குடும்ப அமைப்பு உருவாக்கும் கொடூரர்கள் – ஆஷிஸ் நந்தி


பெங்களூரில் கொடூரத்தை நிகழ்த்திய ஆண்கள் ‘பொறுப்பான’ மகன்களாகத் தங்களுடைய கடமையைச் செவ்வனே செய்தார்கள்.

MassmolestationBangalore-696x403.jpg
பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாத சூழல் தொடர்கிறது.

பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் இந்தியாவுக்கு மட்டுமே உரியது இல்லை. ஆனால், சில அம்சங்கள் நம்முடைய சமூகம், வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே உரியவை. இந்திய குடும்பங்களில் ஆண் பிள்ளைகள் விலை மதிக்க முடியாத சொத்துக்களாகப் போற்றப்படுகிறார்கள், அதேசமயம், ஆண் பிள்ளைகள் மீது ஒரு வகையான அழுத்தமும் குடும்பங்களால் சுமத்தப்படுகிறது. இப்பொழுதெல்லாம் ஆண் பிள்ளைகள் கடுமையாக விரட்டப்படுகிறார்கள். ‘சிங்கக்குட்டிடா’ என்று ஆண்களுக்குக் கூடுதல் சலுகைகள் வழங்கப்படுகின்றன. என்றாலும், குடும்பத்தின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்று, பொறுப்புகளைத் தோளில் தாங்க அவர்கள் நிர்பந்திக்கப்படுகிறார்கள். யாரோ ஒருவர் எது நல்ல, பாதுகாப்பான, நிம்மதியான வாழ்க்கை எனக் கருதுகிறாரோ அதைத் தான் வாழவேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆண் பிள்ளைகள் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

ஆண்கள் தொழில்நுட்ப, தொழில்முறை படிப்புகளை நோக்கி தள்ளப்படுகிற விதம் அச்சம் தருகிற ஒன்றாக இருக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கல்கத்தாவில் இளம்வயதிலேயே தேசிய அளவில் டேபிள் டென்னிஸ் விளையாட்டில் கலக்கிக் கொண்டிருந்தான் ஒரு சிறுவன். இளம் நட்சத்திரமான அவன் ஒழுங்காகப் பயிற்சி செய்யவில்லை என்பதற்காகச் சொந்த தந்தையால் அடித்தே கொல்லப்பட்ட செய்தியை நீங்கள் வாசித்திருக்கலாம்.

பெண்கள் வேறுவிதமான பிரச்சினைகளைச் சந்திக்கிறார்கள். அதேசமயம், இப்படி எதற்கு ஓடுகிறோம், எங்கே போகிறோம் என்கிற இலக்கற்ற எலி பந்தயத்துக்குள் வெகு சீக்கிரமாக, கருணையின்றி அவர்கள் தள்ளப்படுவதில்லை. இப்படிப்பட்ட அழுத்தங்கள் சுமத்தப்படாமல் இருப்பதால் பல்வேறு துறைகளில் அவர்கள் கலக்கி எடுப்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. அவர்கள் மீது எக்கச்சக்க பொறுப்புகள், எதிர்பார்ப்புகள் சுமத்தப்படாமல் இருப்பதால் படைப்பாற்றல், புத்தாக்கம் நிறைந்தவர்களாக அவர்கள் அசத்த முடிகிறது. அந்த வகையில் அவர்கள் விடுதலை மிக்கவர்களாக, சமூகத்தின் அழுத்தங்களில் அவ்வளவாக ஆட்படாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

இப்படி அளவில்லாத கனவுகள் கொண்ட பெற்றோர்கள், அதனால் பிள்ளைகள் மீது கொட்டப்படும் அழுத்தம், எலி பந்தயத்தில் ஓடுவது ஆகியவற்றுக்கும், பெங்களூரில் ஒரு பெண்ணைக் கூட்டமாக ஆண்கள் பலத்காரம் செய்ய முயன்றதைப் போன்ற நிகழ்வுகளுக்குத் தொடர்பிருக்கலாம். கூட்டத்தில் அடையாளம் தெரியாது என்கிற தைரியத்தில், இந்த ‘இளவரசர்கள்’ மனநிலைப் பிறழ்ந்த பேரரசர்கள் போலக் கொடூரத்தை அரங்கேற்றினார்கள். அவர்களின் குடும்பம், சமூகம் ஆகியவை அவர்களை வேகம் மிகுந்தவர்களாக, எப்படியேனும் வேண்டியதை அடைய வேண்டும் என வெறி கொண்டவர்களாக, அதீத ஆண்மை மிக்கவர்களாக, அஞ்சாநெஞ்சர்களாக இருக்க வேண்டும் எனப் போதிக்கின்றன. அவர்களின் நண்பர்களும் அதையே அழுத்திச் சொல்கிறார்கள். ஒரு மனநிலை பிறழ்ந்த மிருகமாக அவர்கள் உருமாறும் பொழுது அது தவறு என்கிற அற உறுத்தலோ, நியாய உணர்வோ அவர்களுக்குள் ஊற்றெடுத்து காமவெறியைத் தடுக்கவில்லை. அவர்களின் வளர்ப்பிலோ, சமூகத்திலோ அறம், நியாய உணர்வு காணப்படவில்லை.

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பெங்களூரு சம்பவத்தை மறந்துவிட்டு யோசிப்போம். இந்தியாவின் சில பகுதிகளில் பெண் சிசுக்கொலைகள், பெண்களை மோசமாக நடத்துவது ஆகியவற்றால் ஆண்-பெண் பாலின விகிதம் மோசமானதாக இருக்கிறது. இப்படி ஆண்களின் எண்ணிக்கை பெண்களை விட அந்தச் சமூகங்களில் அதிகமாக இருப்பதால், திருமணம் செய்துகொள்ளப் பெண் கிடைப்பது குதிரைக்கொம்பாக இருக்கிறது என்பது ஒருபுறம். இன்னொரு பக்கம், அண்ணன்-தங்கை, அக்கா-தம்பி உறவுகள் குறைகின்றன. ஆண்கள் வளர்கிற பொழுது ஆண்-பெண் உறவின் பன்மைத்தன்மையை, நுண்மையைத் தரிசிக்கும் பேற்றினை இழக்கிறார்கள்.

பாலிவுட் படங்களில் காட்டப்படுவதைப் போல ஒரு பெண்ணைத் தன்னுடைய காமவெறி தீர நாயகன் தொல்லைகள் கொடுத்து, ஈவ் டீசிங் செய்த பின்னர் நாயகிக்கு அவன் மீது காதல் மலர்வது எல்லாம் நிஜ வாழ்க்கையில் சாத்தியமே இல்லை. இப்படிப்பட்ட வெகுமக்கள் கலாசாரம் உண்மையான வாழ்க்கை அனுபவங்களுக்கு மாற்றாக முடியாது.

போட்டிகள் நிறைந்த நடுத்தர வர்க்க கலாசாரத்தில் ஆண் பிள்ளைகள் எல்லா வகையான அற மதிப்பீடுகளையும் கபட நாடகங்கள் என்று எண்ண கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இந்தப் பாடத்தை அவர்கள் வெளியுலக அனுபவங்களில் இருந்து மட்டும் கற்பதில்லை, அவர்களின் குடும்பத்து பெரியவர்களின் செயல்களில் இருந்தும் இந்தப் படிப்பினையைப் பெறுகிறார்கள். பழைய நம்பிக்கைகள், அற அமைப்புகள் சரிந்து, பேரிகை முழங்க வலம் வரும் புதிய அறங்கள் ஒழுங்காக வடிவம் பெறாத நிலையில் இப்படிப்பட்ட குழப்பங்கள் நிகழவே செய்யும். பல்வேறு மரபான சமூகங்கள் இயங்கும் நவீன துறைகளில், பரிசு-தண்டனை, சட்டம்-ஒழுங்கு அமலாக்கம் ஆகியவை எல்லாவகையான குற்றங்களையும் கவனித்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு அமைப்புகள் கச்சிதமாக இருக்கின்றன எனும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. தங்களுடைய மனசாட்சியின் படி மக்கள் நியாயமான முடிவுகளை எடுக்க முடியும் என்பதையே அவர்கள் கவனத்தில் கொள்ள மறுக்கிறார்கள்.

அதேநேரத்தில், இளைஞர்கள் அரசியல்வாதிகளை, அதிகார வர்க்கத்தை, ஆசிரியர்களை முன்மாதிரியாகக் காண முடியாத சூழலில் வாழ்கிறார்கள். இவர்கள் அனைவரும் கறைபடிந்த தங்களின் கடந்த காலங்களை மறைத்துக் கொண்டு போலியான பொழிப்புரைகள் புரிகிறார்கள் என அவர்களுக்குப் புரிகிறது. சட்ட திட்டங்கள் எல்லாத் துறைகளிலும் மீறப்படுகின்றன. மத்திய பிரதேசத்தில் நிகழ்ந்ததைப் போலப் பட்டங்களைப் பணம் கொடுத்து வாங்க முடிகிறது. ஆசிரியர்கள், துணை வேந்தர்கள், அரசியல் தலைவர்கள் அனைவரும் அறநெறிப்படி இயங்கவேண்டும் என்பதில் இருந்து விலக்கு பெற்றுக் கொள்ளும் பொழுது, நீதி போதனைகளை மாணவர்களுக்கு வழங்கி என்ன பயன்?

பாடத்திட்டங்களை மாற்றி என்ன ஆகிவிடும்? தந்தை ஓட்டுனர் உரிமம் பெறாத தன்னுடைய மகனிடம் மகிழுந்தின் சாவியைத் தருகிறார், அவன் அதைக் கண்மூடித்தனமாக ஒட்டிக்கொண்டு போய் யாரையோ கொல்கிறான். தவறுக்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருந்த தந்தை எப்படி நியாய உணர்வு ததும்பத் தன்னுடைய மகனை காட்டிக் கொடுப்பார் என நம்ப முடியும்? குற்றத்தை மறைத்து, தண்டனையில் இருந்து மகனை காக்கிற கயமையையே அவர் மேற்கொள்வார்.

ashis-nandy22.jpg
ஆஷிஸ் நந்தி

இறுதியாக, ஒரு சில வார்த்தைகள். இந்தச் சிக்கலான கேள்விக்கு எளிய விடை இல்லை. இந்தச் சிக்கலுக்கான தீர்வின் முதல் படி வேர்களைப் பற்றிய புரிதல் வேண்டும். எனினும், இந்தியாவில் அடிப்படைக் காரணங்களைப் பற்றி யாருக்கும் புரிதல் இல்லை என்று வசைபாடுவது வாடிக்கையாகி விட்டது. ராணுவம் போன்ற கட்டுக்கோப்பும், சட்டம்-ஒழுங்கு சிக்கலாக எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் பார்ப்பதும் துரிதமாக, சிறப்பான தீர்வுகளைத் தரும் என்கிற முட்டாள்தனமான நம்பிக்கை நம்முடைய திட்டங்களை வகுக்கும் மேட்டிமைக் குடியிடம் நிரம்பியிருக்கிறது.

உடனடித் தீர்வுகள் பெருந்தோல்வியைச் சந்திப்பதை நாம் தொடர்ந்து கண்டு வருகிறோம். கிழக்கு இந்தியாவில் எழுபதுகளில் நக்சல் இயக்கத்தை நசுக்கியதுடன் தொல்லை ஒழிந்தது என நாம் கனவு கண்டோம். முன்னாள் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து, ‘நம்முடைய உள்நாட்டு பாதுகாப்புக்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல் நக்சல் இயக்கம்.’ எனத் தன்னுடைய ஆட்சிக்காலத்தில் சொல்கிற அளவுக்கு நிலைமை மோசமாகி இருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் கடந்த எழுபது வருடங்களில் நாம் பழங்குடியினரை மோசமாக நடத்தியதன் விளைவே நக்சல் இயக்கம் என்பதை உணரத் தவறியதுதான். ஆகவே, நாம் தற்போதைய பிரச்சினையின் அடிப்படைக் காரணத்தைப் புரிந்து கொண்டு, தீர்வுகளைத் தேட வேண்டும். இல்லை என்றால், கண்ணுக்கு எட்டும் தூரம் வரை தீர்வு இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

பேட்டி: சதீஷ் பத்மநாபன்

தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்

(இந்தப் பேட்டி அவுட்லுக் வார இதழின் அனுமதி பெற்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டு உள்ளது.)

ஆணாதிக்கமும், இதய தெய்வம் அம்மாவும்!


தமிழகத்தின் அரசியல் உலகில் கால் நூற்றாண்டு காலம் கோலோச்சிய செல்வி. ஜெயலலிதா அவர்கள் உடல்நலமின்றி மரணமடைந்துள்ளார். முப்பது வருடங்களுக்குப் பிறகு இரண்டாவது முறை  தொடர்ந்து பிடித்துச் சாதனை படித்த அவரின் இந்த மரணம் ஈடு செய்ய முடியாதது.
அம்மு என்று அறியப்பட்ட அவரின் வாழ்க்கையில் அவர் விரும்பிய எதுவும் அவருக்குக் கிடைக்கவில்லை என்று அவர் ஒரு பேட்டியில் சொல்லியிருந்தார். பத்தாம் வகுப்பில் மாநில அளவில் இடம் பிடித்த அவரை, “இனிமேல் படிக்கப் போக வேண்டாம். எனக்குத் திரைப்பட வாய்ப்புகள் குறைந்து விட்டன. குடும்பத்துக்கு நீ தான் சோறு போடவேண்டும்.” என்று அம்மா சந்தியா சொன்ன பொழுது, “நான் மேலும் படிக்கவேண்டும்.” என்று அழுது அரற்றிய அவரின் குரல் காலத்தின் காதுகளில் மட்டுமே விழுந்தது.

Image result for ஜெயலலிதா ஆல்பம்

காலையில் நான்கு மணிக்கு எழுந்து பரதநாட்டியம் கற்றுக்கொண்டே ஆகவேண்டிய அவரின் குழந்தைமை காணடிக்கப்பட்டது. வாழ்க்கையில் அடுத்து என்ன என்று யோசிப்பதற்குள் திரையுலகமும், அரசியலும் அவரை வாரிச் சுருட்டிக் கொண்டது. ஒரு தனித்த, கம்பீரமான ஆளுமையாகத் தன்னை உணர்ந்த அவரைத் திரையில் கவர்ச்சிப் பதுமையாகக் காட்டியதை அவர் வெறுத்தார் என்பதை இருபத்தி மூன்று வாரங்கள் குமுதத்தில் மனந்திறந்து அவர் எழுதிய வாழ்க்கை வரலாறு சொன்னது.

Image result for ஜெயலலிதா ஆல்பம்

எம்.ஜி.ஆரால் கொள்கை பரப்புச் செயலாளராக ஆக்கப்பட்ட அவர் சொகுசாக இருக்க எண்ணவில்லை. தெருவுக்குத் தெரு இறங்கி பிரச்சாரம் செய்தார். கடைக்கோடி கிராமம்வரை சென்று வந்தார். மேடைகளில் அவர் பேசுகிற பொழுது,”இந்த கோமளவல்லி” என்று ஏகவசனத்தில் அவரை அழைத்துப் பேசுவது திமுகவினருக்கு வழக்கம். சட்டசபையில் நுழைந்த பொழுது அவர் தலைவிரி கோலத்தோடு வெளியே வரவேண்டி இருந்தது. அதை நாடகம் என்று சொன்னாலும், “விட்டால் நாட்டுக்கு

ஜெயலலிதா கூட முதல்வர் ஆகிவிடுவார் போல இருக்கிறது.” என்று முரசொலி மாறன் விளையாட்டாகச் சொன்னது அவரின் வாழ்க்கையில் உண்மையாகும் காலம் விரைவில் வந்தது.

Image result for ஜெயலலிதா ஆல்பம்

இரட்டை இலை சின்னத்தை மீட்டு ராஜீவ் படுகொலையின் அலையில் அவர் வென்றார். அப்பொழுது அவர் நடத்திய ஆட்சி ஆடம்பரம், ஊழல், அதிகார துஷ்பிரயோகம், சர்வாதிகாரம் ஆகியவற்றின் கலவை எனலாம். இதைவிட மோசமாக ஒருவர் ஆண்டுவிட முடியுமா என்று எண்ணுகிற அளவுக்கு அந்த ஆட்சி இருந்தது. மத்திய அமைச்சரின் உயிருக்கே கூட உத்திரவாதம் இல்லாத அளவுக்கு நிலைமை இருந்தது. அள்ளிக் குவித்த சொத்துக்கள், நொறுங்கிப் போன நிர்வாகம் என்று தரைதட்டிய கப்பலாக ஆட்சி மாறியது. சட்டசபையில் திமுகவுக்கு ஒற்றை இலக்கத்தில் எண்கள் இருக்கவே ஜெயலலிதாவுக்குச் சட்டசபையின் மாண்பு விளங்காமல் போனதோ என்னவோ? அடுத்த வந்த தேர்தலில் ஜெயலலிதாவே வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டார்.

கோவை குண்டுவெடிப்புக்கு பின்பு நடந்த நாடாளுமன்ற தேர்தலில் அதிமுகவின் வெற்றி பாஜகவின் ஆட்சி அதிகாரத்துக்குத் தேவைப்பட்டது. நல்லம ரெட்டி எனும் நேர்மையான அதிகாரியால் அவரின் கழுத்துக்கு மேலே சொத்துக்குவிப்பு வழக்கு கத்தி தொங்கிக்கொண்டு இருந்தது. அதற்கென்ன தம்பி துரையைச் சட்டத் துறை அமைச்சராக ஆக்கினால் போதும் என்று கண்ணசைத்தார். வாஜ்பேயி, “உத்தரவு!” என்று அதை நிறைவேற்றினார்.

தம்பிதுரை அமைச்சராக ஆனதன் விளைவு என்ன தெரியுமா? பாஜக அரசாங்கத்தில் இருந்த ராம் ஜெத்மலானியின் வரிகள் இவை: 5 பிப்ரவரி 1999 அன்று அப்போதைய சட்ட அமைச்சரான தம்பிதுரையைக் கொண்டு ஏப்ரல் 6, 1997-இல் தமிழக அரசு ஜெ’வுக்கு எதிரான 46 ஊழல் வழக்குகளை விசாரிக்க நியமித்த மூன்று சிறப்பு நீதிபதிகளின் நியமனம் செல்லாது என ஒரே கையெழுத்தின் மூலம் மாற்றினார். அதன் மூலம் வழக்குகள் மீண்டும் பழைய செஷன்ஸ் நீதிமன்றங்களுகே சென்றன. நீதிமன்றத்தை தனக்கேற்றபடி வளைக்க முயலும் புரட்சித் தலைவியாக அவர் அப்பொழுதே முழுமையடைந்து இருந்தார். திமுகவின் ஆட்சிக்கலைப்பு என்று அடுத்தப் பணியை அவர் இட அதிர்ந்து போன பாஜக அரசை கவிழ்த்தார்.

ஜெயலலிதா பதினாறு வருடங்களாக மத்தியில் ஆட்சியில் பங்கு பெறமுடியாத சூழல் நிலவியது என்றாலும் மாநில உரிமைகளுக்காக அவரின் குரல் பலமாக ஒலித்தது என்பதே உண்மை. அதற்கான ஆரம்ப அடையாளங்களை அவரின் மாநிலங்களவை உரைகளிலேயே காணலாம். அவர் இப்பொழுது மருத்துவமனையில் இருந்த காலத்தில் சரக்கு சேவை வரி மீதான தன்னுடைய நியாயமான எதிர்ப்பை தமிழகம் முடித்துக் கொண்டது. NEET க்கு எதிரான குரல், இந்தியாவின் இலவச அரிசி திட்டத்தில் கைவைக்கும் தேசிய உணவுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் எல்லாவற்றுக்குமான எதிர்ப்பு அவர் அப்போல்லோவில் இருந்த காலத்தில் முடித்து வைக்கப்பட்டது.

‘குடும்ப அரசியல் என்பது காட்டு ராஜாங்கம்.’ என்று சொன்ன அண்ணாவின் வழியில் வந்தவர்களாகக் காட்டிக் கொண்டவர்களான திமுக, அதிமுக ஊழலை நிறுவனமயப்படுத்தினார்கள். கருணாநிதிக்கு அவரின் பரந்து, விரிந்த பெருங்குடும்பம் ஊழலின் ஊற்றுக்கண்ணாக மாறியது என்றால் ஜெயலலிதாவுக்கு மன்னார்குடி குடும்பம் இருந்தது. பிராமணராக ஜெயலலிதா இருந்தது தமிழகத்தின் பிற்படுத்தப்பட்டோர் அரசியலில் எந்தக் குறிப்பிட்ட சமூகத்தையும் சேராதவர் என்கிற ஈர்ப்பை அவருக்குத் தந்தது. முக்குலத்தோர், கொங்கு வெள்ளாளர் கூட்டணியைக் கொண்டு தன் ஆட்சியை அவர் நடத்தினார்.

 

பெண்களின் மீதான வன்முறையில் பெரும்பங்கு வகித்த சாதி அமைப்பின் காவலர்களோடு கூட்டு என்பதால் ஆணவப் படுகொலைகள் நடந்த பொழுது கள்ள மவுனம் சாதிப்பதே அவரின் வழக்கமாக இருந்தது. திமுகவை போலவே தலித் படுகொலைகள் மீதான அவரின் விசாரணை கமிஷன்கள் கண் துடைப்பாக இருந்தன.
பெண்களின் காவலராகத் தன்னைக் காட்டிகொண்ட ஜெயலலிதா இந்தியாவுக்கு முன்மாதிரியான சமூக நலத் திட்டங்களைச் செயல்படுத்தினார். திமுகச் செய்கிற எல்லாவற்றையும் இழுத்து மூடுவது என்பதற்கு மாறாகப் பெண்கள், குழந்தைகள் சார்ந்த திட்டங்களுக்கு அவர் கூடுதல் நிதி ஒதுக்கினார். ஆனால், அவரின் கட்சியில் பெண்கள் ஓரங்கட்டப்பட்டே இருந்தார்கள். ‘அம்மா வாழ்க’ என்றும், ‘இதய தெய்வம், புரட்சித் தலைவி தங்கத்தாரகை’ அம்மா என்று துதிபாடி, முதுகு வளைத்து தான் பதவியில் நீடிக்க முடியும் என்பதே பாடமாக இருந்தது. உட்கட்சி ஜனநாயகம் இல்லாத கட்சியில் அடுத்தக் கட்டத் தலைவர்களே இல்லாத பொழுது பெண்களின் குரலுக்கு மட்டுமா நியாயமான இடம் கிடைத்துவிடும்?
டாஸ்மாக் என்பதை ஒரு வருமானம் தரும் கற்பகமாக ஜெயலலிதா பார்த்தார். பெண்களின் மீதான வன்முறைக்கும், அடுத்தத் தலைமுறையின் வீழ்ச்சிக்கும் பெருமளவில் வழிவகுக்கும் அதைக்கொண்டே நலத்திட்டங்களுக்கான அரசியலை கட்டமைத்தார். டாஸ்மாக் படிப்படியாக மூடப்படும் என்று சொல்லியிருந்தாலும், டாஸ்மாக் என்பதைத் திமுகவுடன் போட்டி போட்டு அவர் வளர்த்தெடுத்தார் என்பதே உண்மை.

தேர்தலில் வெல்வதற்குத் திமுகப் பயன்படுத்திய அதே சாதிக்கூட்டணி, பணம், படைபலம் ஆகியவற்றையே அவரும் நம்பியிருந்தார். மன்னார்குடி குடும்பம் மாபியா என்கிற அளவுக்குச் செயல்பாடுகள் நிகழ்ந்தன.

பெண்களின் மீதான குற்றங்கள் இந்தியாவிலேயே கம்மியாக இருக்கும் மாநிலம் தமிழகம் தான் என்கிற சாதனையை இரு ஆட்சிகளும் மாறி, மாறிச் செய்ததாக indiaspend அமைப்புச் சொல்கிறது. எனினும், பெண்கள் மீதான குடும்ப வன்முறை வழக்கில் தண்டனை பெருமளவு தமிழகத்தில் மிகக்குறைவு. கலப்புத் திருமணங்கள் தமிழகத்தில் மிகவும் குறைவான அளவிலேயே நிகழ்வதாக ஆய்வுகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. “அடிப்பவன் நமக்கு ஓட்டு வாங்கித்தரும் ஜாதிக்காரன்.” என்று ஜெயலலிதா கண்டும், காணாமல் இருந்தார். பிற்படுத்தப்பட்டோர் அரசியல் பிராமண எதிர்ப்பில் இருந்து எழுந்து வரும் தலித்துகளை அடக்கும் ஒன்றாக மாறியது அண்ணாவுக்குப் பிந்தைய திராவிட ஆட்சியின் வேதனையான சாதனை. கலப்புத் திருமணம் புரிந்தால் பாதுகாப்பில்லை என்று மேற்கு, வடக்கு வட்டாரங்களில் அஞ்சுமளவுக்குச் சாதியமைப்பின் வன்முறை ஜெயலலிதா, கருணாநிதி ஆட்சிகளில் நிறுவனமயமானது.

‘இரும்புப் பெண்மணி’ ஜெயலலிதா என்று புகழ் மாலைகள் பாடுகிறார்கள். சுனில் எனும் பத்திரிக்கையாளர் மீது ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்கும் தீர்மானத்தைச் சட்டசபை கொண்டு வந்தது. இந்து ஆசிரியரை கைது செய்யச் சட்டசபை காவல்துறையை அனுப்பி வைத்தது. இந்தியாவிலேயே மிக அதிகமான அவதூறு வழக்குகளைப் போடும் அரசாக அதிமுக அரசு திகழ்ந்தது. விளம்பரங்களால் புகழ்பாடும் பத்திரிக்கைகள் வளர்க்கப்பட்டன. ஜனநாயக ரீதியாகக் கேள்வி கேட்கும் கருத்துரிமையை, எதிர்க்குரலை நசுக்கிவிட்டு பொற்கால ஆட்சி எனப் பொய்ப்பரணி பாடிக் கொள்ளலாமா? இந்தக் கருத்துரிமை காலி செய்யும் அரசியல் எம்.ஜி.ஆரின் நீட்சியே ஆகும்.

தமிழகம் இந்தியாவின் முன்மாதிரி மாநிலம் என்று அமர்த்தியா சென், ழான் தெரேஸ் முதலிய பொருளாதார மேதைகள் மெச்சுகிறார்கள். எனினும், நம்முன் எழுந்து நிற்கும் சவால்கள் பெரிதானவை. மணல் மாபியாவான வைகுண்ட ராஜன் முதலியோர் இயற்கையைச் சூறையாடிய பொழுது அதிமுக அதற்குப் பரிபூரண ஆசீர்வாதம் தந்தது.
கல்வித் தந்தைகள் கொள்ளையடித்து, தரம் மலிவான கல்வியைத் தமிழகத்துப் பிள்ளைகளுக்குத் தாரைவார்க்கையில் அதை வேடிக்கையே இரு ஆட்சிகளும் பார்க்கின்றன.

‘ஒரு கோடி, இரண்டு கோடி’ என்று ஏலம் போட்டே துணைவேந்தர் பதவிகள் நிரப்பப்பட்டு உயர்கல்வியின் தரம் அதலபாதாளத்துக்குப் போய்க்கொண்டு உள்ளது. ஊழலை கச்சிதமாக நிறுவனமயமாக்கி தமிழகத்தின் நீண்ட கால நீடித்த வளர்ச்சி கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்பட்டுள்ளது. அமலாக்கத் துறை என்பது தமிழகத்தில் இருக்கிறதா என்கிற அளவுக்கு அதன் செயல்பாடுகள் உள்ளன. தமிழகம் இந்தியாவில் முன்னோடி மாநிலம் என்பது, ரகுராம் ராஜன் சொன்னது போல, “கண் இல்லாதவர்கள் நாட்டில் ஒற்றைக் கண் உள்ளவன் ராஜா!” என்பதைப்போலத் தான்

ஜெயலலிதா பெண் என்பதால் பல்வேறு அவமானங்கள், அடக்குமுறைகளைச் சந்தித்தார். தமிழகத்தில் அவரின் தனிப்பட்ட வாழ்வைக் கொண்டு அவர் மீது சகதியை தரம் தாழ்ந்த அளவில் வாரி இறைத்தார்கள். தன்னுடைய இருப்பைப் பற்றிய கவலை அவருக்கு அதிமுகவின் தலைமைப் பொறுப்பை ஏற்ற காலத்தில் இருந்தது நியாயமானது. ஆனால், இருபது ஆண்டுகாலமாக உட்கட்சி ஜனநாயகமே இல்லை என்பதை நியாயப்படுத்தி விட முடியாது. ஆணாதிக்க அரசியல் என்பது சரி., அந்த ஆணாதிக்கத்தின் கூறாகவே ஜெயலலிதாவும் இருந்தார்.

பெண்கள் ஜனநாயகத்தில் எழுந்துவர முடியாது என்கிற பிம்பத்தை அது தருகிறது. மம்தா கட்சியில் ஓரளவுக்கு ஜனநாயகம் இருக்கவே செய்கிறது. ஷீலா தீட்சித் பதினைந்து வருடங்கள் டெல்லியை ஜனநாயகத் தன்மையோடு ஆள முடிந்திருக்கிறது. சட்டசபையில் எதிர்க்கட்சியின் குரலை 11௦ விதியின் கீழ் எதிர்கொள்வது கூடவா ஆணாதிக்கத்தை அடக்கும் அரசியல்? ஜெயலலிதாவின் எழுச்சி மெச்சத்தக்கது. அதே சமயம், ஜெயலலிதா அதைத்தாண்டிய அவலகரமான ஆட்சியமைப்பையே கட்டி காத்தார். ஒரு பெண்மணி மட்டும் உயர்வது சாதனை, பல்வேறு பெண்கள் மைய அரசியலில் கலக்க வெளியை வழங்குவது தான் நிஜப்பெண்ணியம்.

ஜெயலலிதா ஒரு நேர்முகத்தில் தன்னுடைய வாழ்க்கையை இப்படி விவரித்து இருந்தார்: நான் நாட்டியத்தை வெறுத்தேன். எனினும், இந்தியாவின் தலைசிறந்த நாட்டிய தாரகைகளில் ஒருவராக ஆனேன். நான் வேண்டாம் என்று கதறிய திரையுலகுக்குள் தள்ளப்பட்டேன். அங்கேயும் நான் வெற்றிகரமான நாயகியாக மிளிர்ந்தேன். எனக்கு அரசியலும் விருப்பமானதில்லை. நான் சட்டமும், இலக்கியமும் படிக்க விரும்பினேன். குடும்பச் சூழலால் பத்தாவதோடு என் படிப்பு நின்றுவிட்டது. அதற்கு நான் சுயமாகவே கற்றுக்கொண்டேன். நான் தலைசிறந்த வழக்கறிஞராகப் பாலி நாரிமான், பல்கிவாலா போல மாறியிருப்பேன். விதி என்னை அரசியலுக்கு அழைத்து வந்தது. அதிகாரம் ஒரு தனிமையான இடம். அது முட்படுக்கை, முள்கிரீடம், ஆணிப்படுக்கை. நான் அதை விரும்பவில்லை.
விரும்பாமல் எல்லாவற்றையும் செய்த அவர் தன்னுடைய அகால மரணத்தால் பலரின் விருப்பத்துக்கும் உரியவராக மாறியிருக்கிறார். பெண்கள் நசுக்கும் ஆணாதிக்கச் சூழலில் அவரை முன்மாதிரியாகப் பார்க்கிறார்கள். தவறில்லை. ஆனால், உரையாடலும், ஜனநாயகமும் அற்ற முன்மாதிரியாக இதயதெய்வம் மாறினால் தமிழகத்தின் இதயத்துக்குத் தான் கேடு!

இறைவி என்றொரு மனுஷி!


இறைவி திரைப்படம் கலவையான உணர்வுகளை உண்டு செய்தது. முழுக்கக் கொண்டாடி விடவும் முடியாமல்,. முழுக்க வெறுக்கவும் முடியாமல் ஒரு இடைப்பட்ட உணர்வையே இப்படம் தருகிறது. இப்படத்தைப் பெண்ணியப் பார்வையில் எல்லாம் சிலர் அணுகி இருந்தார்கள். இந்தப் படம் அந்த வகையில் எல்லாம் சேர்க்கப்படவேண்டிய அவசியமில்லை. வன்முறைகளால் ஆன ஆண்களின் பொறுமையும், சகிப்பும் அற்ற உலகின் இறைவிகள் பற்றிய கதை இது.

பெண்களின் உலகை படம் கடத்தி கொண்டுவரவில்லை. ஆணின் பார்வையில், ஆண்களின் வன்முறையில். வெம்மையில், அதிகாரத்தில் மவுனித்த பெண்களே படத்தில் தொடர்ந்து கடக்கிறார்கள். அதை இறுதி அரை மணிநேரத்தில் ஈடுகட்ட இயக்குனர் முயல்கிறார். இந்தப் படத்தின் ஆகச்சிறந்த புள்ளியாக அஞ்சலி, விஜய் சேதுபதியோடு உரையாற்றித் தன்னுடைய அகவாழ்வை வெளிப்படுத்தும் கணங்களைச் சொல்வேன். படத்தின் உச்சக்காட்சி என்னளவில் நாடகத்தன்மை மிகுந்ததாகப் பட்டது.

இப்படத்தின் மிகப்பெரிய உறுத்தல் இழுவையான, இலக்கற்று பயணிக்கும் முதல் பாதியின் பல்வேறு காட்சிகள். பாடல்கள் தேவையற்றும், பொருந்தாமலும்  கடுப்பேற்றுகின்றன. எனினும் இப்படம் ஆண்களின் மனசாட்சியை உலுக்கிப் பார்க்கும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. மழை என்கிற குறியீடு படமெங்கும் வருகிறது. பெண்களுக்கான விடுதலை ஆண்களின் அடைக்கப்பட்ட உலகத்தினில் இல்லை. மழை நாடி, நனைந்து விடுவோம் என்று அஞ்சாமல் சுதந்திரம் நோக்கி கைகள் விரித்து நனைய பெண்களை அழைக்கிறது இப்படம். அதே சமயம், சிற்சில புனித பிம்பங்களை ஆண்களின் ஈகோவை காயப்படுத்தாமல் உடைக்க முயன்று உள்ளார் இயக்குனர்.

ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் உரையாடலுக்கான சாத்தியங்கள் இல்லாத ஒரு உலகமே இங்கே விரிகிறது. இதில் வரும் ஆண்கள் வன்முறையை, பொய்மையை. உணர்வுக் கொந்தளிப்பை தங்களின் செயல்களின் மூலம் வெளிப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். இது பொதுமைப்படுத்தல் என்று கருதி விமர்சிக்காமல் இது பெண்களின் குரலை, மனவெளியை முற்றும் துறக்கிற, மறக்கிற ஆண்களைக் காட்சிப்படுத்துகிறது என்றே எண்ணுகிறேன்.

இந்தப் படம் முடிந்த பொழுது உங்களால் காயப்படுத்தப்பட்ட, ஆண் என்கிற உங்கள் திமிரின் கொடு வினைகளில் வாழ்க்கையின் மகிழ்வை  தொலைத்த  எதோ ஒரு பெண்ணின் முகமாவது வந்து போகும். அதில் ஒருவரிடமாவது மன்னிப்பு கேட்கிற குறைந்தபட்ச உறுத்தலையாவது இந்தப் படம் தந்திருக்கும் என்பது உறுதி. நான் ஒரு காயப்படுத்திய உறவிடம் மன்னிப்புக் கேட்டேன் 🙂 இறைவி மனுஷி என உணர வைக்கக் குழம்பி முயல்கிறது இப்படம்!