அவர்கள் நேற்று மதியம் என்ன செய்தார்கள்?


என்னுடைய அத்தையின் வீட்டை தீயிட்டு கொளுத்தினார்கள். இரண்டாக மடிக்கப்பட்ட ஐந்து பவுண்ட் தாளைப் போல மண்டியிட்டு தொலைக்காட்சிகளில் வரும் பெண்களைப்போல நான் தேம்பி அழுதேன். என்னைக் காதலித்தவனை அழைத்தேன் அவன் என் ‘குரலை’ ஆற்றுப்படுத்த முயன்றான்.
நான் ஹலோ என்றேன்
அவன் வார்ஷன், ஏன் இப்படியிருக்கிறாய், என்னாயிற்று எனக் கேட்டான். நான் பிரார்த்தித்து கொண்டிருந்தேன்
என் பிரார்த்தனைகள் இப்படி இருந்தன;
அன்புள்ள ஆண்டவரே
நான் இரு தேசங்களில் இருந்து வருகிறேன்.
ஒன்று தாகமாய் இருக்கிறது
இன்னொன்று தீப்பற்றி எரிகிறது
இரண்டிற்கும் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது. அன்றிரவு
என் மடியில் உலக வரைபடத்தை ஏந்திக்கொண்டேன்
மொத்த உலகத்தின் மீதும் என் விரல்களால் நீவிவிட்டு
சன்னமாக
எங்கேனும் வலிக்கிறதா என வினவினேன்அது இவ்வாறு பதிலளித்தது
எல்லா இடங்களிலும்
எல்லா இடங்களிலும்
எல்லா இடங்களிலும். – Warsan Shire.தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்

தாஜ்மகால்-தாகூர்


உனக்குத் தெரியும் ஷாஜகானே
வாழ்வு, வாலிபம்
செல்வம், புகழ்
எல்லாம் காலவெள்ளத்தில் கடந்து போகும என
அதனால் தானே உன் இதயத்துத் துயரத்தை மட்டும் உலகுள்ளவரை
உயிர்த்திருக்கப் போராடினாய்
வைரம், முத்து, மாணிக்கத்தின் பேரழகு
வானவில்லின் பளபளப்பு போல மின்னி மறையட்டும்
தாஜ்மகாலெனும் கண்ணீர்த்துளி காலத்தின் கன்னத்தில் காலத்துக்கும் ஒளிரட்டும்.
Image may contain: outdoor
 
ஓ வேந்தனே நீ உயிரோடு இல்லை
கனவைப்போல உன் பேரரசு காணாமல் போனது
உன் அரியாசனம் சிதறிப்போய்க் கிடக்கிறது
உன் கந்தர்வர்கள் கானம் இசைப்பதில்லை
உன் இசைவாணர்களின் கீதங்கள் சலசலக்கும் யமுனையோடு கலப்பதில்லை
ஆனாலும் உன் காதல் தூதஞ்சல் காலத்தால் கிழிபடாமல்
தேயாமல்
பேரரசுகளின் எழுச்சியிலும், எழுச்சியிலும் அசராமல் நிற்கிறது
பிறப்பு, மரணம் என எம்பி விழும் வாழ்வலைகளில் வசப்படாமல் நிற்கிறது
காலங்காலமாக உன் காதலின் செய்தியை காக்கிறது:
உன்னை இமைப்பொழுதும் மறவேன் ஆருயிரே. எப்போதும் மறவேன்!
வங்கமொழி மூலம்: தாகூர்
ஆங்கில மொழியாக்கம்: Kshithish Roy
தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்
 
புகைப்பட நன்றி: சந்தீபா சேத்தன் (http://sandeepachetan.com/taj-mahal-photography-tips/)

ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியும் சில மார்புகளும்


ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சியும் சில மார்புகளும்ல இருக்கிற கதைகளை எல்லாம் வாசிச்சுட்டு இருந்த இந்த இரவு மனசு என்னென்னவோ மாதிரி ஆகிடுச்சு. ரொம்ப நாளைக்கு அப்புறம் உடைஞ்சு அழறேன். அம்மா பார்த்தா திட்டலாம் ; ஆனா,எத்தனையோ அக்காங்களோட அழுகை,ஆத்தாமை எல்லாம் பெருக்கெடுத்து ஓடுறப்ப என்னோடது ஒன்னுமே இல்லை. 

இதைத் தவிர வேற ஒன்னும் பண்ண முடியாதே என்னால எல்லாம். வன்முறையை பெருசா அலட்டிக்காம நீங்க காட்டுறப்ப எதோ அதை கிட்டக்க இருந்து பார்த்த மாதிரி இருந்துச்சு. எல்லா கதையிலேயும் என்னோட எதோ ஒரு அக்கா,அம்மா,அத்தை என் என்னோட மனைவி நான் எல்லாருமே இருக்கோம் அப்படின்னு நெருக்கமா உணர முடிஞ்சது. முல்லைப்பெரியாறு சிக்கலப்ப சகோதரிக்கு நடந்த அவலம் அவங்களை எப்படியெல்லாம் உணர வெச்சு இருக்கும்னு காட்டுன கதையை படிச்சப்ப தவிச்ச தவிப்புல தண்ணியே சரியா இறங்கலை. நாப்கின் போட உதவி பண்ணுன கணவன்கிட்டே மனைவி பேசுற வார்த்தைகள் எல்லா ஆம்பிள்ளைகளுக்கும் பேசுன மாதிரி இருந்துச்சு. குழந்தை பெத்துக்குற மிசின் பொண்ணுன்னு நினைக்கிற ஆம்பிள்ளைங்க எல்லாம் அவளுக்குன்னு ஒரு மனசிருக்குனு இந்த கதை தொகுப்பை படிச்சா உணர்வாங்க 

அதுல உங்களோட அழுகையும் படிஞ்சிருக்கு அப்படின்னு பிரபஞ்சன் அப்பா எழுதியிருந்தது இப்பவும் மூளையில ஓடிகிட்டு இருக்கு என்ன சிக்கல்னு தெரியாது ; ஆனா,என் அக்காவுக்கு நடந்திருக்கு. அதை தாண்டி அவங்க வந்திருப்பாங்க இல்லாட்டியும் வந்துடனும் அவங்க எதார்த்தமா சிரிக்கணும் வாழ்க்கை முழுக்க சோகம் அப்பிகிட்டு இருந்தாலும் சிரிச்சுடு புள்ளைன்னு சொல்ற மனசு தான் எவ்ளோ அழகானது அக்கா இன்னமும் அழுது முடியாத ஒரு இரவில் அலைபேசியில் அழைக்க தைரியமின்றி. நெகிழ்வுடன்,தம்பியொருவன்