூக ஏற்றத்தாழ்வுகளின் உச்சமாக இந்தத் தேசம் அருவருப்பையும் தரலாம். இரண்டும் கலந்த உணர்வும் உண்டாகலாம். அதற்காக ‘நீ தேசபக்தனா?’ என்று சான்றிதழ் கேட்பது எப்படிச் சரி? ஒரு மத நம்பிக்கை கொண்டவர்கள் அதனோடு இணைந்து தேசத்தை நேசிக்க முடியாதா என்ன? கட்டாயப்படுத்தி வருவதல்ல தேசபக்தி!

தேசபக்தி என்கிற பெயரில் ஆதிக்க வெறியை இப்பொழுது வேட்டை நாயாக ஏவி விடலாம். அதன் வெறுப்புக் கங்குகள் கடுமையான பிளவுகளைக் கொண்ட சமூகத்தில் எப்படிப்பட்ட விளைவுகளை ஏற்படுத்தும் என்கிற கவலை ஆள்பவர்களுக்குக் கொஞ்சமேனும் இருக்க வேண்டும். ஜெய் ஹிந்த் என்று இளைஞர்களைச் சொல்லவைத்து வென்றுவிட்டதாக நிதி அமைச்சர் உற்சாகப்படுகிறார். அந்த மூன்று இளைஞர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி விட்டோம். இந்தியாவின் தாராளவாதத்தின், ஜனநாயகத்தின் மீது நம்பிக்கை கொண்ட எண்ணற்ற இளைஞர்களுக்கு என்ன எடுத்துக்காட்டை முன்மொழிகிறோம். மூன்று இளைஞர்களைக் கூடக் கட்டாயப்படுத்தித் தான் இந்த அரசியல்வாதிகளால் ஆள முடிகிறது என்கிற பாடத்தையா? பாரத மாதா கீ ஜே என்று சொல்லாதவர்கள் இந்தியாவை விட்டுப் போகட்டும் என்கிறார் மகாராஷ்டிரா முதல்வர். தண்ணீர் பஞ்சத்தால் பல மக்கள் தவித்துக் கொண்டிருக்கும் மாநிலத்தில், பசியால், வறுமையால் பலர் தற்கொலை செய்து கொண்டிருக்கும் மாநிலத்தில், பெண்களுக்குக் கோயில் நுழைவு மறுக்கப்படுவதை வேடிக்கை பார்ப்பதை விடத் தேசத்துரோகம் வேறென்ன இருக்கும் எனத் தெரியவில்லை. கோஷம் தான் கேடு!

மும்பை கப்பற்படை புரட்சியின் பொழுது சில மும்பைவாலாக்களை ஜெய் ஹிந்த் சொல்லச் சொல்லி வீரர்கள் கட்டாயப்படுத்தியதை அறிந்த காந்தி ஹரிஜன் இதழில் 3.6. 1946-ல் ‘ஒரே ஒரு தனி நபரை ஜெய் ஹிந்த் என்று முழக்கமிட சொல்லி கட்டாயப்படுத்துவது கூடத் தீனக்குரல் எழுப்ப வாய்ப்பற்ற லட்சக்கணக்கான மக்களைக் கொண்ட இந்திய தேசத்தின் சுயராஜ்யத்தின் சவப்பெட்டியில் செலுத்தப்படும் இறுதி ஆணி அது.’ என்று கடுமையாகச் சாடினார். எழுபது வருடங்கள் கழித்தும் காந்தி சொன்னது சரியாகவே இருக்கிறது.

நாமசூத்திரர்கள் இயக்கம்!


சேகர் பண்டோபாத்தியாயா நவீன இந்தியாவின் மிகமுக்கியமான வரலாற்று ஆசிரியர்களில் முதன்மையானவர். ஜவகர்லால் நேரு பல்கலையைச் சேர்ந்த மார்க்சிய பேராசிரியர்கள் குழு இந்திய விடுதலைப் போரை பெருமளவில் காங்கிரசை மையப்படுத்தி எழுதினார்கள். ரனஜித் குஹா, டேவிட் ஹார்டிமான், சுமித் சர்க்கார் முதலியோர் விளிம்புநிலை மக்களைக் கொண்டு நவீன இந்திய வரலாற்றைக் கட்டமைத்தார்கள். சேகர் பண்டோபாத்தியாயா இரு குழுவையும் சாராமல், அதேசமயம் விளிம்புநிலை, காங்கிரஸ், கவனத்தில் கொள்ளப்படாத பிற மக்கள் இயக்கங்கள் ஆகியவற்றை இணைத்து அவர் தன்னுடைய நூல்களைக் கட்டமைத்தார். அவரின் நாமசூத்திரர்கள் இயக்கம் நூலும் இப்படிப்பட்ட வங்கத்தில் ஜாதியத்துக்கு எதிராக எழுந்த மிகமுக்கியமான ஒரு மக்கள் புரட்சியைக் கண் முன் நிறுத்துகிறது.

காங்கிரஸ் ஆங்கிலேய அரசை எதிர்த்தது என்பதால் ஆங்கிலேய அரசோடு இணக்கமாக இருந்தவர்கள் தேசத்துரோகிகள் என்கிற பார்வை முன்வைக்கப்படுகிறது. இதில் ஒருசாரார் மீதான குற்றச்சாட்டு உண்மைதான் எனினும், எண்ணற்ற விளிம்புநிலை மக்கள் வர்ணாசிரம ஒடுக்குமுறையைத் தாண்டி முன்னேற ஆங்கிலேய ஆட்சியே உதவியது. மேற்கத்திய கல்வி முறை, தொழில்மயமாக்கம், வர்ணாசிரம அடிமை முறை சாராத முறைகளில் தங்களுக்கான தொழிலை ஏற்படுத்திக் கொள்ளும் வாய்ப்புகள், இந்தியாவை ஒருங்கிணைத்த ஒரே அரசு ஆகியன அவர்களுக்கான வெளியை, வாய்ப்புகளை வழங்கின..

 

கிழக்கு வங்கத்தின் கழிமுகத்தில் வாழ்ந்து வந்தவர்கள் சண்டாளர்கள் என்று அறியப்பட்ட மக்கள். அவர்கள் ஜாதிய அடுக்கில் தீண்டத்தகாதவர்களாக நடத்தப்பட்டார்கள். வங்கத்தின் கழிமுகத்தில் மீனவர்களாக, பரிசல்காரர்களாக இருந்த இவர்கள் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் விவசாய நிலங்கள் அதிகமானதால் விவசாயத்தில் பங்குபெறும் வாய்ப்பு உண்டானது. எனினும், அவர்களில் பெரும்பாலானோர் விவசாயக் கூலிகளாகவே வயிற்றுப் பிழைப்பை மேற்கொள்ள நேரிட்டது.

வங்கத்தின் பாகர்கஞ்ச், தெற்கு பாரித்பூர், குல்னா, செஸ்ஸோர் மாவட்டங்களில் பெரும்பான்மையாக இருந்தார்கள் இம்மக்கள். தொல்குடியான இவர்கள் வர்ணாசிரம முறையில் சிக்கி சண்டாளர்கள் என்று அறியப்பட்டார்கள். முடிவெட்டுபவர்கள், துணி வெளுப்பவர்கள் கூட அவர்களுக்குச் சேவகம் செய்ய மறுக்கிற அளவுக்குக் கடைநிலையில் வைத்துப் பார்க்கப்பட்டார்கள். இவர்களுக்குச் சடங்குங்கள் செய்ய என்று தனியாகச் சண்டாள பிராமணர்கள் என்றொரு இழிவாகக் கருதப்படும் பிரிவு ஒன்று ஏற்பட்டது. சாதியக் கொடுமை தாங்காமல் எண்ணற்றோர் கிறிஸ்துவ, இஸ்லாமிய மதத்தைத் தழுவவதும் இப்பிரிவில்
நடைபெற்றது.

1911 கணக்கெடுப்பின்படி ஒட்டுமொத்த மக்கள் தொகையில் இம்மக்களில் 77.9 சதவிகிதம் பேர் விவசாயக் குடிகளாக இருந்தார்கள். அவர்களில் ஐந்து சதவிகிதத்தினரை தவிர்த்து மற்றையோர் எல்லாம் அடிமை விவசாயிகளாக இருந்தார்கள். சணல் வியாபாரம் ஓரளவுக்கு வருமானம் ஈட்டித்தந்தது. ஆங்கில அரசின் கீழ் பலர் கல்வி கற்றார்கள். தங்களுக்குள் இருக்கும் உட்பிரிவுகள் இடையே ஜாதி வேறுபாடு பாராட்டக்கூடாது என்று முடிவெடுத்தார்கள் எனினும் அது நடைமுறைக்குப் பெரும்பாலும் வரவில்லை.

1872-ல் சண்டாளர் இயக்கம் வலுவாக எழுந்து நின்றது. கிறிஸ்துவ, இஸ்லாமிய மதங்களின் தாக்கத்தோடு, இயற்கை வழிபாடான கர்த்தபஜாஸ் இயக்கமும் சமூக நீதிக்கு போராட அவர்களுக்குத் தூண்டுகோலானது. தங்களை விலக்கி வைக்கும் பத்ரோலக் முதலிய ஆதிக்க ஜாதிகளுக்கு எந்தச் சேவையும் செய்யக்கூடாது என்று தீர்மானம் இயற்றினார்கள். நான்கு மாதங்களில் இயக்கம் மிகப்பெரிய சமூகப் புறக்கணிப்பு இயக்கமாக எழுந்து நின்றது. பின்னர்ப் படிப்படியாகத் தன்னுடைய ஆதரவை இழந்தது.

ஹரிசந் தாகூர் எனும் இப்பிரிவை சேர்ந்தவர் ‘மதுவா’ எனும் வைணவப்பிரிவை உருவாக்கினார். ஜாதி வேறுபாடுகள் அற்றதாக அந்த வைணவப்பிரிவை உருவாக்கி அதில் தன் மக்களை அவர் இணைத்தார். ஆதிக்க ஜாதி இந்துக்கள் அந்தப் பிரிவை நிராகரித்தார்கள். ஹரிச்சந்தின் மகன் குருசந்த் அடுத்து களத்துக்கு வந்தார். சமூகச் சீர்திருத்த இயக்கமாக மதுவா இயக்கத்தைக் கட்டமைத்தார். பெருமாளே ஒரு கடவுள் எனச் சொல்லப்பட்டு, கூட்டு வழிபாடுகள் நிகழ்த்தப்பட்டன. சுய கற்றல், வருவாய் ஈட்டுதல், பொறுப்புணர்வு ஆகிய மூன்று கொள்கைகள் வலியுறுத்தப்பட்டன. மேல் எழுப்புதல் கூட்டங்கள் இம்மக்களால் கூட்டப்பட்டுப் பல்வேறு சீர்திருத்தங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டன.

சண்டாளர்கள் என்கிற தங்களை அழைப்பதை மாற்றி, ‘நாமசூத்திரர்கள்’ என அழைக்க வேண்டும் என்று கோரினார்கள். மேலும், இருபத்தி இரண்டு சதவிகிதம் என்கிற அளவுக்கு நிலவிய குழந்தைத் திருமணம் குறைக்கப்படவும் கட்டுப்பாடுகள் அமலுக்கு வந்தன. கல்வி கற்பிப்பதும் அரசின் உதவியோடு நடக்க ஆரம்பித்தது. இந்திய விடுதலைப் போரை செலுத்த முயற்சித்துக் கொண்டிருந்த தேசியவாதிகள் முந்தைய காலம் பொற்காலம், தற்காலம் கொடியது என்று சொல்லிக்கொண்டிருக்க நாமசூத்திரர்களின் இதழான ‘பாதுகா’ ‘இந்து சமூகத்தை இந்து அரசர்கள் ஆட்சி செய்த பொழுது தூங்கிக் கொண்டு இருந்தோம். மனிதரின் சமத்துவத்தில் நம்பிக்கை கொண்ட ஆங்கிலேயரின் கருணையால் நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து விழித்துக்கொண்டோம்.’ என எழுதியது.

நாமசூத்திரர்கள் தங்களுக்கான அமைப்புகளை உருவாக்கிக் கொண்டார்கள். நிதி வசூலித்து அதைத் தங்களின் மேம்பாட்டுக்கு செலவழித்தார்கள். ஒரு கைப்பிடி அரிசி பெற்று உணவிடவும் செய்தார்கள். சடங்குகள் செய்யவும் ஆட்களைப் பெற்றார்கள். கல்விக்கூடங்களை அமைத்தார்கள். குழந்தைத் திருமணத்தை எதிர்த்துப் பேசினார்கள். இப்படி அவர்களின் சீர்திருத்தங்கள் விரிவடைந்தன.
1906-ல் வங்கத்தில் பஞ்சம் ஏற்பட்ட பொழுது எண்ணற்ற விவசாயிகள் பாதிக்கப்பட்டார்கள். அஸ்வினி குமார் தத் தலைமையிலான சுதேசி பந்தோபத் சமிதி நிவாரணங்களை வழங்கியது என்றாலும் அது பெரும்பாலும் பத்ரோலக் விவசாயிகளுக்கே சென்றது.

கிறிஸ்துவ மிஷனரிக்கள் இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு உதவிகள் செய்தன. பள்ளிகள் கல்விக்காக இயங்கின. மருந்தகம் துவங்கப்பட்டது. கைம்பெண் இல்லமும் துவங்கப்பட்டது. பல நாமசூத்திரர்கள் மதம் மாறுவதும் நிகழ்ந்தது.
1905-ல் நிகழ்ந்த வங்கப்பிரிவினை விடுதலைப் போரில் தீவிரம் செலுத்திய வங்கத்தை மதரீதியாகப் பிளவுபடுத்த எண்ணியது என்று ஒரு பக்கம் சொல்லப்படுகிறது. அது ஆதிக்க ஜாதிகளான பிராமணர்கள், பத்ரோலக்கள், பைடியாஸ் பிடியில் நடந்த ‘வகுப்பு ஆட்சியை’ அழிக்க முயன்றது என்கிறார் ரிச்சர்ட் குரோன். இஸ்லாமியர்களுக்கு ஆதரவாக நிகழ்ந்த இந்தப் பிரிவினையைக் கவனமாக நோக்கினார்கள் நாமசூத்திரர்கள்.

நாமசூத்திரர்களின் ஆதரவைப் பெற்றுவிட வங்கப்பிரிவினையை ஒட்டி எழுந்த சுதேசி இயக்கம் முயன்றது. மலிவான விலையில் ஆடைகளோ, பொருட்களோ சுதேசிகளிடம் இருந்து கிடைக்காத சூழலில் நாமசூத்திரர்கள் அந்நிய பொருட்களையே வறுமையால் பயன்படுத்தினார்கள். அரசும் லிவர்பூல் உப்பை அவர்களுக்கு இலவசமாக வழங்கியது. பண உதவி செய்து சில இடங்களில் நாமசூத்திரர்கள் ஆதரவை சுதேசி இயக்கத்தினர் பெற்றார்கள். பரீசலில் நடந்த கூட்டத்தில் வண்ணார், நாவிதர் முதலியோர் நாமசூத்திரர்களுக்குப் பணியாற்ற வேண்டும் என்று தீர்மானம் போடப்பட்டது. அதேசமயம் தங்களின் கையால் உணவு, தண்ணீர் வாங்கி உயர்சாதியினர் தீண்டாமையைக் கைவிட வேண்டும் என்ற நாமசூத்திரர்களின் முக்கியக் கோரிக்கை பற்றி மூச்சுகூட விடவில்லை சுதேசி பந்தாப் சமிதி இயக்கத்தினர் நடத்திய அக்கூட்டம். ஒடுக்கப்பட்ட பிற மக்களின் மீது நாமசூத்திரர்களை மதிக்கும் பணியைத் திணித்தது.

நாமசூத்திரர்கள் அரசின் பக்கம் பிரிவினையின் பொழுது பெருமளவில் இஸ்லாமியார்களுடன் தங்களைச் சுரண்டிய நிலச்சுவான்தார்களுக்கு எதிராகக் கைகோர்த்தார்கள். கடும் வன்முறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டது. டாக்கா பகுதியில் ஒரு பெண்ணின் ஆடையைக் களைந்து சோதனை செய்கிற கொடுமை நிகழ்ந்தது. செருப்படியும் தரப்படும் அநியாயமும் நடந்தது. 1911-ல் நடைபெற்ற மக்கள் தொகை பொதுக் கணக்கெடுப்பில் சண்டாளர் என்கிற சொல் நீக்கப்பட்டு, ‘நாமசூத்திரர்கள்’ என்றே தங்களை இம்மக்கள் முழுக்கப் பதிந்து கொண்டார்கள். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களான அவர்கள் பிற்படுத்தப்பட்டோராகக் கருதப்படுவது நிகழ்ந்தது.

மூன்று இடங்களில் நாமசூத்திரர், இஸ்லாமியர் இடையே கலவரங்கள் ஏற்பட்டன.. இரண்டு இடங்களில் சாதாரண மோதல் பெரும் சச்சரவாக உருவெடுத்தது. சில்ஹெட்டில் மட்டும் பலகாலமாக இருந்த பகைமை கலவரக மாறியது. இதைத் தேசியவாத இயக்கம் பயன்படுத்திக்கொள்ளத் தவறவில்லை. ‘பசு-இந்து-முசல்மான்’ எனப் பெயரிடப்பட்ட துண்டறிக்கை நாமசூத்திரர்கள்-இஸ்லாமியர்கள் ஆகியோரிடையே பகைமையை மேலும் கூட்டப்பார்த்தது. பிரம்ம சமாஜம் ஒடுக்கப்பட்டோர் உதவி மிஷனை நாமசூத்திரர்கள் பகுதியில் துவங்கி சேவைகள் செய்தது. என்றாலும், அது மிஷனரிகள் அளவுக்குப் பணிகளை மேற்கொள்ளும் திறன் கொண்டிருக்கவில்லை.

1916-ல் கோகலே கட்டாயத் தொடக்கக்கல்வி திட்டத்தை அமல்படுத்தும் தீர்மானத்தைக் கொண்டுவந்த பொழுது அது தங்களை மேம்படுத்தும் என்பதால் நாமசூத்திரர்கள் தங்களின் ஆதரவை வழங்கினார்கள். சனதான இந்துக்கள் நடத்திய இதழ்கள் இதைக் கடுமையாக எதிர்த்தன. எனினும், இதற்குப் பிறகும் நாமசூத்திரர்களின் ஆதரவை தேசிய இயக்கம் முழுமையாகப் பெறமுடியவில்லை. ஹரிசந்த் எனும் அவர்களின் தலைவரை ஆங்கிலேய அரசு கவுரவித்தது. காந்தியின் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தில் இருந்தும் அவர்கள் விலகியே இருந்தார்கள்.

அப்பணசாமி மொழிபெயர்ப்பில் இந்நூல் சிறப்பாகப் புலம் வெளியீடாக வந்துள்ளது. அருமையான வரலாற்றுப்பதிவு. 1911-க்கு முன்னர் நடந்த நாமசூத்திர பெண்ணின் மீதான வன்முறைக்கு அப்பொழுது இந்திய அரசியல் களத்துக்கே வந்திராத காந்தியின் அகிம்சையைக் காரணம் காட்டுகிறார் மொழிபெயர்ப்பாளர். சிறப்பான மொழிபெயர்ப்பில் உறுத்தலான தருணம் இது. பொறுப்புடன் எழுதியிருக்கலாம்.

பக்கங்கள்: 64
விலை: 50

பொது சிவில் சட்டம் தேவையா?


முப்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் உச்சநீதிமன்றம் தன்னுடைய புகழ்பெற்ற ஷா பானு வழக்குத் தீர்ப்பை வழங்கியது. ஒரு இஸ்லாமிய ஆண் தன்னுடைய மனைவியை விவாகரத்து செய்துவிட்டு அவளுக்கு ஜீவனாம்சம் தருவதை நிறுத்திக்கொண்டார். அந்தத் தைரியம் மிகுந்த பெண் நீதிக்காகத் தொடர்ந்து அயராமல் போராடி உச்சநீதிமன்ற வாசலை அடைந்தார். இறுதியாக ஏப்ரல் 23, 1985 அன்று ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட உச்சநீதிமன்றம் மத்திய பிரதேச உயர்நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை உறுதி செய்தது. ஜீவனாம்சம் கோரிய ஷா பானுவுக்கு அவர் வாழ்க்கைக்குப் போதுமான நிதியை தரவேண்டும் என்று உத்தரவிட்டது.

ஷா பானு வழக்கு இரு வகையான சட்டங்களுக்கு இடையே சிக்கலைக் கொண்டு வந்தது. குறிப்பிடப்பட்ட காலத்துக்குப் பிறகு
பராமரிப்புத் தொகை எதையும் தரவேண்டியது இல்லை என்று முஸ்லீம் தனிச்சட்டம் குறிப்பாகப் பேசுகிறது. ஆனால், குற்ற நடைமுறை சட்டம் பிரிவு 125 போதுமான அளவு வருமான மூலம் உள்ள ஆண் திருமணம் செய்துகொண்ட பெண்ணைப் பிரிந்தாலும் அவருக்கு ஆதரவளிக்க வேண்டும் என்று பேசுகிறது.
உச்சநீதிமன்றம் இந்த வழக்கில் CrPC சட்டப்பிரிவு 125 ஐ உச்சநீதிமன்றம் கருத்தில் கொண்டது. ஒரு மனதாகத் தரப்பட்ட இந்தத் தீர்ப்பில் இஸ்லாமிய தனிநபர் சட்டப்படி இஸ்லாமிய கணவன் தான் முடிவு செய்தால் தன்னுடைய மனைவியை நல்ல, மோசமான காரணங்களுக்காகவோ, காரணமே இல்லாமல் கைவிடலாம் என்பதை ஏற்க முடியாது. மேலும் குறிப்பிட்ட காலமான இதாத் காலத்தில் கொடுக்கும் பணம் எவ்வளவு குறைவாக இருந்தாலும் அது அதற்குப் பிறகு அப்பெண் தன்னுடைய உடல், ஆன்மாவை பராமரிக்க எதையும் அவன் தரவேண்டியதில்லை என்பதை எத்தனை கருணையற்ற ஒன்று?’ எனக்கேட்டார்கள்
இப்படி அடிப்படைகளைத் தொட்ட பின்பு உச்சநீதிமன்றம் அரசமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 44 பொதுச் சிவில் சட்டம் தேவை என்று கூறியிருந்தாலும் எந்தவொரு அதிகாரப்பூர்வ நடவடிக்கையும் அது சார்ந்து எடுக்கப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை என்று குறிப்பிட்டார்கள். நீதிமன்றம், ‘பொதுச் சிவில் சட்டம் முரண்பாடான தத்துவங்களைக் கொண்ட சட்டங்களுக்கு வெவ்வேறு வகையான நேர்மை கொண்டிருக்கும் பிரிவினைகளை நீக்கி தேச ஒற்றுமைக்கு வழிவகுக்கும்.’

அரசமைப்பின் சட்டப்பிரிவு 44 ஏன் ஒரு வெற்றுக்காகிதமாக ஆனது? பி.ஆர்.அம்பேத்கர் மற்றும் அரசமைப்பை உருவாக்கிய மற்றவர்கள் ஒரு காலத்தில் இந்த நாட்டில் பொதுச் சிவில் சட்டம் அமலுக்கு வரும் என்று நம்பினார்கள். இந்தியா ஒரு பொதுவான சிவில் சட்டத்தைக் கொண்டிருக்க முடியாத அளவுக்குப் பரந்து விரிந்த நாடு என்று சொல்லப்பட்ட பொழுது ஏற்கனவே பொதுவான கிரிமினல் சட்டத்தை நாடு கொண்டிருப்பதை அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.தனிநபர் சட்டத்தை ‘நாடு சீர்திருத்தாவிட்டால்சமூகப் பிரச்சினைகளில் நாடு தேக்க நிலையை அடைந்துவிடும்’ என்று எச்சரித்தார்

அதே சமயம் சட்ட அமைச்சராக அம்பேத்கரும், பிரதமராக நேருவும் ஒரே அடியாகப் பொதுச் சிவில் சட்டத்தைக் கொண்டு வருவது புத்திசாலித்தனமானது இல்லை என்று எண்ணினார்கள். முதலில் பெரும்பான்மை சமூகத்தின் தனிநபர் சட்டங்களை அவர்கள் சீர்திருத்த களமிறங்கினார்கள். இந்து ஆண், பெண் இருவரும் தங்களுக்கான இணையை ஜாதிகளைக் கடந்து தேர்வு செய்யும் உரிமை, கொடுமை, மனமொப்பமின்மை முதலிய சூழல்களில் விவாகரத்து பெறுவது, ஒரு இணைக்கு மேலே திருமணம் செய்து கொள்ள மறுப்பு என்று பல்வேறு சீர்திருத்தங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. வேறு சில சீர்திருத்தங்கள் பெண்களின் நிலையைக் குறிப்பாக உயர்த்துவதைக் குறிக்கோளாகக் கொண்டிருந்தன. ஆகவே, முதல் முறையாக விதவைகள், மகள்கள் ஆகியோருக்கு மகனைப் போலவே சொத்தில் சம பங்கு கணவன் இறக்கிற பொழுது வழங்கப்படுவதற்கு வழிவகைச் செய்யப்பட்டது.
அம்பேத்கர், நேரு இந்துச் சட்டங்களைச் சீர்திருத்த முக்கியக் காரணம் பெரிய அளவில் தாராளவாத சிந்தனை கொண்ட இந்துக்கள் நிறையப் பேர் அவர்களை ஆதரித்தார்கள். இந்து மகாசபை, ஆர்.எஸ்.எஸ். முதலிய கடுமையான எதிர்ப்புகளைக் கொடுத்த அமைப்புகளை எதிர்கொள்ள அவர்கள் போதிய ஆற்றலும், எண்ணிக்கையும் கொண்டவர்களாக இருந்தார்கள். அப்படியும் இந்தச் சீர்திருத்தங்களை நாடாளுமன்றத்தில் நிறைவேற்ற பத்து வருடங்கள் ஆகின. அவை சட்டங்களாக ஆனபிறகு சட்டத்துறை வல்லுனர் மார்க் கலான்டேர் அவற்றை, ‘முழுமையான, மகத்தான சீர்திருத்தம்’ எனவும், ‘சாஸ்திரங்கள் இந்து சட்டங்களின் மூலமாக இருந்ததை இவை எடுத்துக்கொண்டன’ என்றும் குறித்தார்.

அம்பேத்கர், நேரு இருவரும் காலப்போக்கில் இதே போன்ற தாராளவாத சிந்தனை கொண்ட சக்திகள் இஸ்லாமிய சமூகத்தில் இருந்து எழுந்து அவர்களின் சமூகத்தின் தனிநபர் சட்டங்களை நவீன காலப் பாலின சமத்துவத்தின் கோட்பாடுகளுக்கு ஏற்ப மாற்றியமைப்பார்கள் என்று நம்பினார்கள். ஆனால், சோககரமாக அப்படி எதுவும் நடைபெறவில்லை. ஆனால், 1985-ன் உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்புப் பொதுச் சிவில் சட்டம் பற்றிய விவாதத்தை மீண்டும் துவங்கி வைத்தது. நவீன சிந்தனை கொண்டவராக அப்பொழுது அறியப்பட்ட ராஜீவ் காந்தி பிரதமராக இருந்த பொழுது அவரின் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மக்களவையில் நானூறு எம்.பி.க்கள் இருந்தார்கள். பிறகு ஏன் பொதுச் சிவில் சட்டத்தை எல்லாக் குடிமக்களுக்கும் பொதுவாக உச்சநீதிமன்றம் வழங்கிய வாய்ப்பை பயன்படுத்திக்கொண்டு நிறைவேற்ற அவர் முனையவில்லை?

உண்மையில் ராஜீவ் காந்தி ஷா பானு வழக்குத் தீர்ப்பு வந்ததும் முதலில் அதை வரவேற்கவே செய்தார். பழமைவாத இஸ்லாமியர்கள் உச்சநீதிமன்ற தீர்ப்பை நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்த்த பொழுது அதற்கு அற்புதமாகப் பதிலைத் தந்ததே மத்திய அமைச்சரே ஆரிப் முகமது கான் என்கிற இஸ்லாமியர் தான். ஆனால், வெகு சீக்கிரமே பிரதமர் ஆரிப் முகமதுவின் கருத்தில் இருந்து தன்னை வேறுபட்ட பார்வை கொண்டவராகக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டிய நிலை உண்டானது. அப்படி ஆரிப் முகமதை ஆதரித்தால் காங்கிரஸ் இஸ்லாமியர்களின் வாக்குகளை இழக்க வேண்டி வரும் என்கிற அச்சமே இப்படி ராஜீவை செயல்பட வைத்தது. தைரியமான, நேர்மையான முறையில் தன்னுடைய பெரும்பான்மையைப் பெண்களின் உரிமைகளைக் காக்கவும், அதிகரிக்கவும் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டிய ராஜீவ் காந்தி உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பை செல்லாததாக்கும் சட்டத்தை நிறைவேற்ற பெரும்பான்மையைக் கோழைத்தனமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்.

முப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகும் சட்டப்பிரிவு 44 வெற்றுக்காகிதமாகவே இருக்கிறது. இது தொடர்பான விவாதத்தை முன்னெடுக்க யாரேனும் முயல்கிற பொழுது ஆச்சரியப்படும் வகையில் சக்திகள் அணிதிரள்வதைக் காண இயலும். பாரதிய ஜனதா கட்சியின் கருத்தியல் முன்னோடிகள் இந்து தனிநபர் சட்டத்தில் சீர்திருத்தங்கள் வருவதை எதிர்த்ததற்கு (அவை பெண்களுக்கு மிகவும் அதிகமாக விடுதலை தருவதாக) தலைகீழாகப் பா.ஜ.க. பொதுச் சிவில் சட்டத்தை ஆதரிக்கிறது. நேருவின் பாதையில் நடப்பதாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் காங்கிரஸ் பொதுச் சிவில் சட்டத்தைக் கொண்டுவருவதைக் கடுமையாக எதிர்க்கிறது. நேருவே ஒரு காலத்தில் பொதுச் சிவில் சட்டம் வரும் என்று நம்பினாலும் காங்கிரஸ் இப்படி நடந்து கொள்கிறது.

காங்கிரஸ் கட்சியிடம் இதைவிட ஒன்றை தற்போதைக்கு எதிர்பார்த்துவிட முடியாது. ஆனால், உண்மையில் புரியாமல் இருப்பது பல முக்கியத் தாராளவாத சிந்தனையாளர்கள், பெண்கள் ஆகியோரும் பொதுச் சிவில் சட்டத்துக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுக்காமல் ஒதுங்கிக்கொள்கிறார்கள். சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம் என்பது அடிப்படை உரிமை அல்லவா? பெண்ணியாவதிகளின் மைய செயல்திட்டத்தில் பெண்களைத் தரக்குறைவாக நடத்தும் சட்டங்களை எதிர்ப்பது (மதங்களின் தனிநபர் சட்டங்கள் செய்வது போன்ற சட்டங்கள் ) இருக்க வேண்டும் அல்லவா? பா.ஜ.க. ஆதரிக்கிறது என்பதற்காகவே அதை எதிர்க்க வேண்டுமா?

ஷா பானு சர்ச்சைக்குப் பிறகு செயல்பாட்டாளர்-அறிஞர் வசுதா தாகம்வார் ஒரு சிறிய புத்தகத்தைப் ‘பொதுச் சிவில் சட்டத்தை நோக்கி’ என்கிற தலைப்பில் எழுதினார். அதை இந்திய சட்ட அமைப்பு வெளியிட்டது. அதை அனைவரும் படிக்க வேண்டும் என்று நான் பரிந்துரைக்கிறேன். அந்நூல் பொதுச் சிவில் சட்டம் தொடர்பான விவாதத்தில் அறிவார்ந்த, தத்துவார்த்த வாதங்களைப் பொதுச் சிவில் சட்டத்துக்கு ஆதரவாக, அற்புதமாக எடுத்து வைக்கிறது.
பொதுச் சிவில் சட்டத்துக்கான இயக்கத்தின் நோக்கத்தில் பொதுத்தன்மையை நாடு முழுக்கக் கொண்டுவந்து தேச ஒற்றுமையை வேகப்படுத்த விரும்புவது இருக்கிறது. இந்துத்வா கருத்தியலில் நம்பிக்கை உள்ளவர்கள் சிறுபான்மையினரை தொடர்ந்து திருப்திப்படுத்தவே பொதுச் சிவில் சட்டம் வரவில்லை என்று தொடர்ந்து குற்றப்பத்திரிக்கை வாசிக்கிறார்கள். கேள்வி என்னவென்றால் தொடர்ச்சியாக மத்தியில் ஆட்சியில் இருந்த காங்கிரஸ் அரசுகள் வலதுசாரி இந்துக்கள் சொல்வது போலத் தொடர்ந்து பராமரித்து வந்தது என்றால் ஏன் இன்னமும் அவர்கள் பரம ஏழைகளாக, வறுமை சூழந்தவர்களாக இருக்கிறார்கள்/ தாகம்வார் ‘சிறுபான்மையினர் பராமரிக்கப்படவில்லை, அவர்களின் போலியான, சுயநலம்மிக்கத் தலைவர்கள் வேண்டுமானால் நன்றாக இருக்கலாம்.’ என்று எழுதுகிறார்.

தாகம்வார், ‘இஸ்லாமிய சமூகம் ஒற்றைப்படையானது அல்ல’ என்பதை அழுத்திச் சொல்கிறார். ஷா பானு தீர்ப்பு வந்த பொழுது அதனை எண்ணற்ற இஸ்லாமிய அறிவுஜீவிகள், பெண்ணுரிமை செயல்பாட்டாளர்கள் ஆதரித்தார்கள். அந்தக் குரல்கள் ‘இஸ்லாம் உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்பால் ஆபத்தில் உள்ளது’ என்று பெருங்குரல் கொடுத்த அடிப்படைவாதிகளின் சத்தத்தில் ஒடுங்கிப் போனது. ஷபனா ஆஸ்மி இப்பொழுது எழுதிய, வரிகளான’நெடுங்காலமாகப் பெண்கள் தனிநபர் சட்டம் என்கிற போர்வையில் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டும், நீதி மறுக்கப்பட்டும் துன்புறுத்தப்படுகிறார்கள்’என்பதை ஏற்றுக்கொள்வார்கள்.

இஸ்லாமின் சிறந்த வரலாற்று அறிஞரான
A.A.A.பைஸின் வரிகளைத் தாகம்வார் குறிப்பிடுகிறார்,’பரிணாமம் என்பது மனிதச்சமூகத்தோடு உடன் இணைந்து. இறந்துபோனவை, உயிரற்றவை தவிர வேறு எதுவும் நிலையானது அல்ல/ சட்டங்கள் எப்பொழுதும் ஒரே மாதிரி நிச்சயம் இருக்க முடியாது. ‘ மனுவின் சட்டங்கள் தீண்டாமையை அங்கீகரித்தன. அந்தக் கொடிய நடைமுறையை இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட்டம் நீக்கியது. அதே போல, குரான் பலதார திருமணத்தை ஆதரிக்கிறதா இல்லையா என்பது தேவையற்றது. நம் முன் உள்ள கேள்வி பாலின சமத்துவத்தில் நவீன பார்வையைக் கொண்ட சமூகம் இவற்றை ஏற்க வேண்டுமா என்பதுதான்.

பொதுச் சிவில் சட்டத்துக்கு ஆதரவாக முன்வைக்கப்படும் இன்னுமொரு வாதம் சட்டத்தெளிவு ஆகும். தாகம்வார் சுட்டிக்காட்டுவது போல, ”இந்திய சட்டமைப்பு பல்வேறு வகையான சட்டங்களை உருவாக்கி ஒரு புறம் சட்டங்களைக் கொண்டு உரிமைகளைத் தந்துவிட்டு, இன்னொரு புறம் மதத்தைக் கொண்டு அதே உரிமைகளைப் பறித்துக்கொள்வதைச் செய்கிறது’ A
சில பெண்ணியவாதிகள் பொதுச் சிவில் சட்டத்தை அது இந்து சட்டங்களைச் சிறுபான்மையினர் மீது திணிப்பதாகச் சொல்லி எதிர்க்கிறார்கள். இந்த வாதம் உண்மைக்குப் புறம்பானது. ஐம்பதுகளில் கொண்டுவரப்பட்ட இந்து தனிநபர் சட்டங்களையே தற்போது நீட்டிக்க வேண்டும் என்று ஒருவர் கேட்கவில்லை. சட்டங்கள் காலத்துக்கும் ஒரே மாதிரி இருப்பவை அல்ல. அந்தச் சட்டங்கள் சில வகைகளில் குறைபாடுகள் கொண்டதாகவும், முழுமையற்றதாகவும் உள்ளதை நாம் உணர்ந்துள்ளோம். அறுபது வருடங்கள் ஆன நிலையில் இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த சட்டத் துறை நிபுணர்கள் ஒன்றாக அமர்ந்து பொதுச் சிவில் சட்டத்தை முதன்மையான தத்துவங்களின் அடிப்படையிலும், சிறந்த அறிவின் அடிப்படையிலும் சீர்திருத்த வேண்டும்..

பாஜக பொதுச் சிவில் சட்டத்தைக் கோருவதாலேயே பல தாராள சிந்தனை கொண்டவர்கள் அதை எதிர்ப்பதாகத் தெரிகிறது. இப்படிப்பட்ட தடாலடி எதிர்வினைகள் துரதிர்ஷ்ட வசமானது. சமூகப் பழக்கங்களான திருமணம், விவாகரத்து, வாரிசுரிமை, சொத்துரிமை, தத்தெடுத்தல் முதலியவற்றைப் பொதுவான சட்டங்களைக் கொண்டு நெறிப்படுத்துவது அவசியம். இதை உலகின் சிறந்த சட்ட நடைமுறைகள், பாலின சமத்துவப் பார்வை ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் செய்ய வேண்டும். – Ramachandra Guha

மூலம்: http://www.telegraphindia.com/…/jsp/opinion/story_15128.jsp…

நேரு Vs நேதாஜி அரசியல் எதிரிகளா? – 3


போஸ் ஐரோப்பாவில் இருந்தபோது சர்தார் வல்லபாய் படேலின் சகோதரரான வித்தல்பாய் படேலை கவனித்துக் கொண்டார். அங்கேயே மரணமடைந்த அவர், தன் சொத்துக்களில் பெரும்பங் கினை நாட்டு நலப்பணித் திட்டங்களுக்குச் செலவிடுமாறு போஸுக்கு எழுதி வைத்தார். வல்லபாய் படேல், ‘அந்தப் பணம் காங்கிரசின் ஒரு சிறப்புக் கமிட்டின் கீழ் வைக்கப்பட்டுச் செலவு செய்யப்பட வேண்டும்!’ என சொன்னதற்கு நேதாஜியும் ஒப்புக்கொண்டார்.

அதே சமயம், கமிட்டியில் யார் யாரெல்லாம் இருக்க வேண்டும் என்பதில் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டு, கோர்ட் படியேறினார்கள். இரண்டு முறையும் படேலே வழக்கில் வென்றிருந்தார்.

தான் மீண்டும் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக தொடர விரும் புவதாக காந்தியிடம் போஸ் சொன்னார். மதவெறி மிகுந்த சூழ லில் நிலைமையைச் சீராக்க மௌலானா அபுல் கலாம் ஆசாத்தை தலைவராக ஆக்க விரும்புவதாக சொல்லிய காந்தி, செயற்குழுவையும் அதை ஏற்க வைத்தார்.

ஆனால் அபுல் கலாம் ஆசாத்,  போஸும் தானும் வங்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் தலைவராக விரும்ப வில்லை என்று விலகிக்கொண்டார். நேருவை அழைத்து தலைவர் தேர்தலில் நிற்க காந்தி அழைப்பு விடுக்க, அவர் போஸுக்கு எதிராக தான் நிறுத்தப்படுகிறோம் என உணர்ந்தவராக, போட்டியிட மறுத்தார்.

காந்தி யாரையும் கலந்தாலோசிக்காமல் பட்டாபி சீதாராமையாவை வேட்பாளர் ஆக்கினார். தாகூர், நேரு மற்றும் காந்தி ஆகியோரிடம் போஸுக்கு ஆதரவு கேட்டுக் கடிதம் எழுதினார். அடுத்த ஜனவரியில் நடக்கும் தேர்தலுக்கு நவம்பரிலேயே கடிதம் எழுதிய தாகூரிடம் அந்தக் கேள்வி குறித்து பெரிதாக விவரிக்காத நேரு, ‘தலைவர் பதவிக்கு நீங்கள் அதீதமாக முக்கியத்துவம் தருகிறீர்கள். எந்த முக்கியமான திட்டமும்  கட்சித்தலைவரால் மட்டும் முடிவு செய்யப்படுவது இல்லை’ எனப் பதில் அனுப்பினார். காந்தியோ ‘வங்கத்தின் ஊழல் நிறைந்த அரசியலை சரி செய்வதில் போஸ் கவனம் செலுத்தட்டும்’ என்று பதில் அனுப்பினார்.

போஸ் ஜனவரி 21-ல் கட்சியில் இளவரசர்களுடன் சமரசம் செய்து கொண்டு, கூட்டமைப்பை ஏற்படுத்தும் எண்ணத்தில் உள்ள வலதுசாரிகள் தன்னுடைய தேர்வை எதிர்ப்பதாக அறிக்கை விட்டார். இதை மறுத்து செயற்குழுவின் ஏழு உறுப்பினர்கள் அறிக்கை விடுமாறு காந்தி அறிவுறுத்தியதன் பெயரில்,  படேல் மறுப்பு தெரிவித்து ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டார். யாரும் கூட்டமைப்புக்கு ஆதரவாக இல்லை என்று போஸின் குற்றச்சாட்டை மறுத்தார்.

அந்தக் கூட்டறிக்கையில் நேருவை கையொப்பமிட சொன்ன பொழுது நேரு அதற்கு மறுத்துவிட்டார். காந்தி இந்தச் செயலால் தான் வருத்தமுற்று இருப்பதாக நேருவிடம் தெரிவித்தார்.

போஸ் நேருவிடம் ஆதரவு கோரினார். நேருவோ,’நான் தலைவர் பதவியை அர்த்தமற்ற ஒன்றாக நினைக்க வில்லை. போட்டியிட்டு தலைவர் தேர்ந்தேடுக்கப்படுவதிலும் எனக்கு ஒன்றும் வேறுபாடில்லை. எந்தெந்த கொள்கைகளில் முரண்பாடு உள்ளது என்று தெரிந்தால் நன்றாக இருக்கும். கூட்டமைப்பு விஷயம் பற்றி மட்டுமே நீங்கள் எழுப்பியுள்ளீர்கள். அதில் மற்ற தலைவர்களும் உங்களுடைய கருத்தை கொண்டிருப்ப தாக தெரிகிறது. சர்வதேச அளவில் நிலைமை மோசமாக இருக்கிற பொழுது இப்படிப் பிரச்சினையைக் கிளப்பியிருக்க வேண்டியதில்லை.’ என்று பல்வேறு பரிமாற்றங்களில் தெரியப்படுத்தினார்.

படேல், ராஜேந்திர பிரசாத் முதலியோரும் தாங்கள் கூட்ட மைப்புக்கு எப்பொழுதும் ஆதரவாக இல்லை என்று அறிக் கை விட்டார்கள். அடுத்தடுத்து போஸ் மூன்று அறிக்கை கள் வெளியிட்டார். இவை எதிலும் கூட்டமைப்புக்கு வலதுசாரிகள் எதிரானவர்கள் என்பதை நிரூபிக்கும் விதமாக எந்த ஆதாரத்தையும் தரவில்லை. 29/1/1939 அன்று நடைபெற்ற தேர்தலில் போஸ் 1580-1377 என்கிற வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்று அசத்தினார்.

காந்தி, ‘இது என்னுடைய சொந்த தோல்வி. போஸ் நாட்டுக்கு ஒன்றும் எதிரியில்லை. அவர் நாட்டுக்காக எண்ணற்ற இன்னல்களை சந்தித்துள்ளார். போஸ் தன்னுடைய திட்டங்களே மிகவும் முற்போக்கானதாக, தீரமிகுந்ததாக இருப்பதாக எண்ணுகிறார்’ என்று கருத்து தெரிவித்தார்.

போஸ்,இந்த அறிக்கையால் தான் பெரிதும் காயமுற்று இருப்பதாவும், கடந்த காலங்களில் காந்தியுடன் முரண் பட்டாலும் மற்ற எல்லாரின் நம்பிக்கையைப் பெற்று இந்தியாவின் மிக உயர்ந்த மனிதரின் நம்பிக்கையைப் பெறாவிட்டால் அது துன்பகரமானது.’ என்று அறிக் கை விடுத்தார்.

தாகூரின் பல்கலையில் போஸும், நேருவும் சந்தித்தார்கள். ‘நாம் இடதுசாரிகள், வலதுசாரிகள், கூட்ட மைப்பு ஆகியவற்றைப் பற்றிப் போஸ் தலைவராக இருந்த காலத்தில் விவாதிக்கவில்லையே?’ எனக் கேட்டதோடு, ‘கடுமையான மொழி, பழைய காங்கிரஸ் தலைவர்களைத் தாக்கிப் பேசுவது இடதுசாரிகளின் பண்பல்ல. கூட்டமைப்பு தான் போஸின் சிக்கல் என்றால் அதைச் செயற்குழுவில் விவாதித்திருக்கலாம். விடுதலையை அடைய ஒரு கெடுவை கூடப் போஸ் நிர்ணயிக்கலாம். என்றாலும், தான் இதையெல்லாம் ரசிக்கவில்லை’ என்றும் போஸிடம் சொன்னதாக அவர்களின் கடிதங்களில் இருந்து புலப்படுகிறது.

காந்தியிடமும் நேரு அரசியலில் கவனம் செலுத்துவதை செய்யுங்கள், தனிப்பட்ட நபர்களைப் பற்றிக் கவலை கொள்ளாதீர்கள் என்றார். நேருவை செயற்குழுவை விட்டு விலகச்சொல்லி காந்தி கேட்ட பொழுது அதற்குத் திடமாக நேரு மறுத்தார். ‘எல்லோரின் நியாயங்களைக் கொண்டே முடிவு செய்ய வேண்டும்…’ என்று பதில் சொன்னார்.

போஸ் உடல்நலமில்லாமல் இருந்ததால் செயற்குழு தள்ளிப் போன சூழலில் 12 பேர் கொண்ட செயற்குழு பதவியை விட்டு காந்தியின் வழிகாட்டலில் பதவி விலகியது. நேரு இவர்களோடு இணைந்து பதவி விலகவில்லை. அதே சமயம் போஸின் பக்கமும் சேருவதற்கு போதுமான நியாயங்கள் இருப்பதாக எண்ணவில்லை. தனியாகத் தன்னுடைய பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.

வார்தாவை நோக்கி கிளம்பிய 12 பேரும் நேருவை காரில் ஏற்றிக்கொள்ளாத அளவுக்குக் கசப்பு வளர்ந்திருந்தது. ‘தீவிரத்தன்மையில் இயங்குவதில் தவறில்லை. அதே சமயம், ஆதிக்க மனோபாவத்தோடு அதை இணைப்பது ஆபத்து. இந்தத் தீவிரமான புரட்சி செயலில் ஈடுபடுகிறோம் என்கிற பெயரில் மக்களை மயக்குவது கூடாது….ஐரோப்பாவின் நிலைமையை யோசிக்க வேண்டும். ஜனநாயகம் ஆபத்தில் உள்ளதை உணரவேண்டும்.’ என்றும் எழுதினார்.

‘நேரு நீங்கள் பதவி விலகி விட்டீர்களா?’ என்று போஸ் கடிதம் எழுதிய பொழுது, ‘நான் அவர்களுடன் இணைந்து ராஜினாமா செய்து சிக்கலை அதிகப்படுத்த எண்ணவில்லை. தற்பொழுது செயற்குழுவை கூட்டும் சிற்றெண் கூட இல்லாத நிலையில் நான் உங்களுக்குப் பெரிய அளவில் உதவ முடியும் என்று தோன்றவில்லை.’ என்று எழுதினார்.

திரிபுரியில் ஒரு போருக்கு போஸும், மற்றவர்களும் தயாராகி இருந்தார்கள். காந்தி ராஜ்காட்டில் உண்ணா விரதம் இருந்து கொண்டிருந்தார். போஸ் பக்கம் நின்று அவரைத் தலைவர் ஆக்கிய சோசியலிஸ்ட்கள் காந்தியின் தலைமையைக் கேள்விக்குள்ளாக்கும் நிலைமையை நோக்கி சூழல் போவதைக் கண்டார்கள். எல்லா இடதுசாரிகளும் தன்னை ஆதரிப்பார்கள் என்று போஸ் உறுதியாக நம்பினார். போஸுக்கு எதிரான தீர்மானத்தோடு ‘வலதுசாரிகள்’ என்று போஸ் குறிப்பிட்டவர்கள் தயாரான பொழுது காங்கிரஸ் சோசியலிச கட்சி வாக்கெடுப்பில் இருந்து விலகிக்கொண்டது.

‘இடதுசாரிகள் வளதுசாரிகளோடு முரண்படுகிறார்கள் என்பதற்காகக் கட்சியைப் பிளவுபடுத்துகிற அளவுக் குச் செயல்பட முடியாது. நாட்டின் தலையெழுத்தை தனித்துத் தீர்மானிக்கும் ஆற்றல் இடதுசாரிகளுக்கு மட்டுமில்லை.’ என்று சோசியலிச தலைவர் லோகியா குறிப்பிட்டார்.

பந்த் கொண்டு வந்த தீர்மானம் செயற்குழுவின் மீது நம்பிக்கையை உறுதி செய்ததோடு போஸ் காந்தியின் விருப்பப்படி செயற்குழுவை நியமிக்க கேட்டுக்கொண்டது. அந்தத் தீர்மானத்தைத் தயாரித்த ராஜாஜி. ‘காந்தி செலுத்தும் படகு ஒன்றும், போஸ் செலுத்தும் ஓட்டை விழுந்த படகு ஒன்றும் எங்கள் முன் உள்ளது. போஸ் தன்னுடைய படகோடு காந்தியின் படகை இணைக்கச் சொல்கிறார். இரண்டும் மூழ்கிப் போகும்.’ என்று கடுமையாகப் பேசினார்.

தீர்மானம் வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றப்பட்டது. தீர்மானத்தின் வரிகளைக் கொஞ்சம் மாற்றினால் சமர சமாகப் போய் விடலாம் என்று சரத் போஸ் கேட்டுக்கொண்டும் எதுவும் மாறவில்லை.போஸ் நேரு தன் னைக் கைவிட்டதே இப்படி ஆனதற்கு முக்கியக் காரணம் என்று கொதித்துப் போனார். மிகக்கடுமையான சொற்களால் கோபம் கொப்பளிக்க நேருவுக்குக் கடிதம் எழுதினார்.

‘ எனக்கு எதிராக பெரிய அளவிலான வெறுப்பை நீங்கள் வளர்த்துக்கொண்டீர்கள் என்று தெரிகிறது. எனக்கு எதிரான எல்லாக் கருத்துகளையும் எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள். எனக்குச் சாதகமாக இருக்கும் எல்லாவற்றை யும் தயவின்றி நிராகரிக்கிறீர்கள்’ என்றும், ‘நீங்கள் அரசியலில் எனக்கு மூத்த அண்ணன் என்று உறுதியாக நம்பித்தான் அறிவுரைகள் பெற்றேன். நீங்கள் உங்கள் அறிவுரைகளில் தெளிவில்லாமல், எனக்கு எந்த உறுதியும் தராமலே இறுதிவரை இருந்தீர்கள்.’ என்றும் எழுதிவிட்டு இறுதியாக கடிதத்தில், ‘நீங்கள் இப்படி நடந்து கொண்டது உங்கள் தகுதிக்கு உகந்தது இல்லை. ‘ என்று பொங்கினார்.

நேரு போஸின் திறந்த மடலுக்கு நன்றி சொன்னதோடு இப்பொழுதும் போஸுடன் இணைந்து பணியாற்றத் தயாராக இருப்பதாகச் சொன்னார். தன்னுடைய குறைகளைத் தான் நன்கு உணர்ந்திருப்பதாகவும், அவற் றோடு கூடிய அதிர்ஷ்டமற்றவன் என்பதால் தன்னை மன்னிக்கும்படியும் நேரு கேட்டுக்கொண்டார்.

போஸ், இதே காலத்தில் ஒரு செயற்குழுவை உருவாக்க பாடுபட்டுக்கொண்டிருந்தார். ஏழு, ஏழு என்று இருபக்க மும் ஆட்களை இணைத்து செயற்குழுவை அமைக்கப் படேலிடம் கேட்டார். காந்தியிடம் உதவி கேட்ட பொழுது, ‘நான் கணக்கிலேயே வரமாட்டேன். நீங்கள் பலரும் இணைந்த குழுவை அமைத்தால் நீங்கள் நினைத்ததைச் செய்ய முடியாது. காந்தியவாதிகள் என்று அழைக்கப்ப டும் அவர்கள் உள்ளே வந்தால் உங்களின் செயல்பாடு களை முடக்கிவிடுவார்கள்.’ என்று அச்சுறுத்தும் தொனி யில் பேசினார்.

‘இப்பொழுது நாம் பிரிந்தால் ஒரு உள்நாட்டுப் போர் ஏற்படும். இப்பொழுது முழு விடுதலைக்கான பெரும் போராட்டத்தை முன்னெடுத் தால் பதினெட்டு மாதங்களில் விடுதலை உறுதி.’ காந்தி இதனோடு உடன்பட மறுத்தார். அவருக்குப் போஸ் சொல்வது அமைதி வழி யிலான போராட்டம் இல்லையென்று நன்றாகத் தெரியும். நேரு காந்தி, போஸ் இருவரையும் சந்தித்துச் சமாதானமாகச் செல்லும்படியும், காந்தி வழிகாட்டட்டும் என்றும் சமரசத்தைச் சாதிக்க முயன்றார்.

காந்தியோ சற்றும் நகராமல், போஸ் தன்னுடைய செயற்குழுவை அமைத்துக்கொள்ளட்டும் என்றுவிட்டார். தனக்குக் கட்சியின் பெரும்பான்மை காந்தியின் பின் நின்று எதிர்ப்பதை உணர்ந்த போஸ் வேறு வழியில்லாமல் தன்னுடைய தலைவர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.

நேரு, போஸ் தன்னுடைய பதவி விலகலைத் திரும்பப் பெற வேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டுவந்தார். கட்சிக்குள்ளேயே பார்வர்ட் ப்ளாக் கட்சியை ஆரம்பிப்பதாக அறிவித்தார். கட்சியின் மற்ற இடதுசாரி அமைப்புகளை அதில் இணைக்கலாம் என்று பார்த்தார். ஆனால், அவை இடதுசாரிகள் ஒருங்கிணைப்பு கமிட்டியின் தலைவராக மட்டும் போஸ் அவர்களைக் கட்சிக்குள் நியமித்தன.

கட்சியின் உறுப்பினர்கள் தனிப்பட்ட சத்தியாகிரகங்களில் ஈடுபடக்கூடாது, அந்தந்த மாகாணத்தில் இருக்கும் அரசுகள் மாகாண காங்கிரஸ் கட்சியின் உத்தரவுகளை மதிக்க வேண்டாம் என்று போஸுக்கு அஞ்சி காங்கிரஸ் அறிவுறுத்தியது. இது ஜனநாயகத்துக்கு எதிரானது என்று பம்பாயில் போஸ் போராட்டம் அறிவித்தார். கட்சியை விட்டு மூன்று ஆண்டுகள் போஸ் நீக்கப்பட்டார். ‘இப்பொழுதும் காங்கிரசில் இணைந்து பணியாற்ற விரும்புகிறேன். கட்சியில் வலதுசாரி சக்திகள் பலம்பெற்று இருப்பதையே என்னை நீக்கியது காட்டுகிறது.’ என்று எழுதினார்.

மேலும், நேருவோ ‘பார்வர்ட் ப்ளாக் கட்சி திறந்த வகையான பண்பு கொண்டதாக இருக்கிறது. பாசிசச சக்திகள், சந்தர்ப்பவாதிகள் கட்சிக்குள் நுழைந்தால் அதை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று தயாராக இருக்கி றீர்களா போஸ்? இப்படித்தான் ஐரோப்பாவிலும் மாறுவேடம் பூண்டு பாசிச சக்திகள் வெற்றி பெற்றன.’ என்று அச்சம் தெரிவித்த பொழுது, ‘என் கட்சியில் எந்தச் சந்தர்ப்பவாதம், பாசிசம் ஆகிய வற்றை நேரு கண்டார்? முயலுடன் இணைந்து ஓடுவதாகக் காட்டிக்கொண்டு வேட்டை நாயுடன் இணைந்து வேட்டை யாடுபவர்களை என்ன சொல்வது?

இடதுசாரிகள் என்று சொல்லிக்கொண்டு வளதுசாரிகளோடு இணைந்து பணியாற்றும் நபர்கள் எங்களைப் பாசிஸ்ட்கள் என்கி றார்கள்… கட்சிக்குள் இருக்கும் பாசிசத்தை எதிர்க்க முடியாதவர் கள்…அவர்களோடு கூட்டமாக இணைந்து விடுவது. இல்லையேல் ரகசியமாக அவர்களின் திட்டங்களில் பங்குகொள்வது, தீர்மானங் களைத் தயாரிப்பது…’ என்று ‘நம்மை விமர்சிப்பவர்கள்’ என்கிற கட்டுரையில் எழுதினார்.

நேரு பொறுமையாக, ‘நான் உங்களைப் பாசிஸ்ட் என்றோ, சந்தர்ப் பவாதி என்றோ சொல்லவில்லை. கட்சிக்குள் அப்படிப்பட்ட சக்தி கள் ஊடுருவிவிடும் என்று தான் அச்சம் தெரிவித்தேன். சோசிய லிசம் பேசிவிட்டு பாசிச சக்திகள் ஆட்சியைப் பிடித்த காட்சிகள் நடைபெற்றுள்ளன. தனிப்பட்ட தாக்குதல்களை நான் எப்பொழு தும் விரும்பவதில்லை….நம்முடைய கொள்கைகள் சார்ந்து விமர் சனங்கள் இருந்தால் நன்றாக இருக்கும், தனிப்பட்ட நபர்களைப் பற்றித் தாக்கிப் பேசவேண்டாமே!’ கடிதம் எழுதினார்.

தன்னுடைய அண்ணன் மகன் அமியா போஸுக்கு எழுதிய கடிதத் தில், ‘ எனக்கு நேருவை விட அதிகத் தீங்கு இழைத்தவர்கள் யாரு மில்லை. என்னை ஆதரித்து இருந்தால் பெரும்பான்மை பெற்றிருப்பேன். அவர் நடுநிலைமை கொண்டி ருந்தால் கூட நான் பெரும்பான்மை பெற்றிருப்பேன். திரிபுரியில் எனக்கு எதிராகப் பழைய தலைவர்களுடன் இணைந்து கொண்டார். அந்த 12 பேரைவிடநேருவின் பிரச்சாரம் எனக்கு அதிகத் தீங்கை விளைவித்தது.’ என்று எழுதினார்.

நேருவோ, ‘நான் போஸ் பக்கம் அப்பொழுது நிற்காமல் போனது உண்மைதான்!’ என்று பின்னர் ஒரு பேட்டியில் வருத்தப்பட்டார். அதே சமயம், நேரு பழைய குழுவுடன் இணையவில்லை என்பதும் அவர் தனித்தே ராஜினாமா செய்தார் என்பதையும் கவனிக்க வேண்டும். கிருஷ்ண மேனனுக்கு அந்த வருட ஏப்ரலில் எழுதிய கடிதத்தில். ‘நான் பின்னிருந்து எல்லாவற்றையும் ஆட்டுவிப்பதாகப் போஸ் எண்ணு கிறார். நான் போஸுக்கு எந்தளவு முடியுமோ அந்தளவுக்கு ஆதரவாகப் பேசிக்கொண்டு இருக்கிறேன்.’ என்று கடிதம் எழுதினார்.

இதற்குப் பின்னும் தன்னை வந்து சந்திக்கும்படி போஸ் நேருவை அழைத்தார். ‘நீங்கள் அழைத்தால் நான் முடியாது என்று சொல்லமாட்டேன்.’ என்று நேரு பதில் அனுப்பினார். போஸ் தன்னைச் சோசியலிசத் தலைவர்கள் கைவிட்டது, சில தவறான யுக்திகள் தோல்வி தந்ததாக உறுதியாக நம்பினார். ஆங்கிலேய அரசை வீழ்த்த ஜெர்மனி தான் சரியான தேர்வு. ‘ஏகாதிபத்தியம், பாசிசம் இரண்டையும் எதிர்க்க வேண்டும். வாய்ப்பிருந்தால் கொஞ்சம் பாசிசத்தோடு சமரசமாகப் போகலாம்’ என்று நேருவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் போஸ் குறிப்பிட்டார்.

ஜெர்மனி போலந்து மீது தாக்குதலோடு இரண்டாம் உலகப் போரை துவங்கி வைக்க இந்தியாவின் அரசியல் சூழலிலும் பெருத்த மாற்றங்கள் ஏற்பட ஆரம்பித்தன. காந்தி லண்டன் மாநகரம் தாக்கப்பட்டதில் கண்ணீர் வடித்தார். காந்தி மேலும், வைஸ்ராய் லிங்க்லித்தோவை சந்தித்துத் தன்னுடைய சொந்த அனுதாபத்தைப் பிரான்ஸ், இங்கிலாந்து தேசங்களுக்குத் தெரிவித்துக்கொண்டார்.

நேருவோ பாசிசத்தின் மீதான அதே கடுமையான பார்வையை ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்தின் மீது நேரு கொண்டிருந்தார். ஐரோப்பாவை பாசிசம் என்ன செய்கிறதோ, அதை இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் அரசு செய்கி றது. எந்த ஜனநாயகம், சமத்துவம், சுய நிர்ணயம் ஆகியவற்றுக்காகப் போராடுவதாகச் சொல்கிறீர்களோ அதை எங்களுக்கும் தாருங்கள்.’ என்று அறிவித்தார்.

காங்கிரஸ் கட்சியின் செயற்குழு உலகப்போர் ஆரம்பித்த ஒரு வாரத்தில் வார்தாவில் கூடியது. அதற்குச் சிறப்பு அழைப்பாளராகப் போஸ் அழைக்கப்பட்டிருந்தார். நேருவுக்கும், அவருக்குமான இறுதி சந்திப்பு அதுதான் என்று இருவருக்குமே தெரியாது. போஸ் பெரிய ஒத்துழையாமைப் போரை நிகழ்த்தி ஆங்கிலே யரை வெளியேற்ற வேண்டும் என்று சொல்லியதை காங்கிரஸ் ஏற்கவில்லை. பாசிசம், நாசிசம் இரண்டை யும் கடுமையாக எதிர்த்த நேரு ஆங்கிலேய அரசாங்கம் இந்தியாவிற்கு விடுதலை வழங்கும் என்கிற கருத்தை முன்வைத்தார்.

போஸ் இதைப் பார்த்துக் கடுமையாகக் கடுப்பானார். ‘யாரை எதிர்த்து போராடுகிறார்கள்’ எனும் தலைப்பில் எழுதிய கட்டுரையில் ‘நம்மை ஆங்கிலேய அரசாங்கம் எட்டி உதைத்தாலும் அவர்களின் காலை நாம் நக்கிக் கொண்டு இருப்போம்.’ என்று கொதித்தார். ஆங்கிலேய அரசு கொஞ்சமும் இறங்கி வராத சூழலில் காங்கிரஸ் அமைச்சரவைப் பதவிகளை விட்டு விலகியது. இருப் பினும், அகிம்சையில் நம்பிக்கை கொண்டிருப்பதாகவும், ஆக்கப்பணிகளில் ஈடுபட்டு அரசு மதிக்கத்தக்க ஒப்பந்தத் துக்கு வருவோம் என்று நம்புவதாகச் செயற்குழு தீர்மா னம் போட்டது.

நேரு மனதளவில் தனியராக உணர்ந்தார். காந்தி இதை உணர்ந்து, ‘நேரு நீ என் மீது கொண்டிருக்கும் அன்பும், மதிப்பும் அப்படியே இருந்தாலும் வெளிப்புறப் பார்வை யில் இருக்கும் முரண்பாடுகள் அதிகரித்து உள்ளதாகத் தெரிகிறது.’ என்று கடிதம் எழுதினார். ஓய்வு பெறவும் முடியாது; நடக்கின்ற செயல்களுக்கு முழுமையாகப் பொறுப்பும் ஏற்க முடியாது’ என்றவர் துயரத்தின் பள்ளத்தாக்கில் விழுந்திருப்பதாக உணர்ந்தார்.

லெனின், முசோலினி போல போஸ் சாகசங்கள் செய்து விடுதலை பெற விரும்பினார். இருந்தாலும் 1940-ல் காந்தியை இறுதி முறையாகச் சந்தித்தார். அந்தக் கூட்டத்தால் எந்த பயனும் விளையவில்லை. போஸ் மீதான தடையைக் காங்கிரஸ் நீக்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்று காந்திக்கு தாகூர் கடிதம் எழுதினார்.

‘ஜெர்மனியைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை’ என்கிற கட்டுரையில், ‘என் அன்பு ரோஜாப் பூவைப் போல மென்மை யானது. அதே சமயம் நான் கடுமையானவனாக நடந்து கொள்ள முடியும்…. சுபாஸ் பாபு எனும் மகனை நான் பெற்றிருப்பதாக எண்ணிக்கொண்டு இருந்தேன். தற்பொழுது நான் என் மரியாதையில் இருந்து வீழ்ந்து விட் டேன்.’என்று எழுதியவர், ஆண்ட்ரூஸ் அவர்களுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், ‘ சுபாஸ் ஒரு வழிதவறிய மகனாக நடந்து கொள்கிறார். அவர் தன்னுடைய கண்களைத் திறந்து பார்க்க வேண்டும்.’ என்று குறிப்பிட்டார்.

நேரு Vs நேதாஜி அரசியல் எதிரிகளா?- 2


நேருவின் தந்தை மோதிலால் நேரு இறந்தபொழுது போஸ் அயல் நாட்டில் இருந்தார். இருவருக்கும் வழிகாட்டியாகத் திகழ்ந்த மோதிலால் நேருவின் மரணம் குறித்து, போஸ் அந்தக் கடிதங்களில் எங்கேயும் ஒரு வார்த்தை குறிப்பிடவில்லை. அது மட்டுமல்லாமல் பிப்ரவரி மாதம் இறந்துபோன மோதிலால் நேருவை, மார்ச் மாதத்தில் இறந்துபோனார் என்று தன்னுடைய சுயசரிதையில் தவறாகப் பதிவு செய்கிறார் போஸ்.

பாசிசத்தின் கட்டுப்பாடு, போஸை இந்தக் காலத்திலேயே ஈர்க்க ஆரம்பித்திருந்தது. காந்தியின் உப்பு சத்தியாகிரகத்தை வர்ணிக்கிற பொழுது, ‘பாரீஸ் நகரம் நோக்கி எல்பாவில் இருந்து நெப்போலியன் புறப்பட்டது போல, ரோமை நோக்கி முசோலினி புறப்பட்டது போல’ தண்டி யாத்திரை இருந்ததாக வர்ணிக்கிறார். இந்தப் பாசிச பாசம் இறுதிவரை போஸிடம் தொடரவே செய்தது.

உப்பு சத்தியாகிரகத்தை காந்தி திரும்பப்பெற்றது, போஸ் மற்றும் வித்தல்பாய் படேல் ஆகியோரை கடுமையாகக் கடுப்பேற்றியது. ஆஸ்திரியாவில் இருந்து கூட்டறிக்கை வெளியிட்டவர்கள், ‘மகாத்மா காந்தி ஒரு அரசியல் தலைவராகத் தோல்வியடைந்துவிட்டார் என்று நாங்கள் தெளிவாக நம்புகிறோம். காங்கிரஸ் இயக்கத்தை புரட்சிகரமான பாணியில் மாற்றும் புதிய தத்துவம், முறை தேவைப்படுகிறது. இதைச் சாதிக்க தலைமை மாற்றம் தேவை. மேலும் தீவிரவாதத்தன்மை கொண்டதாக ஒத்துழையாமை மாறவேண்டும்…’ என்று நீண்டது அந்த அறிக்கை.

நேருவோ இந்தியாவில் காந்திக்கு அருகில் இருந்தார். வெகு வெறுமையாக உணர்ந்த நேரு, காதியை விற்றல், கைத்தறி நெய்தல், தையல் ஆகிய சமூகப் பணிகளில் காங்கிரஸ் கட்சியினர் ஈடுபட வேண்டும் என்று காந்தி அழைத்ததில் அதிர்ந்துபோனார். அந்தக்காலகட்டத்தில் ‘இதுவா நாம் பின்பற்ற வேண்டிய அரசியல் செயல்திட்டம்? நானும், காந்தியும் வெகுதூரம் விலகிவிட்டோம். என்னையும், அவரையும் பிணைத்திருந்த எல்லா இழைகளும் அறுந்துவிட்டது. குத்தப்பட்ட வலியால் துடிக்கிறேன்’ என்று சொன்ன நேரு, காந்தியோடு வெளியுலகில் பிணைந்திருந்தாலும் மனதளவில் விலகிக்கொண்டு இருந்தார்.

இந்தத் தருணத்தில்தான் தனி வாக்காளர் தொகுதி விஷயத்தில் காந்தி சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் இருப்பதாக அறிவித்தார். நேரு கலங்கிப் போனார். தன்னுடைய பதினைந்து வயது மகள் இந்திராவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், ‘நான் மொத்தமாக ஆடிப்போயிருக்கிறேன். என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. மோசமான செய்தி வந்திருக்கிறது. பாபு சாகும்வரை உண்ணாவிரதம் இருக்கப்போகிறார். நான் இனிமேல் அவரைப் பார்க்கவே மாட்டேனோ? இனிமேல் யாரிடம் போய் நான் சந்தேகம், அறிவுரை கேட்பேன். காயப்பட்டு இருக்கிறபொழுது, சோகமுற்று நிற்கிறபொழுது யாரிடம் அன்பான தேறுதலைப் பெறுவேன்?’ என்று புலம்பித் தள்ளினார்.

இதை கிட்டி குர்திக்கு எழுதிய கடிதத்தில் போஸ் கச்சிதமாகப் படம் பிடிக்கிறார் இப்படி- ’அவரின் மூளை ஒரு பக்கம் இழுக்கிறது, இதயம் வேறொரு திசையில் இழுக்கிறது. அவரின் இதயம் எப்பொழுதும் காந்தியுடன்தான் இருக்கிறது’

போஸ் ஐரோப்பாவில் இருந்த காலத்தில், இருமுறை முசோலினியை சந்தித்தார். ‘பிக் பாஸ்’ என்று அன்போடு முசோலினியைக் கொண்டாடிய நேதாஜி, அவரிடம் ‘நான் சீர்திருத்த முறையைவிட புரட்சிப் பாதையையே விரும்புகிறேன்’ என்று வாக்குமூலம் கொடுத்தார். அதை நோக்கி பயணப்படும் திட்டத்தை வகுக்குமாறு முசோலினி வழிகாட்டினார்.

1933-ல் லண்டனில் நடந்த மூன்றாவது இந்திய அரசியல் மாநாட்டில் பேசிய போஸ், ‘காந்திய முறையால் தீர்வு கிடைக்காது. அது சமரசம் செய்துகொள்கிறது. சமரசம் இல்லாத தீவிரவாதமே தீர்வு. அகிம்சையை நம்பாத, ஆட்சியைப் பிடிக்கும் கட்சி ஒன்றை உருவாக்கப்போகிறேன்… சோவியத் ரஷ்யா போன்ற மாதிரியைக் கொண்டு இந்தியா இயங்கும். அங்கே முதலாளிகளுக்கு இடமில்லை’ என்று முழங்கினார்.

ஜெர்மனிக்கு போஸ் பயணம் போனபொழுது, எப்படியாவது ஹிட்லரை சந்தித்துவிட துடித்தார். குறைந்தபட்சம் கெப்பல்ஸ் உடனான சந்திப்பு நிகழ்ந்துவிட்டால்கூட போதும் என்று அவர் எண்ணினார். இந்தியர்கள் பற்றிய கீழான பார்வையை தான் பேசினால் அவர்கள் மாற்றிக்கொள்வார்கள் என்று போஸ் நம்பினார். அவர் முனிச் நகரில் நடந்தபொழுது அவர் மீது கற்களை வீசி, ‘கருப்பன்!’ என்று குழந்தைகள் வசைபாடின. ஒரு கட்டத்துக்கு மேல், ஜெர்மானியர்கள் தங்களுடைய இனத்தூய்மைக் கொள்கையை விடமாட்டார்கள் என்று உணர்ந்த போஸ், ‘நீங்கள் உங்கள் இனவெறிக்கொள்கையை அப்படியே வைத்துக்கொள்ளுங்கள். இந்தியர்கள் பற்றிய கீழான பார்வையை மட்டும் மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்.’ என்று ஜெர்மானிய அகாதமியின் இயக்குனருக்குக் கடிதம் எழுதினார்.

‘இந்திய தேசாந்திரி’ எனும் தன்னுடைய சுயசரிதையை எழுதுவதற்கு உதவ, யாரையேனும் தேடிக்கொண்டு இருந்த போஸ் தன்னைவிட பதிமூன்று வயது இளைய எமிலியை சந்தித்தார். திறமை, அழகு, ஆங்கிலப்புலமை மிகுந்த எமிலியிடம் மனதை பறிகொடுத்தார். தானே காதல் அத்தியாயத்தை துவக்கினார்.

போஸின் அப்பா இறந்துபோக, கண்ணீரோடு வந்து தந்தையின் இறுதிச்சடங்குகளில் கலந்துகொண்டார். பின்னர் ஐரோப்பா திரும்பினார். இந்த ஐரோப்பா திரும்பும் காலத்தில் மீண்டும் முசோலினியை சந்தித்து தன்னுடைய சுயசரிதையான, ‘இந்திய தேசாந்திரி’ நூலை முசோலினிக்குப் போஸ் பரிசாகக் கொடுத்தார்.

இன்னொருபுறம் நேருவின் மனைவி தன்னுடைய வாழ்க்கையின் இறுதிகட்டத்தில் நின்றுகொண்டு இருந்தார். மேற்கத்திய பாணியிலான வாழ்க்கைமுறை கொண்ட நேருவின் குடும்பத்தில், கமலா வெகுகாலம் ஒட்ட முடியாமல், ஆங்கிலம் பேசத்தெரியாமல் சிரமப்பட்டார். இது ஒருபுறம் என்றால், உணர்வுப்பூர்வமாக எதையும் மனைவியிடம் வெளிப்படுத்த தெரியாத நேரு, இன்னொருபக்கம் படுத்தி எடுத்தார்.

‘எதுவாக இருந்தாலும் என்னோடு உறவில் இருக்கும் இன்னொரு நபரே விஷயத்தை துவங்க வேண்டும்’ என்று சொந்த வாழ்க்கையில் ஆசைப்படுவதை நேரு சொல்லியிருக்கிறார். கமலா, காசநோயாலும், கருக்கலைப்புகளாலும் உடல்நலம் குன்றிப் போராடிக்கொண்டிருந்தார். அவரை ஐரோப்பாவில் வைத்து மருத்துவம் பார்க்க நேரு கிளம்பிச் சென்றபொழுது, அங்கே போஸ் உடனிருந்து உதவிகள் செய்தார்.

மனைவி மரணப்படுக்கையில் இருந்தபொழுதும், எப்படி கடவுளின் மீது இவள் இன்னமும் பற்றோடு இருக்கிறாள் என்று ஆச்சரியப்பட்டார் நேரு. கமலா இறந்த பிறகு வெளிவந்த தன்னுடைய சுயசரிதையை அவருக்கு அர்ப்பணம் செய்தார். கமலாவின் இறுதிச்சடங்கில் லாசானே நகரில் போஸும் கலந்து கொண் டார் என்பது பதிவு செய்யப்பட வேண்டிய ஒன்று.

போஸ் இப்பொழுது நேருவுடன் இணைந்து பெரிய விஷயங்கள் செய்ய முடியும் என்று எண்ணினார். ‘காந் தியுடன் உங்கள் அளவுக்கு நெருக்கமானவர் யாருமில்லை. உங்களைப் பகைத்துக்கொள்ளும் எதையும் அவர் செய்ய மாட்டார்’ என்று நேருவுக்கு எழுதினார். இந்தியா திரும்பினால் ஆங்கிலேய அரசு கைது செய் யும் என்கிற சூழலில் என்ன செய்யலாம் என்று நேருவிடமே ஆலோசனை கேட்டார். முதலில் நேரு இந் தியாவுக்கு வரவேண்டாம் என்று அறிவுரை தந்தாலும், பின்னர் காந்தி முதலியோரின் வழிகாட்டுதலில் போஸை இந்தியாவுக்கு திரும்புமாறு அழைத்தார்.

எமிலியை பிரிய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டதால் போஸ் காதல் தீயால் வெம்பினார். ‘பனிப்பாறையும் உருகும். இந்தியாவில், என் வாழ்க்கை சிறையில் கழியலாம். நான் சுட்டோ, தூக்கிலிடப்பட் டோ கொல்லப்படலாம். எப்படி இருந்தாலும் உன்னையே எண்ணிக்கொண்டு இருப்பேன். உன் காதலை அமைதியாக நினைத்து ஏங்குவேன். உன்னை மீண்டும் பார்ப்பேனா என்று தெரியாது. நீ எப்பொழுதும் என் மனம், எண்ணங்கள், கனவுகளில் வாழ்கிறாய். விதி நம்மை இந்தப் பிறவியில் பிரித்தால் நாம் அடுத்தப் பிறவியில் இணைவோம்.

நமக்குள் ஏதேனும் ஒற்றுமைகள் உள்ளனவா? என் தேசம், மக்கள், கலாசாரம், பழக்கங்கள், தட்பவெட்பம் எல்லாம் மாறுபட்டது என்றாலும், ஒரு கணத்தில் நாடுகளைப் பிரிக்கும் இவற்றை மறந்துவிட்டேன். நான் உனக்குள் இருக்கும் பெண்ணை நேசிக்கிறேன். உனக்குள் இருக்கும் ஆன்மாவை நேசிக்கிறேன்’ என்று எழுதிய காதல் கடிதத்தை அழித்துவிடுமாறு எமிலியிடம் சொன்னார். ஆனால், அவர் அப்படிச் செய்யவில்லை. (சுகாதா போஸ் எழுதிய போஸின் வாழ்க்கை வரலாறு).

இருவரும் தாங்கள் காதலில் இருக்கிறோம் என்பதைக் காட்டிக் கொள்ளாமல் பன்மையில் தங்களை அழைத்துக்கொண்டார்கள். பாக்ஸிங் நாள் அன்று போஸ் எமிலியை ரகசியமாக மணந்து கொண்டார். எந்தக் கடிதத்திலும் எமிலியைக் கடிந்து கொள்ளாத போஸ், வேறு புத்தகங்களை இந்தியாவில் இருந்து அனுப்பி வைக்குமாறு எமிலி கேட்டபொழுது மட்டும், ‘இருக்கின்ற புத்தகங்களை முதலில் படித்து முடி!’ என்று கோபிக்கிறார்.

போஸ் 1936-ல் இந்தியா திரும்பியபொழுது நேரு மீண்டும் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக ஆக்கப்பட் டிருந்தார். போஸ் கைது செய்யப்பட்டதும் இந்தியா முழுக்க ‘சுபாஸ் போஸ்’ தினம் அனுசரிக்க நேரு அழைப்பு விடுத்தார். நேருவிடம்கூட தன்னுடைய காதல் வாழ்க்கையைப் பற்றி போஸ் மூச்சு விடவில்லை. முசோலினி பற்றி பெருமிதமாக எழுதிக்கொண்டிருந்த போஸ், நேருவிடம் கம்யூனிச புத்தகங்களைக் கடன் கேட்டார். ‘போஸுக்கு தான் ஒரு முசோலினி என்று உள்ளுக்குள் நினைப்பு’ என்று தன்னுடைய நாட்குறிப்பில் குறித்திருக்கிறார் நேரு.

கம்யூனிசம், பாசிசம் இரண்டையும் கவனத்தில் கொண்ட போஸ் பாசிசம் மீது பற்றுகொண்டவராக இருந் தார். ஏன் இந்தியாவில் கம்யூனிசம் எடுபடாமல் போகலாம் என்பதற்கு காரணங்களை அடுக்கியவர், பாசிசம் மீது அப்படி எந்த விமர்சனத்தையும் வைக்கவில்லை. ஆஸ்திரியாவில் அவர் தங்கியிருந்தபொழுது மிகக் கடுமையான நுரம்பெர்க் சட்டங்கள் யூதர்கள் மீது பாய்ச்சப்பட்டன.

‘யூத செல்வாக்கை ஒழிக்கவே நாஜிக்கள் முயல்கிறார்கள் என்று எண்ணுகிறேன்’ என்று எளிமையாக அத்தனை கொடூரங்களையும் அவர் கடக்கிறார். நேரு காங்கிரஸ் செயற்குழுவில் யூத அகதிகளுக்கு வேலைவாய்ப்பு வழங்க நாம் முயல வேண்டும் என்று தீர்மானம் கொண்டுவந்தபொழுது, ‘வெளியுறவுக் கொள்கை பற்றிய தெளிவான, யதார்த்த புரிதல் இல்லாமல் நேரு இப்படியெல்லாம் தீர்மானம் கொண்டுவருகிறார்.’ என்று வருத்தப்பட்டார்.

போஸ் தன்னுடைய சுயசரிதையில், ‘தொடர் எதிர்ப்பு ஆயுதக் கிளர்ச்சியாக மாறும். காந்தி ஒரு சீர்திருத்தவாதி, விடுதலை வாங்கித்தரும் தலைவர் இல்லை.’ எனவும், ‘இந்திய நாகரீகம், ஐரோப்பா, அமெரிக்கா ஆகியவற்றின் சமூக-அரசியல் இயக்கங்களின் தாக்கங்களை உள்வாங்கித் தன்னுடைய வளர்ச்சியை அமைத்துக்கொள்ளும் திட்டத்தைப் போருக்கு பிந்தைய தன்னுடைய செயல்திட்டமாகவும் முன்வைக்கிறார். போஸின் சுயசரிதை இந்தியாவில் தடை செய்யப்பட்டது.

நேருவின் சுயசரிதை சிறையிலேயே எழுதப்பட்டது. அதில் மேற்கு, கிழக்கின் சங்கமமாக தான் இருப்பதையும், மேற்கின் ரசனையை விடமுடியாமல் இந்திய மனதை புரிந்துகொள்ள முடியாமல் துன்புறுவதைக் குறித்துப் பதிவு செய்கிறார். தன்னிடம் எல்லையற்ற அன்புகொண்ட மக்கள் எப்படி மதத்தின் மீது இத்தனை பற்றுகொண்டு இருக்கிறார்கள் என்று புரியவில்லை எனவும், ஆனாலும், அது எண்ணற்ற இன்னலுற்ற மனங்களுக்கு நிம்மதியைத் தருகிறது.’ என்றும் பதிகிறார். மார்க்சியம் மீதும், சோசியலிசம் மீதும் அவருக்கு இருக்கும் மரியாதையும் நூலில் வெளிப்படுகிறது.

நேருவை காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக்க காந்தி விரும்பினார். 1936-ல் முள்கிரீடத்தை மீண்டும் ஏற்க சம்மதமா என்று நேருவைக் கேட்டார். மேலும், ‘நேரு எந்தக் கொள்கை, தத்துவங்களுக்காக நிற்கிறாரோ அவற்றுக்கு நேர்மையாக அவர் இருக்கலாம்’ என்று உறுதியும் தந்தார். மனைவியின் மரணத்தில் வருந்திக் கொண்டிருந்த நேரு கட்சியின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளச் சம்மதம் தெரிவித்தார்.

ஐரோப்பாவில் இருந்தபொழுது கம்யூனிச தலைவர் ரஜினி பாமி தத்தை சந்தித்திருந்த நேரு அவரிடம் இந்தியாவில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை வளர்த்தெடுக்க உதவுவதாக உறுதி தந்தார். அவர் மனமெல்லாம் பொதுவுடைமை தாக்கம் நிறைந்திருந்தது.

நேரு தலைவர் ஆவதைத் தடுக்க காந்தியுடன் போராடிப் பார்த்தார் ராஜாஜி. அவர் அசையவில்லை. நேரு தலைவர் ஆனதும். தன்னுடைய உரையை ‘காம்ரேட்ஸ்!’ என்று சொல்லி ஆரம்பித்தார், ‘இந்திய அரசு சட்டம், 1935-ன்படி நாம் பதவியேற்பதில் தவறில்லை. அதே சமயம் அரசியலமைப்பு குழுவை உருவாக்க நாம் உறுதிபெற வேண்டும்.. காங்கிரஸ் மக்கள் பெருந்திரளுக்கான கட்சி, அது தன்னுடைய நடுத்தர வர்க்க மனோபாவத்தைக் கைவிட வேண்டும்.

சோசியலிசம்தான் நம்முடைய எல்லா சிக்கல்களுக்கும் தீர்வு தரும். மேற்கு சோசியலிசத்தால், கிழக்கு தேசியத்தால் நிரம்பியிருக்கிறது. ஏகாதிபத்தியம், பாசிசம் இரண்டும் முதலாளித்துவத்தின் வெவ்வேறு முகங்கள். இரண்டையும் நாம் எதிர்ப்போம்.’ என்றெல்லாம் பேசினார்.

அவருடைய தீர்மானங்கள் கட்சியின் செயற்குழுவில் தோற்கடிக் கப்பட்டன. அவரின் சோசியலிசம் சார்ந்த கருத்துக்களை ஏற்க மறுத்து படேல், ராஜேந்திர பிரசாத், ராஜாஜி முதலியோர் தங்கள் பதவிகளை காந்தி யின் வழிகாட்டுதலில் ராஜினாமா செய்தார் கள். பின்னர் காந்தியின் வழிகாட்டுதலில் ராஜினாமாவை மாற் றிக்கொண்டு தாங்கள் ஏன் நேருவின் தீர்மானத்தை ஏற்க மறுக் கிறோம் என்று கடிதம் கொடுத்தார்கள். பிர்லா முதலிய இருபத்தி யொரு முதலாளிகள் நேருவைக் கண்டித்துத் தீர்மானம் இயற்றி னார்கள்.

எதுவும் மோசமாக நடக்காமல் காந்தி பார்த்துக்கொள்ள வேண் டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார் பிர்லா. காந்தியும் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று சொல்லி அனுப்பினார். நேரு சொன்னவற் றையோ, சோசியலிசத்தையோ, புரட்சிகரமான செயல்திட்டங் களையோ கட்சி செயல்படுத்தாது என்பதை செயற்குழு தெளிவு படுத்தியது. நேரு ‘நான் மானமற்றவனாக உணர்கிறேன்…’ என்று நொந்துபோய் எழுதினார். ஆனால், அப்பா, மனைவி இருவரையும் இழந்துவிட்டு நின்றுகொண்டிருந்த நேரு, காந்தியை விட்டு விலக முடியாமல் இருந்தார். ‘நாங்கள் கருத்தியல் ரீதியாகக் கடல் அளவுக்கு முரண்பட் டாலும் இப்பொழுது மனதளவில் முன் எப்பொழுதையும்விட நெருக்கமாக உணர்கிறோம்…’ என்று அகதா ஹாரிசனுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் காந்தி குறிப்பிட்டார்.

நேரு இப்படி மனதளவில் பெரிய போராட்டத்தில் இருந்தபொழுது போஸ் ஆங்கிலேய அரசால் சிறையி லேயே இருக்குமாறு பார்த்துக்கொள்ளப்பட்டார். காங்கிரஸ் கட்சி தேர்தலில் நிற்பது என்று முடிவாகி இருந்தது. கட்சி வெற்றி பெற்ற தும் இந்திய அரசு சட்டத்துக்கு என்னென்ன இடைஞ்சல்கள் உண்டு செய்ய முடியுமோ அத்தனையையும் செய்ய வேண் டும் என்பது நேருவின் உறுதியான எண்ணமாக இருந்தது. தேர்தல் அறிக்கையை நேரு தயாரித்தபொழுது அதில் சோசியலிசம் என்கிற வார்த்தையை எங்கும் பயன் படுத்தவில்லை. ‘மன்னர்கூட தவறு செய்யலாம், செயற்குழு தவறு செய்யாது’ என்று வஞ்சப்புகழ்ச்சியாக நேரு குறிப்பிட்டார்.

‘ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போர்’ என்று குறிப்பிட்டார். தனிநபர் உரிமைகள், அரசியல் கைதிகளின் விடு விப்பு, விவசாயிகள், அரசு அமைப்புகள் ஆகியவற்றைச் சீர்செய்தல் ஆகியன முக்கியக் குறிக்கோள் களாகக் குறிப்பிடப்பட்டன. சோசியலிஸ்ட்கள், வலதுசாரிகள் என்று சகலரும் இந்தத் தீர்மானத்தால் பெரிதும் திருப்தி அடைந்தார்கள். எல்லாரும் இணைந்து தேர்தல் களம் கண்டார்கள்.

நேரு சுழன்று சூறாவளி போலப் பிரசாரம் செய்தார். மூன்று கோடி வாக்காளர் களில் பெரும்பாலானோரை சென்றடைந்தார். மக்கள் பெருந் திரளாக அவருக்கு ஆதரவு நல்கினார்கள். ஆறு மாகாணங்களில் தனிப் பெரும்பான்மை பெற்ற காங்கிரஸ், மூன்று மாகாணங்களில் தனிப்பெரும் கட்சியாக உருவெடுத்தது.

அமைச்சரவையில் கட்சி பங்கேற்கக் கூடாது என்று நேரு கருதியதை யாரும் கேட்டதாகத் தெரியவில்லை. நேரு மாய்ந்து, மாய்ந்து எப்படியெல்லாம் அரசை செயல்படவிடாமல் தடுக்கலாம் என்கிற ரீதியில் எழுதி யிருந்தவற்றை அப்படியே வாசித்துவிட்டு, அதைக் காலி செய்வது போல காந்தி இறுதியாக ஒரு பத்தியை சேர்த்து, பதவியில் அமர விரும்பியவர்களுக்குச் சாதகமாக காரியத்தை முடித்தார். பதினெட்டு மாகாணத் தில் பதிமூன்று மாகாணங்கள் பதவியில் அமர்வதில் ஆர்வமாக இருந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

எம்.என்.ராயை சந்தித்துப் படுக்கையில் விழுந்து அழுதுவிடுவது போலக் காட்சியளித்தார் நேரு. ‘நான் பதவியை ராஜினாமா செய்திருக்க வேண்டும்’ என்று அரற்றினார். அதோடு பெரிதாகக் கட்சித் தலைவராகத் தன்னுடைய பணிகளில் மனம் ஒப்பாமல் ஐரோப்பா நோக்கிப் பயணமானார்.

அடுத்த ஆண்டு காங்கிரஸ் கூட்டத்தை கொல்கத்தாவில் நடத்த போஸ் அழைப்பு விடுத்தார். அவரையே காங்கிரசின் அடுத்தத் தலைவராக ஆக்குவது என்று காந்தி முடிவு செய்தார். போஸ் தன்னுடைய உரையில், ’காந்தியின் அகிம்சை வழியில்தான் நாம் விடுதலை பெறவேண்டும்.

அது தீவிரமான போராட்ட முறை என்று அழைப்பதுதான் சரி. அதே சமயம் அந்தப் போராட்ட முறை சற்றும் வன்முறையற்றதாக இருக்க வேண்டும். நம்முடைய ஆட்சியில் எல்லா சிறுபான்மையினரும் எந்த ஆபத் தைப் பற்றிய கவலையும் இல்லாமல் சிறப்பாக வாழ முடியும். இந்தியும், உருதுவும் இணைந்த ஒரு மொழி யே நம்முடைய இணைப்பு மொழியாக வேண்டும்…’ என்றெல்லாம் பேசியவர் ‘தொழில்மயமாக்கல் பல் வேறு சிக்கல்களைக் கொண்டிருக்கிறது என்றாலும் தொழிற்புரட்சிக்கு முந்தைய காலத்துக்கு நாம் போக முடியாது.’ என்று சொன்ன இடத்தில் மட்டும்தான் காந்தியை நேரடியாக தாக்கினார்.

மற்றபடி மிகவும் அமைதியான ஒரு உரையாகவே அது அமைந்திருந்தது. நேரு போஸுக்கு ஒரு வருடம் கழித்து இதைப்பற்றி எழுதிய கடிதத்தில், ‘நீங்கள் செயற்குழுவின் பார்வையோடு ஒத்துப்போவதை போலவே பேசினீர்கள். வழிகாட்டும் தலைவரைப்போல அல்லாமல் ஒரு சபா நாயகர் போலத்தான் உங்களுடைய பேச்சு அமைந்திருந் தது.’ என்றார்.

நேரு ஐரோப்பாவில் கிளமண்ட் அட்லி முதலிய லேபர் கட்சித் தலைவர்களைச் சந்தித்து அவர்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் எப்படி அதிகார மாற்றத்தை நிகழ்த்துவார்கள் என்பது குறித்து விவாதித்தார். நேரு ஐரோப்பாவில் இருந் தபொழுது ஒருமுறைகூட போஸ் கடிதம் எழுதவில்லை. இந்தியாவுக்குத் திரும்பியதும், ‘நலமா நேரு?’ என்று உடனே கடிதம் எழுதினார்.

தேசிய திட்ட கமிட்டியை ஏற்படுத்திய போஸ் அதன் தலைவராக நேருவை நியமித்தார். பொதுச்செயலாளர் பதவி முதலிய எதுவும் வேண்டாம் என்று கடுப்போடு ஒதுங்கியிருந்த நேருவுக்கு, மீண்டும் பணியாற்ற இது உத்வேகம் தந்தது. ஆனால், இங்கேயும் அவர்களுக்குள் மோதல் வெடித்தது. காமத் என்கிற ஐ.சி.எஸ். அதிகாரி தன்னுடைய பதவியைத் துறந்துவிட்டு இந்த கமிட்டி யின் உறுப்பினர் ஆகியிருந்தார். கட்சியின் செயல்பாடுகள் குறித்துப் பொதுவெளியில் விமர்சனங்களை அவர் முன்வைக்க, கடுமையாகக் கட்சியில் எதிர்ப்பு கிளம்பியது.

காமத்தை நியமித்த கட்சித் தலைவர் போஸிடம் பிரச்னையைக் கொண்டுசென்றார் நேரு. நேருவுக்கு மட் டும் தனிப்பட்ட முறையில் பிடிக்காமல் போய்த்தான் இப்படிக் கோருகிறார் என்று போஸ் எண்ணிக் கொண் டார். பின்னர் தனியாகப் பார்வர்ட் ப்ளாக் கட்சியை ஆரம்பித்தபொழுது அதற்கு காமத் பொதுச்செயலாளர் ஆனார் என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

வந்தே மாதரம் தந்தவரின் வாழ்க்கை!


வந்தே மாதரம் எனும் எழுச்சி கீதத்தை இயற்றியவர் பங்கிம் சந்திர சட்டோபாத்யாயா ஆவார். (சாட்டர்ஜி என்றும் குறிப்பர்; ஆங்கிலேயருக்கு வாயில் சட்டோபாத்யாயா,பண்டோபாத்யாயா முதலியவை நுழையாததால் சாட்டர்ஜி,பானர்ஜி என அழைக்க ஆரம்பித்தார்கள்).

துணை ஆட்சியராக ஆங்கிலேய ஆட்சியில் வேலை பார்த்த பங்கிம் சந்திரர் அப்பொழுது வங்க இலக்கியத்தில் ராஜாராம் மோகன் ராய், ஈஸ்வர சந்திர வித்யாசாகர் ஆகியோரால் ஏற்பட்ட புது எழுச்சியால் ஈர்க்கப்பட்டார். பெரும்பாலான வங்க நூல்கள் வடமொழியின் பாடல்கள், கதைகளின் மொழிபெயர்ப்பாக இருந்த காலத்தில் புத்தம் புதுப் படைப்புகளை வங்கமொழியில் அவர் எழுதினார்.
அதிகாரியாக இருந்த காலத்தில் பார்த்த விஷயங்களைத் தன்னுடைய ஆரம்பகட்ட நாவல்களில் காட்சிப்படுத்தினார். பங்களாதர்ஷன் என்கிற இதழில் பலருக்கும் எழுத வாய்ப்பளித்தார். வங்கத்தில் ஏற்பட்ட இந்து மதத்திற்கு எழுச்சி உண்டாக்கும் வேலைகளில் தானும் இணைய வேண்டும் என்று 1880 களில் இருந்து அது சார்ந்த நோக்கத்தில் நாவல்களை எழுதினார்.

வங்கத்தில் இஸ்லாம் வாளால் பெரும்பாலும் பரவவில்லை என்ற பொழுதும், இந்து-முஸ்லீம்கள் எதிரிகள் என்பது போல நாவல்களைக் கட்டமைத்தார். இந்து-முஸ்லீம் ஒற்றுமை என்பது சாத்தியமில்லை என்று நம்பிய அவர் இந்து கலாசாரம், மறுமலர்ச்சி என்று கருதிக்கொண்டு இந்து மன்னர்கள் இஸ்லாமிய மன்னர்களை வெல்வது போன்ற கதைகளை நாவல்களில் முன்னிறுத்தினார்.

வரலாற்று நோக்கில் இல்லாமல் கற்பனையான அம்சங்களை உண்மை போல ராஜ்சிங்கா, சீத்தாராம், மிருணாளினி நாவல்களில் எழுதினார்.
ஆங்கிலேய அரசில் அதிகாரியாக இருந்த பொழுது பங்கிம் சந்திர சாட்டர்ஜி ஆங்கிலேயருக்கு எதிராக நடந்த சன்யாசி புரட்சியைக் கொண்டு ஆனந்த மடம் நாவலை கட்டமைத்தார். அடுத்தடுத்த பதிப்புகளில் மேலே இருந்த அதிகாரிகளுக்கு அஞ்சி ஆங்கிலேயருக்கு எதிரான குறிப்புகளை நீக்கிவிட்டு, இஸ்லாமியர்கள் மட்டுமே வில்லன்கள் போலவும், அவர்கள் மீது நடந்த தாக்குதல்கள், போராட்டம் ஆகியன நூலில் பிரதானமாக மாறின. இதில் தான் வந்தே மாதரம் பாடல் இடம்பிடித்தது.

இப்படி அந்த நூலின் ஐந்தாவது பதிப்பில் எழுதினார் பங்கிம் சந்திர சாட்டர்ஜி, ”உண்மையான மதம் முப்பத்தி முக்கோடி தேவர்களை வழிபடுவதில் உள்ளது. இந்து மதம் அறிவைக்கொண்டுள்ளது. ஆங்கிலேயர்கள் நல்ல ஆசிரியர்கள். ஆகவே, நாம் ஆங்கிலேய ஆட்சி நிலைப்பதற்கும், அது உடையாமல் இருப்பதற்கும் துணை புரியவேண்டும். அவர்கள் ஆட்சியில் தான் நாம் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும். புத்திசாலிகளே! நம்முடைய மதத்தைப் பரப்ப உதவிகரமாக இருக்கும் அவர்களை எதிர்த்து போரிடுவதை நிறுத்திவிடுங்கள்.” என்று எழுதினார்.

காங்கிரஸ் கூட்டத்தில் 1896 இல் தாகூர் இப்பாடலை பாடினார்; காமா இந்திய தேசியக்கொடியை வடிவமைத்த பொழுது நடுவே வந்தே மாதரம் எனும் வரிகள் இடம் பெறுமாறு செய்தார்.
வங்கப்பிரிவினை ஏற்பட்ட பொழுது மக்கள் ஹூக்ளி நதியில் மூழ்கியபடி கூட்டம் கூட்டமாக உணர்ச்சி பெருக்கோடு வந்தே மாதரம் பாடலை ஒரு சேர பாடினார்கள். அப்பாடலை பாட ஆங்கிலேய அரசு தடைவிதித்தது. இப்பாடலின் முதல் இரண்டு பத்திகளில் சிக்கலில்லை; அதற்கடுத்த பத்தியில் இந்திய திருநாட்டைத் துர்கையோடு ஒப்பிட்டு பாடல் இயற்றப்பட்டதால் எல்லாரும் ஏற்கும் பாடலாக இது மாறுவதைத் தடை செய்தது. 1908இல் நடந்த முஸ்லீம் மாநாட்டில் இப்பாடலை பாட கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கப்பட்டது.

1923-ம் ஆண்டுக் காக்கிநாடாவில் நடந்த காங்கிரஸ் கூட்டத்தில், விஷ்ணு திகம்பர் ‘வந்தே மாதரம்’ பாடலைப் பாட முயன்றார். அப்போது, காங்கிரஸ் காரியக் கமிட்டித் தலைவராக இருந்த மௌலானா முஹம்மது அலி, இந்தப் பாடல் இஸ்லாத்துக்கு எதிரானது, அதனால் இந்தப் பாடலைப் பாட அனுமதிக்க முடியாது என்று தடுத்து நிறுத்தினார். தாகூர் நேதாஜிக்கு எழுதிய கடிதத்தில் உருவ வழிபாட்டைக் கொண்டிராத பிற மதத்தவர் இப்பாடலால் புண்படுவர் என எச்சரித்தார். காந்தியும் எல்லாருக்குமான தேசம் இந்தியா என உறுதியாகச் சொன்னார். தேசிய கீதமாக ஜன கண மன ஆனது. வந்தே மாதரம் தேசியப்பாடலாக முதல் இரு பத்திகளோடு ஏற்கப்பட்டது. பி பி சி நடத்திய கருத்துகணிப்பில் உலகின் தலைசிறந்த பாடல்களில் இரண்டாம் இடத்தை இப்பாடல் வென்றது. வந்தே மாதரம் என்றால் தாய் மண்ணே வணக்கம் எனப்பொருள்.

அப்பாடலின் முதல் இரு பத்திகளின் மொழிபெயர்ப்பு
அன்னையே வணங்குகிறோம்
இனிய நீர்
இன்சுவைக்கனிகள்
தென்திசைக் காற்றின் தெள்ளிய தண்மை
மரகதப்பச்சை வயல்களின் மாட்சிமை
தாங்கிய எங்கள் தாயே
உன்னை வணங்குகிறோம்
வெண்மதியின் ஒளிபொழிந்திடும் இரவுகள்
இதழ் விரித்தெழும் நறுமலர்கள் சொரியும் மரக்கூட்டங்கள்
எழில்மிகு புன்னகை
இனிமை ததும்பும் ஏற்றமிகு மொழிகள்
நிறைந்த எங்கள் தாயே
சுகமளிப்பவளே
வரமருள்பவளே
உன்னை வணங்குகிறோம்.

இந்தியா ஏன் இந்துத்வா தேசம் ஆகாது?


இந்துவாக இருப்பது:

பாவி தன்னுடைய பாவங்களுக்கு வருந்துகிற போது அவனுக்குப் பரலோகத்தில் பேரானந்தம் கிடைப்பதாகக் கிறிஸ்துவப் பிரார்த்தனை செல்லும். விஷ்வ இந்து பரிஷத் அமைப்பை ஒரு கிறிஸ்துவ மதத்தின் பாவியோடு அழைப்பது அத்தனை சரியாக இருக்குமா என்று தெரியவில்லை, அதே சமயம் அவர்கள் தங்கள் பாவங்களுக்கு வருந்துகிறார்கள் என்பது நல்ல செய்தி. சனாதன தர்மத்தை விட்டுத் தலித்துகள் பிரிந்து இந்து மதத்தை விடச் சமத்துவம் கூடுதலாகக் கொண்டிருக்கிற மற்ற மதங்களுக்கு மாறுவதற்குத் தீண்டாமையின் சாபம் காரணம் என்று அவர்கள் இப்பொழுதாவது கண்டிருக்கிறார்கள். தாய் வீட்டில் கழிவுப் பொருளை போல நடத்துவார்கள் என்கிற நிலையில் ‘தாய் மதத்துக்குத் திரும்புங்கள்’ என்று அழைப்பதை ஏற்றுத் திரும்ப யார் விரும்புவார்கள்.

எத்தனையோ தலித்துகள் இந்து மதத்தை விட்டு நீங்கியதில் ஆச்சரியம் இல்லை. புதிரான ஒன்று எப்படி இத்தனை பேர் இங்கேயே தங்கினார்கள் என்பது தான். இந்து தேசியத்தின் நாயகர்களிடம் அடிப்படைப் புரிதலிலேயே தவறு இருக்கிறது. தொடர்ந்து இந்து மதம் மிகவும் சகிப்புத்தன்மை கொண்டது என்றும், மதச்சார்பின்மை அதன் முக்கியமான அங்கம் என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அப்படியென்றால் மதச்சார்பற்ற இந்தியாவுக்கு முரணான இந்து இந்தியாவை முன்னிறுத்தக்கூடாது. சகிப்புத்தன்மை பல்வேறு ஒருவகையில் கற்பிதம் தான், அதே சமயம் அது உண்மைக்கு வெகுதூரத்தில் இல்லை.

இந்து மதம் சகிப்புத்தன்மையோடு இருக்கலாம், இந்து சமூகம் சகிப்புத்தன்மை, சமத்துவம் அற்றதாக இருக்கிறது. அத்வைதத்தின் ஆழமான உட்பொருளை ரசிக்கலாம், ஆனால், சூத்திரர்கள், அதி-சூத்திரர்களின் மீது தொடர்ந்து தொடுக்கப்படும் அவமானங்களை எல்லாம் பிரபஞ்சத்துக்குப் பொதுவான பிரம்மத்தை அழுத்திச்சொல்லி சமரசப்படுத்த முயல்வதை எப்படி ஒருவர் ஏற்க முடியும்? இந்து சமூகம் தன்னுடைய பெரும்பான்மை மக்களை அவமானப்படுத்துகிறது. பகவத் கீதை இதே மாதிரியான முன்முடிவை இரண்டு உயர் வர்ணங்களின் குணங்களை உயர்த்திச்சொல்ல வைசியர்கள், சூத்திரர்களின் குணங்களை இழிவுபடுத்துகிறது. (அத்தியாயம் 18, ஸ்லோகம் 41-48). வேதங்கள், உபநிடதங்களின் ஆன்மிகம், மேன்மை எல்லாவற்றையும் தாண்டி தலித் ஆண்களை மனிதத்தன்மையற்று நடத்துகிறது இந்து சமூகம் என்பதும், அதைவிடத் தலித் பெண்களைப் பாலியல் பொருட்களைப் போல நடத்தினார்கள். சூத்திரர்களும் ஒன்றும் பெரிதாக மதிக்கப்படவில்லை. பகுஜன் எனப்படும் பெரும்பான்மைமக்கள் இந்து மதத்தில் நஷ்டப்பட்டவர்கள்.

இந்துத்வாவின் பெரும்பான்மை தத்துவங்களைப் பிரச்சாரம் செய்வது ஆதிக்கச் சாதியினர் அதிலும் குறிப்பாகப் பிராமணர்கள் அதனைச் செய்கிறார்கள். எப்படிப் பிராமணியத்தின் புராணக்கதைகளை, தத்துவங்களைப் பற்றி ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினர் உணர்ந்தார்ர்கள் என்பது பற்றிய விவாதங்கள் இல்லை. தீவிரமான பிராமணிய எதிர்ப்புக் கருத்தாக்கத்தை உருவாக்கியவர் ஜோதிபாய் புலே. முனைவர். பாலசாகேப் அம்பேத்கர் பிராமணிய ஆன்மீகத்தின் வெளிவேஷங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டினார். அவரின் பகத்கீதை பற்றிய விமர்சனத்தைப் படித்துப் பாருங்கள். ஒடுக்கப்பட்ட சாதியினருக்கு எப்படிப் பகவத் கீதை காட்சியளிக்கிறது என்று புலப்படும். அவர் ஜாதி, பிராமணியம் இரண்டுக்கு எதிராகவும் அயராது போராடினார். தன்னுடைய வாழ்நாளின் இறுதிக்கட்டத்தில் இந்துக்களைத் தங்களுடைய சமூகத்தின் இழிவுகளை உணரவைக்கும் தன்னுடைய முயற்சிகளை ஓய்ந்து போய்க் கைவிட்டு, தன்னுடைய மக்களைப் புத்த மதத்துக்குக் கொண்டு சேர்த்தார்.

மகாத்மா காந்தி இந்து சமூகத்தைத் தீண்டாமையின் தீமைகளைப் பற்றிப் புரிய வைக்கத் தன்னால் முடிந்த எல்லாவற்றையும் செய்தார். அவர் விடுதலைப் போருக்கான இந்து பெருந்திரளின் ஆதரவை தீண்டாமையைச் சார்ந்து அம்பேத்கர் விரும்பியது போல இந்து மதத்தைப் பிரித்து இழக்க விரும்பவில்லை. ஆனால், அவரால் வர்ணாசிரம இந்துக்களைத் தீண்டாமையை விடவைக்க முடியவில்லை. அவரின் ஹரிஜன சேவா திட்டத்துக்கு வாய்ப்பந்தல் போட்டுவிட்டு, சுரண்டல், அவமானத்தைத் தொடர்ந்தார்கள். இந்து சமூகம் சீர்திருந்தாமல், தன்னுடைய தவறுகளுக்கு வருந்தாமல் இருப்பதால் அறுபத்தி ஏழு ஆண்டுகள் கழித்தும் பட்டியல் ஜாதியினர், பழங்குடியினருக்கு இட ஒதுக்கீடு தேவைப்படுகிறது.

வட இந்தியாவை அறுநூறு ஆண்டுகள் ஆண்ட இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர்கள் ஜாதி அமைப்பை அப்படியே இருக்க விட்டது இந்து சமூகத்தின் அதிர்ஷ்டம். அவர்கள் தீண்டத்தகாதவர்கள் எனக்கருதப்பட்ட மக்களை மதம் மாற்றினாலும் இந்து சமூகத்தின் ஜாதி அமைப்பை அவர்கள் ஆட்சிக்காலத்தில் அப்படியே விட்டுவிட்டார்கள். மதமாற்றத்தை விட மோசமான ஒன்றை ஆங்கிலேயர்கள் செய்தார்கள்.நவீனக் கல்வியை இலவசமாக ஜாதி வேற்றுமை இன்றித் தந்தார்கள். இரண்டு உயர் ஜாதிக்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்த இந்து சமூகத்தில் அது பெரும் புரட்சியானது. நவீன கல்வி, கருத்துக்களை ஆங்கிலேயர்கள் அறிமுகப்படுத்தவில்லையென்றால் ஷ்யாமாஜி கிருஷ்ண வர்மா எப்பொழுதும் சம்ஸ்க்ருத அறிஞர் ஆகியிருக்க முடியாது, காந்தி பாரிஸ்டர் ஆகியிருக்க முடியாது. கிறிஸ்துவத்தை விட இந்து சமூகத்துக்கு அதிகச் சவாலை கல்வியே தந்தது.

தென்னிந்தியா இந்தப் புரட்சியால் பெரிய அளவில் பலன்பெற்றது. நீதிக்கட்சி துவங்க பிராமண எதிர்ப்பு இயக்கம், அதனைத்தொடர்ந்து அதனைத்தொடர்ந்து பெரியார் நடத்திய திராவிட இயக்கம் ஆகியவை தென்னகத்தை வட இந்தியாவை விடப் பெரியளவில் வேறுபடுத்தின. வடக்கு இன்னமும் பழமையில் முடங்கியிருக்கிறது. பீமாரு மாநிலங்கள் இன்னமும் இந்துத்வாவின் கோட்டைகளாக உள்ளன. மனித வள மேம்பாட்டுக் குறியீடுகளில் தென்னிந்தியா வட இந்தியாவை முந்திக்கொண்டு முத்திரை பதிக்கிறது.

ஜாதி அமைப்பு இந்து அமைப்பை பிளவுபடுத்தி இருக்கிறது. விஷ்வ ஹிந்து பரிஷத் இந்து தேசத்தைக் கனவு காண்கிறது. ஆனால், இந்துவாக இருப்பது என்பதே பிரிந்தும், பிளவுபட்டும் இருப்பதுதான். இதுதான் வி,ஹெச்.பி. யிடம் இருந்து இந்தியாவைக் காக்கும். – Meghnad Desai, Baron Desai smile emoticon

தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்

அச்சமில்லை அச்சமில்லை- பகத் சிங்!


குல்தீப் நய்யாரின் எழுத்தில் பகத் சிங்கின் வாழ்க்கை வரலாற்றை வாசித்து முடித்தேன். இருநூற்றி சொச்சம் பக்கங்களில் ஒரு மகத்தான வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்திருக்கும் நய்யார் கத்தி மேலாக நடப்பதான தருணங்களை முடிந்தவரை சிறப்பாகக் கடந்திருக்கிறார். தன்னளவில் புதிய ஆவணங்களைத் தேடி எடுத்தும், பகத் சிங்கின் வாழ்க்கையோடு நேரடியாகத் தொடர்புடையவர்களைச் சந்தித்தும், பேட்டி கண்டும் நூலை ஆக்கியுள்ளார்.

பகத் சிங்கின் தூக்குதண்டனையைத் திட்டமிடப்பட்டதற்கு முன்னரே ஆங்கிலேய அரசு நிறைவேற்ற இறங்கிச் செயலாற்றிய இறுதிக்கணங்களில் நாமும் நிற்கிறோம். பகத் சிங்கின் சீப்பு, எழுதுகோல் என்று எதையாவது கொண்டுவந்து தங்களிடம் தரும்படி இருக்கிற மற்ற கைதிகள் பரக்கத் சிங் என்கிற தோழரிடம் கேட்கிறார்கள். லாகூர் காங்கிரஸ் தலைவர் பீம்சென் சச்சார், “ஏன் உங்களைக் காத்துக்கொள்ள நீங்கள் வாதாடவில்லை?” என்று கேட்கிறார். பகத் சிங் தீர்க்கமாக, “புரட்சியாளர்கள் இறக்கத்தான் வேண்டும். எங்களின் இலக்கின் வலிமை எங்களின் இறப்பில் தான் இன்னமும் வலிமை பெறுமே அன்றி, அரசுக்கு வைக்கும் முறையீடுகளில் அது சாத்தியமாகாது.” என்றுவிட்டு தூக்கு மேடையை அடைகிறார்.

வித்யாவதி கவுருக்கு பகத் சிங் எழுதிய கடிதம் அவர் தீவிரவாதி அல்ல, தெளிவான கனவுகள் கொண்ட புரட்சியாளர் என்பதைக் காட்டுகிறது:
“ஒருநாள் இந்தத் தேசம் விடுதலை பெறும் என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இல்லை அம்மா. ஆனால், வெள்ளைக்கார துரைகளின் காலி செய்யப்போகும் இடத்தில் இந்திய துரைகள் உட்காரப்போகிறார்கள்.”

இறுதிக்கணங்களை நெருங்கிக்கொண்டு இருந்த பொழுது அமைதியாக லெனினின் புத்தகத்தை வாசித்துக்கொண்டிருந்தவரை அழைக்கிறார்கள். நேரு, போஸ் ஆகியோருக்கு தன்னுடைய நன்றிகளைத் தெரியப்படுத்திவிட்டு தூக்கு மேடையை அடைகிறார்கள். தன்னுடைய உறவுக்காரர்கள் இருவர் விடுதலைப் போரில் ஈடுபட்டு மரணமடைந்து அவர்களின் துணைவிகளைத் தவிக்க விட்டதால் திருமணமே செய்து கொள்ளக்கூடாது என்று அவர் முடிவு செய்கிறார்.

ஆரிய சமாஜத்தில் இளம் வயதில் பங்கேற்ற பகத் சிங் மதச்சார்பற்ற பார்வையிலேயே வளர்ந்தார். லாலா லஜ்பத் ராய் இந்து தேசியத்தைத் தூக்கிப் பிடித்த பொழுது அதை முற்றாக நிராகரித்தார். பகத் சிங்கின் கம்யூனிச ஈர்ப்பை பார்த்துவிட்டு, ‘போல்ஷ்விக் கைக்கூலி’ என்று அவர் வசைபாடினார். இந்து இந்தியா, முஸ்லீம் இந்தியா என்று இரண்டு இந்தியாக்களை உருவாக்க வேண்டும் என்கிற அவரின் கருத்தை பகத் சிங் கடுமையாகக் கண்டித்தார். இப்படி முரண்பாடுகள் இருந்தாலும் சைமன் கமிஷனை எதிர்த்து காந்தி விடுத்த அழைப்பின் பேரில் நடந்த போராட்டத்தில் லஜ்பத் ராயின் பின்னால் பகத் சிங் அணிவகுத்தார். அங்கே ஸ்காட் எனும் ஆங்கிலேய காவல்துறை அதிகாரியால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டு லஜ்பத் ராய் ரத்த வெள்ளத்தில் மூழ்கிய கணம் அந்த மரணத்துக்குப் பழிவாங்க வேண்டும் என்கிற கனல் இவருக்குள் மூள்கிறது.

சன்யால் உருவாக்கிய இந்துஸ்தான் குடியரசு ராணுவத்தின் கூட்டம் கட்சியின் முக்கியப் பிரதிநிதி பகவதி சரண் வோக்ராவின் மனைவி துர்கா தேவியின் தலைமையில் நடைபெற்றது. தானே ஸ்காட்டைக் கொல்வதாகத் துர்கா தேவி சொன்னதைத் தோழர்கள் ஏற்கவில்லை. பகத் சிங், ராஜகுரு, சந்திர சேகர் ஆசாத், ஜெய் கோபால் வேலைக்குத் தேர்வு செய்யப்பட்டார்கள். ஸ்காட் கொல்லப்பட்டான் என்கிற தலைப்பில் தங்களின் செயலுக்கான விளக்கத்தை அளிக்கும் பிரசுரத்தை பகத் சிங் தன்னுடைய கைப்பட எழுதினார்.

அதற்குமுன் ஸ்காட்டைப் பார்த்திராத ஜெய் கோபால் அவரை அடையாளம் காட்டும் வேலையை எடுத்துக்கொண்டார். அன்றைக்கு ஸ்காட் வராமல் போய் அடையாளம் மாறி சிக்னல் தரப்பட்டுச் சாண்டர்ஸ் எனும் சம்பவத்தில் தொடர்பில்லாத அதிகாரியை சுட்டுக்கொன்றார்கள். துரத்திக்கொண்டு வந்த சனன் சிங் எனும் காவல் வீரரும் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார். துர்கா தேவியின் கணவர் வேடம் பூண்டு கல்கத்தா போகும் தொடர்வண்டியில் பகத் சிங் ஏறிய பொழுது துர்காவுடன் உரையாட வாய்ப்பு ஏற்பட்டது. ஏற்கனவே தீர்மிகுந்த பெண்ணாகப் பார்த்த துர்காவுடன் உடனிருந்த அந்தக் கணங்கள் அவரைத் துர்காவுடன் இன்னமும் நெருக்கமாக்கின.

பகத் சிங்கின் அமைப்பின் செயல்பாடுகளுக்குக் காங்கிரஸ் தலைவர்களும் நிதி தந்தார்கள். பெரிய ஆச்சரியம் வங்கத்தின் அட்வகேட் ஜெனரலே ஒரு குறிப்பிடத்தகுந்த பணத்தை அனுப்பியது. பகத் சிங்குக்கு முன்னால் புரட்சிகரக் காரியங்களில் ஈடுபட்ட எந்த அமைப்புக்கும் தத்துவ ரீதியாகப் பெரிய பார்வை இருக்கவில்லை. ஆங்கிலேய அரசை ஆயுதப் புரட்சியின் மூலம் தூக்கி எறிவோம் என்பதே அவர்களின் இலக்காக இருந்தது. கதர் கட்சி மட்டும் ஓரளவுக்குத் தெளிவான இலக்கை கொண்டிருந்தார்கள். பொதுவுடமையின் பாதையில் நகர்வதே சரியான வழியாக இருக்கும். காங்கிரஸ் மேட்டுக்குடியினரை கொண்ட கட்சியாக இருக்கிறது. தொழிலாளர்கள், ஏழைகள் ஆகியோரை சென்று சேரவேண்டும் புரட்சி என்று பகத் சிங் உட்பட்ட தோழர்கள் நினைத்தார்கள். சொந்தமாக ஆடையைக் கொண்டு வைத்துக்கொள்ளாமல் தங்களுக்குள் அதைப் பகிர்ந்து கொண்டார்கள்.

கடுமையான அதிகாரங்களைக் காவல்துறையிடம் தரும் ஆயுதச்சட்டத்தை ஆங்கிலேய அரசு நிறைவேற்ற திட்டமிட்ட பொழுது நாடாளுமன்றத்தில் குண்டுகளை வீசிவிட்டு சரணடைவது என்று முடிவு செய்யப்பட்ட பொழுது கட்சியின் தூணான பகத் சிங்கை ஈடுபடுத்தும் எண்ணம் முதலில் சகாக்களுக்கு இல்லை. சுக்தேவ் பகத் சிங்கை நக்கல் செய்தார். “நீ புரட்சிக்கு தயாராக இல்லை பகத் சிங். ஒரு பெண்ணின் பிடியில் கட்டுண்டு இருக்கிறாய்.” என்று அவர் ஜாடைமாடையாகத் துர்கா தேவியின் மீதான பகத் சிங்கின் அன்பை குறிப்பிட்டார்.

தான் காதலில் இருக்கிறாரா இல்லையா என்பதைப் பகத் சிங் சுக்தேவுக்குப் பதிலளித்த கடிதத்தில் சொல்லவில்லை. ஆனால், எதை எப்பொழுது துறக்க வேண்டுமோ அதைப் புரட்சிக்காகத் துறப்பேன் என்று உறுதி தந்தார். அதே சமயம் மாஜினியின் வாழ்க்கையில் நடந்த சம்பவம் ஒன்றை குறிப்பிடுகிறார். ஆட்சியைக் கைப்பற்ற நடத்திய முயற்சியில் எண்ணற்ற தோழர்களை இழந்து தற்கொலை செய்துகொள்ளும் எண்ணத்தில் இருந்த மாஜினியை அவர் மிகவும் காதலித்த பெண்ணின் கடிதம் காப்பாற்றியதை சொல்லிவிட்டு இப்படி எழுதுகிறார் பகத் சிங், “காதல் ஒரு மிருக வேட்கை அல்ல. அது மனித வேட்கை தான். அது இனிமையானது. அது என்றும் மிருக வேட்கை ஆகாது. காதல் எப்பொழுதும் ஒரு மனிதனின் குணத்தை உயர்த்தவே செய்கிறது. அது அவனைத் தாழ்த்துவது இல்லை. ஒரு இளைஞனும், இளம்பெண்ணும் காதலிக்கலாம். அவர்கள் தங்களின் வேட்கைகளைக் கடந்து தங்களின் புனிதத்தைக் காக்க வேண்டும்!” என்று முடிக்கிறார். அதோடு நில்லாமல் மத்திய சபையில் ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராகக் குண்டு வீசும் பணியில் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார்.

காந்தியின் அகிம்சை ஆன்மாவின் பலத்தைப் பற்றி மட்டுமே பேசுகிறது. தங்களின் போராட்டம் உடல் வலிமையையும் இணைத்துக்கொண்டு போராடுகிறது. காந்தி எண்ணற்ற மக்களை எழுச்சியுற செய்தாலும் அவர் ஒரு சாத்தியமில்லாத கனவு காண்பவர் என்பது பகத் சிங்கின் பார்வையாக இருந்தது. பகத் சிங் மற்றும் தோழர்கள் குண்டுகளை வீசிய பிறகு கம்பீரமாகச் சரணடைந்தார்கள். புரட்சி ஒங்குங்க என்று குரல் கொடுத்தபடி அவர்கள் அதைச்செய்தார்கள்.

வழக்கு நடைபெற்ற பொழுது தங்களைக் காத்துக்கொள்ள என்று எப்பொழுதும் அவர்கள் வாதடவில்லை. புரட்சி ஓங்குக என்று குரல் கொடுத்ததோடு, எப்படிக் குண்டுகள் தயாரிப்பது என்பது துவங்கி புரட்சி வகுப்புகள் போல நீதிமன்றத்தை மாற்றினார்கள் பகத் சிங் மற்றும் தோழர்கள். அரசு விழித்துக்கொண்டு அவர்களைக் கடுமையாகத் தாக்கச் செய்தது. கையில் விலங்கை விட விளக்க மறுத்த நீதிமன்றம் ஒருதலைப் பட்சமாக நடந்து கொண்டதால் பல நாட்கள் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவர்கள் இல்லாமலே வழக்கு நடைபெற்றது.

பகத் சிங்கின் கையெழுத்தை வைத்தும், அப்ரூவராக மாறிய ஜெய் கோபால் முதலியோரின் வாக்குமூலங்களும் சேர்ந்து பகத் சிங்கை தூக்கு மேடைக்கு அருகில் சேர்த்தன. பாதுகாப்பு கமிட்டி ஒன்றை அமைத்துத் தன்னை விடுவிக்க முயன்ற தந்தை, ஆயுதம் ஏந்தி சிறையைத் தகர்க்க திட்டமிட்ட தோழர்கள் என்று சகலரையும் அப்படிச் செய்யக்கூடாது என்று பகத் சிங் தடுத்தார். தன்னுடைய மரணம் புரட்சியை உருவாக்கும், ஒரே வாரத்தில் இந்தியா விடுதலையடையும் என்பது அவரின் நம்பிக்கையாக இருந்தது.

சிறையில் அரசியல் கைதிகளுக்கு ஒழுங்கான வசதிகள் இல்லாமல் போனதற்கு எதிராக அமைதி வழியில் உண்ணா நோன்பு இருந்து போராடினார்கள் கைதிகள். பகத் சிங் அதை முன்னணியில் நின்று நடத்தினார். 116 நாட்கள் தொடர்ந்து உண்ணாவிரதத்தைக் கடுமையாக அவர் மேற்கொண்டார். அன்றைக்கு விடுதலை என்கிற சூழலில் பதினைந்து வருடங்கள் சிறையில் இருந்த பாபா சோகன் சிங் என்பவர் உண்ணாநோன்பில் பங்குகொள்ள மூன்று வருடங்கள் சிறைத்தண்டனை அவருக்கு விதிக்கப்பட்டது.

ஜவகர்லால் நேரு உண்ணாவிரதத்தைக் கைவிடச் சொல்லி காங்கிரஸ் சார்பாகக் கோரிக்கை வைத்தார். ஜின்னா மத்திய சட்ட சபையில் ஐரோப்பிய கைதிகள், இந்திய கைதிகள் என்று பாகுபடுத்துவதைக் கண்டித்தார். வழக்கில் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்ட பின்பு அந்த வழக்கில் மேல்முறையீடு செய்வது அதை உலகளவில் கொண்டு சேர்க்கும் என்பதால் மட்டுமே மேல்முறையீட்டுக்கு ஒத்துக்கொண்டார் பகத் சிங்.

ஜெய் கோபால், ஹன்ஸ்ராஜ் வோஹ்ரா முதலிய துரோகிகளாக மாறிய தோழர்களால் தூக்கு உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. காந்தி-இர்வின் ஒப்பந்தம் ஏற்படும் சூழல் ஏற்பட்டு இருந்தது. பகத் சிங்கை காக்க வேண்டும் காந்தி என்பது பரவலான எண்ணமாக, எதிர்ப்பார்ப்பாக இருந்தது. பகத் சிங் காந்தி இர்வினோடு ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்டு அரசிடம் சலுகைகள் பெற்றால் அது மக்களிடம் தங்களின் மரணத்தோடு இணைந்து வெறுப்பை ஏற்படுத்தும் என்று கணக்கிட்டார்.

காந்தி-இர்வின் ஒப்பந்தத்தில் பகத் சிங் பற்றிக் குறிப்பிடப்படாமல் போனதால் பலத்த எதிர்ப்புகள் எழுந்தன. காந்தி பகத் சிங்கை காக்க எதுவுமே முயலவில்லை என்பது பரவலான எண்ணமாக இருந்தது. இர்வின் இப்படி எழுதியுள்ளார் “பகத் சிங் பற்றி என்னிடம் காந்தி பேசினார். அவர் விடுதலை அளிக்க வேண்டும் என்று கேட்காவிட்டாலும், தண்டனையைத் தள்ளிப்போடவேண்டும் என்று கேட்டுக்கொண்டார்.” என்று குறிக்கிறார். மீண்டும் நான்கு நாட்களுக்கு முன்னால் காந்தி-இர்வின் பிரபு சந்திப்பின் பொழுதும் இதே விஷயத்தைக் காந்தி எழுப்பியதை தன்னுடைய ‘fullness of days’ எனும் சுயசரிதையில் இப்படி எழுதுகிறார், “பகத் சிங் தூக்கிலிடப்பட்டால் அவர் ஒரு தேசிய வீரனாக மாறி விடுவார். மக்களின் எண்ணம் தவறாக முன்முடிவு கொண்டதாக மாறிவிடும். காந்தி இந்த விஷயத்தில் நான் ஏதேனும் பண்ணாமல் விட்டால் காந்தி-இர்வின் ஒப்பந்தமே அழிந்துவிடும் என்றார். நான் தண்டனையில் இருந்து பகத் சிங்கிற்கு விடுதலை அளிப்பது சாத்தியமில்லை.” என்றேன்.

இறுதி முயற்சியாகக் காந்தி பகத் சிங்கை தூக்கிலிட்ட நாளின் ஆரம்பக் கட்டத்தில் தூக்கை முன்னரே அரசு நிறைவேற்ற இருப்பது தெரியாமல் வைஸ்ராய்க்கு ஒரு நெடிய கடிதம் எழுதினார்: “நீங்கள் முடியாது என்று மறுத்தாலும் அமைதி வேண்டும் மீண்டுமொரு முறை நான் கேட்கிறேன். சரியோ, தவறோ பொது மக்களின் பெரும்பான்மை கருத்து தூக்கு தண்டனையை ரத்துச் செய்ய வேண்டும் என்பதாக உள்ளது. எந்த அடிப்படையும் ஆபத்தில் இல்லாத பொழுது மக்களின் கருத்தை மதிப்பது நம்முடைய கடமை.
தண்டனையை ரத்து செய்தால் உள்நாட்டு அமைதி காக்கப்படும். அதை நிறைவேற்றினால் அமைதிக்கு ஆபத்து காத்துள்ளது.

இந்த உயிர்களைக் காப்பது எண்ணற்ற அப்பாவி உயிர்களைக் காக்கும்.
என்னுடைய தாக்கத்தை அது அமைதிக்குச் சாதகமாக உள்ளது என்பதால் நீங்கள் மதிக்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். என்னுடைய நிலையை வருங்காலத்தில் பணியாற்றுவதற்குச் சிக்கல் நிறைந்ததாக மாற்றி விட வேண்டாம்.

தூக்கு தண்டனையை நிறைவேற்றினால் அதை மீண்டும் சரி செய்ய முடியாது. மிக மிகச் சிறிய அளவில் நீதி தவறாக வழங்கப்பட்டிருக்கும் என்று நீங்கள் கருதினால் கூடப் போதுமானது. இந்தத் தண்டனையை நீங்கள் ரத்துச் செய்ய வேண்டும் என்று நான் வாதிடுகிறேன்.

நான் நேரில் வரவேண்டும் என்றால் நிச்சயம் வருகிறேன். நான் திங்களன்று பேசவில்லை என்றாலும் நான் சொல்ல வேண்டியதை எழுதிக்காட்டுகிறேன்.
இப்படிக்கு,
உங்கள் நண்பர்
(காந்தி)

இதற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்னர்த் தூக்குத் தண்டனை விதிக்கப்பட்ட மூவரும் ‘எங்களைக் கைதிகள் போலத் தூக்கில் போடாதீர்கள். சுட்டுக்கொல்லுங்கள்.” என்று அரசுக்குக் கடிதம் எழுதியது காந்திக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

ஆறு நாட்கள் முன்னரே இரவோடு இரவாகத் தூக்கிலிடப்பட்ட பகத் சிங் மற்றும் தோழர்களின் மரணம் ஒரு தேசிய எழுச்சியை உண்டு செய்தது. காந்திக்குக் கருப்புக் கொடிகள் காட்டப்பட்டன. போஸ் காந்தியுடன் கடுமையாக முரண்பட்டார். படேல், நேரு பகத் சிங்கின் தியாகத்தைப் போற்றிய அதே சமயம் வன்முறை பாதையை நிராகரித்தார்கள்.

‘ஒரு இறைநம்பிக்கையுள்ள இந்து மறுபிறப்பில் மன்னனாகப் பிறப்பேன் என்கிற நம்பிக்கையிலும், கிறிஸ்துவரோ, இஸ்லாமியரோ சொர்க்கத்தில் அற்புதமான வாழ்வு காத்திருக்கிறது என்றோ துன்பங்களைத் தாங்கிக்கொண்டு தியாகங்கள் செய்யலாம். என்னை மாதிரி ஒரு நாத்திகனுக்கு இப்படிப்பட்ட எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை. மதத்தின் வார்த்தைகளில் சொல்வது என்றால் முழுமையான அழிவு அதனோடு ஏற்பட்டு விடுகிறது. என்னுடைய ஆன்மா ஏதுமற்றதாக ஆகிவிடுகிறது. பரிசு என்று எதையேனும் வாழ்க்கையில் நான் கருத துணிகிறேன் என்றால், இந்தச் சிறிய வாழ்க்கையில் நான் மேற்கொண்ட போராட்டமே எனக்கான வெகுமதி. சுயநலமான இலக்கோ, மரணத்துக்குப் பிறகு கவுரவிக்கப்படுவேன் என்கிற எதிர்பார்ப்போ இல்லாமல் என்னுடைய வாழ்க்கையை விடுதலைக்கு அர்ப்பணிக்கிறேன். இது போதும்!”- என்கிற பகத் சிங்கின் ‘நான் ஏன் நாத்திகன்’ நூலின் வரிகள் தான் எத்தனை பெருங்கனவு கொண்ட நாயகன் பகத் சிங் என்பதைப் புலப்படுத்தும்.

WITHOUT FEAR
KULDIP NAYAR
HARPER COLLINS
299
246 பக்கங்கள்

கோபல்ல கிராமம்- பெருங்கதை, காவியம்!


கி.ராவின் கோபல்ல கிராமம் நாவலை வாசிக்க நேர்ந்தது. மக்களின் மொழியில் கரிசல் மண்ணின் கதையைப் போகிற போக்கில் சொல்லிக்கொண்டே போகிற அந்த நடை அத்தனை சொகமானது. பேசிக்கொண்டே இருக்கையில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் கதையை மறந்து விட்டு இன்னொரு விஷயத்தின் சுவாரசியமான விவரிப்புக்குள் தன்னைச் செலுத்தி விடுவதைக் கண்டிருப்பீர்கள். அதையே கி.ராவும் செய்கிறார். ஒவ்வொரு ஆளுக்கும் எப்படிப் பெயர் வந்தது என்று அவர் போகிற போக்கில் அவர் சொல்கிற கதைகளில் கூடக் கண்களில் மின்னி மறையும் பரவசம் தெரிகிறது.

வளம் மிகுந்த பகுதியைவிட்டு வெளியேறி வரும் நாயக்கர்களின் கதையை மங்கத்தாயார் அம்மாள் என்கிற நூற்றி முப்பது சொச்சம் வயது கொண்ட பாட்டி விவரணையில் கேட்டபடி நாமும் கோபல்ல கிராமத்தில் போய் அமர்ந்து கொள்ளும் உணர்வை அனுபவிக்க வேண்டும்.

ஏணிப் படி போட்டு முடி சீவப்பட வேண்டிய பெண்ணின் கதை, செத்த பிறகும் அழகாக இருக்கும் சென்னம்மா தேவியின் வாழ்க்கையில் அவளின் அழகுக்கு எல்லாரும் தலைவணங்குவதைச் சரளமாகக் கி.ரா. சொல்லிக்கொண்டு போகையில் அப்படியொரு அழகை நாம் எங்கே மதிக்கக் கண்டோம் என்று யோசித்துப் பெருமூச்சு விடத்தான் முடிகிறது.

காடு எரிக்கும் தருணத்தில் நெருப்புக்குள் பாயும் பன்றி, இரண்டு மனைவிகளிடம் கழுத்தும், கையும் கொடுத்து தவிக்கும் இளவரசன், தீவட்டித் திருடர்களைக் கவண்கற்களால் எதிர்கொள்ளும் மக்கள் என்று சொல்லித்தீராத கதைகள் நூலை அலங்கரிக்கின்றன.

விக்டோரியா மகாராணியின் ஆட்சி வருகிறது என்று சொல்லப்படும் பொழுது அவளை ராணி மங்கம்மாவோடு மக்கள் ஒப்பிட்டுக்கொள்கிறார்கள். அவளுக்கும் இடது கையால் பாக்கு போட்ட கதையைக் கி.ரா. நம் வாயில் மெள்ள எடுத்துத் தருகிறார்.

எல்லாவற்றுக்கும் உச்சம் கழுவனின் கதை. கால் விரலை கொன்றவளின் பற்கள் பற்றிக்கொண்டு மாட்டிக்கொள்ளும் அவன் வாயையே திறப்பதில்லை. கழுமரத்தில் ஆசனவாயில் ஏற்றப்பட்டு உயிர் போய்க்கொண்டிருக்கும் சூழலில் சிறுமிகள் அவனைச் சுற்றி கும்மியடித்துப் பாடுவதில் மரணத்தைக் கொண்டாடும் மனம் கண்களைக் கலங்க வைக்கிறது. அதைப் பார்த்தபடியே அவன் தானும் பாட எத்தனிக்கையில் இறந்து போகிறான். அவனும், அவன் கொன்ற பெண் இருவரும் தெய்வங்களாக மாறினார்கள் என்கிற முடிவை மக்களோடு இயங்கி அவர்களின் கதைகளை எழுத்தாக்கிய கி.ராவால் தான் தரமுடியும். அவசியம் வாசிக்கப்பட வேண்டிய கரிசல் வாழ்க்கையின் ஆவணப்படுத்தல் இந்தப் பெருங்கதை.

ஆசிரியர்: கி.ராஜநாராயணன்
அன்னம் வெளியீடு
பக்கங்கள்: 176
விலை : 140