பிரபஞ்சனின் கதை மழை


பிரபஞ்சனின் கதை மழை நூலை வாசித்து முடித்தேன். ஜூனியர் விகடனில் தொடராக வந்த கட்டுரைகளும், மேலும் சில படைப்புகளும் இணைந்த கட்டுரைத் தொகுப்பு இது. வெவ்வேறு கதைகளின் வழியாகப் பிரபஞ்சன் பல்வேறு உலகங்களுக்கும், உணர்வுகளுக்கும் நம்மை அழைத்துச் செல்கிறார்.
கதை 1
அதிகார வர்க்கத்தில் தனக்கு மேலே இருக்கும் அதிகாரிகளுக்கு அஞ்சி, அஞ்சி வாழ்ந்து முதுகு ஒடிந்து போகும் பலர் இருக்கிறார்கள். செகாவின் ‘ஒரு குமாஸ்தாவின் மரணம்’ கதை இதை அங்கதமும், வலியும் கலந்து தொட்டுச் செல்கிறது. திரையரங்கில் குமாஸ்தா தும்முகிறார். முன்னால் மேலதிகாரி இருந்து அவர் மீது தும்மல் தெறித்து விட்டதாக உணர்கிறார். திரைப்பட அரங்கு, வண்டியேறும் இடம். அதிகாரியின் வீடு என்று நாள் முழுக்க மீண்டும், மீண்டும் பார்த்துத் தெரியாமல் தும்மியதற்கு மன்னிப்புக் கோருகிறார். இறுதியில் பயத்தில் வெளிறிப் போய் இறந்து போகிறார். பலர் அனுதினமும் செத்து செத்து பிழைக்கிறார்கள். அவ்வளவு தான் வேறுபாடு.

கதை 2

‘மணியன் பிள்ளை’ எனும் திருடனின் சுயசரிதை மலையாளத்தில் இருந்து தமிழுக்கு மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளது. சாமர்த்தியமான திருடனான மணியன் பிள்ளை தானே தன்னுடைய வழக்குகளை நடத்துவது வழக்கம். ஒரு சிறுமியின் வாட்சை திருடி விட்ட வழக்கில் தன்னுடைய சாமர்த்தியத்தால் தான் திருடவில்லை என நிறுவுகிறார். அந்தச் சிறுமி உடைந்து அழுகிறாள். மணியன் பிள்ளைக்கு மனம் பதைபதைக்கிறது. ஒரு கடிதத்தை அந்தச் சிறுமிக்கு எழுதுகிறார்:’மகளே உன்னை இனிமேல் நீதிமன்றத்துக்கு இழுக்கமாட்டேன். நீ அழக்கூடாது மகளே. உன்னுடைய வாட்ச் உன்னை வந்து சேரும்’ என்று மனிதத்தோடு அதை மீண்டும் ஒப்புவிக்கிறார்.Image result for மணியன் பிள்ளை

மூன்று திருடர்கள்:
சங்குத்தேவன் தர்மம் எனும் புதுமைப்பித்தன் கதையில் வரும் திருடனும் பணக்காரர்களிடம் கொள்ளையடிப்பவனாகப் பதற வைப்பவனாகத் தோன்றும் சங்குத்தேவை ஏழைப்பெண் ஒருத்தியின் திருமணத்துக்கு மரத்தில் இருந்து பணத்தைத் தூக்கிப் போடுகிறான். சங்குத்தேவன் போன்ற தர்மவான்கள் கதைகளின் மூலம் சாகாவரம் பெறுகிறார்கள். ரோல்தாலின் சிறுகதை ஒன்றில் வரும் ‘விரல் வித்தகன்’ இமைக்குக் கணத்தில் சம்பந்தப்பட்ட நபருக்கு தெரியாமலேயே அவரின் வாட்ச். பெல்ட். ஷூ லேஸ் என்று அனைத்தையும் பறிக்கிறான். அவனும் ஏழைகளிடம் திருடுவதில்லை. குதிரைப்பந்தயத்தில் யார் வெல்கிறார்களோ அவர்களிடமே கைவரிசை. அவனைக் கைது செய்யக் கிட்டத்தட்ட நெருங்கிவிட்ட போலீஸ்காரரிடம் இருந்து எப்படித் தப்பினான் என்பதைச் சு.ஆ.வெங்கட சுப்புராய நாயகரின் மொழிபெயர்ப்பில் தெரிந்து கொள்ளுங்கள். மூன்று வெவ்வேறு நாட்டின் கதைகளிலும் திருடர்கள் தங்களுக்கு உரிய தர்மத்தோடு இருப்பது புலப்படுகிறது.

Image may contain: sky and outdoor

வாழ்க்கை வேடிக்கையானது:

சோபி எனும் இளைஞன் கடும் பசியில் இருக்கிறான். அவனுக்கு வேலையுமில்லை. மொத்தமாகச் சிறைச்சாலை போய்விட்டால் வேளாவேளைக்குச் சாப்பாடு கிடைக்கும் எனத் திட்டம். ஒரு உணவகத்தில் சாப்பிட்டுவிட்டுப் பணம் கொடுக்காமல் இருந்தால் சிறைக்கு அனுப்புவார்கள் என்று உள்ளே நுழைகிறான். அவனின் கிழிந்த ஆடைகளைப் பார்த்து உள்ளேயே விடவில்லை. இன்னொரு உணவகத்தில் அதையே முயல்கிறான். அவனை அடித்துத் துவைக்கிறார்கள். ஒரு கடையின் கண்ணாடியை உடைக்கிறான். வந்த காவல்துறை அதிகாரியிடம், ‘நான்தான் உடைத்தேன்’ என்கிறான். கிண்டல் என்று நேசத்தோடு சிரித்துவிட்டு நகர்கிறார். ஒருவனிடம் குடையைக் களவாடுகிறான். அவனிடம், ‘குடையைத் திருடிவிட்டேன். என்னைக் காவல்நிலையம் அழைத்துப் போ’ என்கிறான். அவனோ, ‘நான் தான் குடையைத் திருடினேன். நீங்கள் தான் அந்தக் குடைக்குச் சொந்தக்காரர் போல. நீங்களே வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.’ எனப் பெரிய கும்பிடு போட்டுவிட்டு நகர்கிறான்.

குடிகாரன் போல நடித்து வம்பு செய்கிறான். ‘இவர்களைக் கண்டுகொள்ளக் கூடாது. அப்படியே போய்விடுவார்கள்.’ என்று காவலர் கடக்கிறார். சர்ச் வருகிறது. குயிலோசை கேட்கிறது. கீதங்கள் இசைக்கின்றன.நிலவொளி பாய்கிறது. நாள் முழுக்க நடந்த நிகழ்வுகளும், மனிதமும், நம்பிக்கை காட்டியவர்கள் முகங்களும் அலையடிக்கின்றன. இனிமேல் உழைத்து வாழலாம் என நினைக்கிறேன். ‘ஒழுங்கா ஜெயிலுக்கு நட. இங்கே என்ன திருட வந்திருக்கியா?’ என ஒரு முரட்டுக்கரம் அவனைத் தள்ளிக்கொண்டு நடக்கிறது.

ஆண்களின் அநீதிகளுக்குப் பெண்களே முள் கிரீடங்கள் சுமக்கிறார்கள்:

மாதவியை விட்டு நீங்கிய கோவலன் பொருள் ஈட்ட மதுரை நோக்கி செல்கிறான். மாதவியின் கடிதம் வருகிறது: ‘என் பிழைப்பு அறியாது கையறு நெஞ்சம் கடியல் வேண்டும்.’ என்று மன்னிப்பு கோருகிறாள். உயர்ந்த குலத்தவள் கண்ணகி என்று போற்றுகிறாள். உள்ளே நான் உனக்கு நேர்மையாக இருந்தும் பிறப்பால் தாழ்ந்த குலத்தவள் தானே என்கிற குரல் கேட்கிறது. நீ பொய்கள் நீங்கிய ஒழுக்கவாதி என்கிறாள். கைகூப்பி வணங்குவதாகச் சொல்லிக்கொண்டு கைவாளோடு நிற்கிறாள். ‘நீயாக நாடாமல் வந்தாய். எதையோ அனுமானித்துக் கொண்டு நீங்கினாய். ஒழுக்கவாதி ‘ என்கிற எள்ளல் தொனிக்கிறது என்கிறார் பிரபஞ்சன்.

‘நடிகை’ எனும் செகாவின் கதை நெகிழ்த்துகிறது. ஒரு ஆடவன் ஒரு நடிகையிடம் உறவு கொள்ளப் போகிறான். கதவு தட்டப்படுகிறது. அவனுடைய மனைவி நிற்கிறாள். தன்னுடைய பிள்ளைகளைப் பசியால் வாடவிட்டு இருவரும் சிக்கன் சாப்பிடுவதாகச் சத்தம் போடுகிறாள். தன்னுடைய நகைகளைப் பிடுங்கி கொண்டு வந்துவிட்டதாகக் கூப்பாடு போடுகிறாள். நடிகை அணிந்திருக்கும் நகைகள் தன்னுடையது இல்லை என்றாலும் எடுத்துக் கொள்கிறாள். கண்டமேனிக்கு ஏசிவிட்டு அவள் நீங்குகிறாள். நடிகை நிற்கிறாள். மெதுவாக ஆடவனிடம் கேட்கிறாள், ‘நீ என்றைக்காவது எனக்கு எதாவது பணமோ, நகைகளோ கொடுத்திருப்பாயா?’. இவன் தலைகுனிந்து, ‘இல்லை’ என்கிறான். அவன் அப்பொழுது ஒன்று சொல்கிறான். “என் மனைவி உத்தமி. அவள் இப்படித் தெருவில் வந்து நின்று போயும், போயும் உன்னிடம் யாசகம் பெறவேண்டி வந்ததே. பாவி.’ என்றுவிட்டு நகர்கிறான்.

Image result for செகாவ்

பரிபாடலில் ஒரு காட்சி. தலைவியின் வளையலும், மாலையும் பரத்தையிடம் இருக்கிறது. தோழிகள் அவள் திருடிவந்தால் என்று எண்ணிக்கொண்டு பலவாறு ஏசுகிறார்கள். ‘வஞ்சனையும், பொய்யும் மிகுந்து இழிவாழ்வு வாழ்பவளே. பன்றிகள் வாய் வைத்து உண்ணும் தொடியே. பலர் படிந்து குளிக்கும் படித்துறையே….’ என்று பலவாறு வசைகள் நீள்கிறது. தலைவன் வருகிறான். தான் தான் அவற்றைக் கொடுத்ததாகச் சொல்கிறான். ‘நீ அணிந்திருக்கும் சிலம்பும் என்னுடையதாகும்.’ என்று பரத்தை சொல்கிறாள். தலைவன் அவன் தந்தது என்று சொன்னதும் தலைவியைத் தலைவனோடு அனுசரித்துப் போகத் தோழிகள் அறிவுறுத்துகிறார்கள். வசை நின்று போகிறது. ஆண்கள் குற்ற உணர்ச்சியைப் பெண்களுக்கே கடத்திவிடுகிறார்கள் என்று காட்டும் மூன்று இலக்கியக் காட்சிகள். இன்றும் பல இடங்களில் இவற்றை நினைவுபடுத்தும் காட்சிகள் நடந்தவண்ணம் உள்ளன.

இசையும், இலக்கியமும்:

சிதம்பர சுப்ரமணியமின் இதயநாதம் கடையில் வரும் இசையாசிரியரான கிருஷ்ணனிடம் ஒரு பெண் இசை கற்க வருகிறாள். இசை கற்கையில் தன் இதயத்தை இழக்கிறாள். இசை என்கிற தெய்வீக அனுபவத்தைப் பெறாமல் என் மீது இச்சை கொண்டாளே எனத் துணுக்குற்று இசையே கற்பிக்காமல் நாயகன் மவுனியாகிறான். தி.ஜாவின் ஒரு கதையில் வரும் இசைப்பற்றிய ஞானாம்பாளின் வரிகள் எல்லாக் கலைகளுக்கும் பொருந்தும்:
‘என் காதை ரொப்புறது தான் பாட்டு. பாட்டு என் மனசை, காதை ரொப்பணும். என் பிராணனைப் போய்க் கவ்வணும். இந்தத் தேகம், உயிர் எல்லாம் மறந்து போகணும்.”

பஷீரின் பேருலகு :

பஷீரின் தேன் மாம்பழம் கதையில் யூசுப் சித்திக் எனும் பக்கீர் வருகிறார். உயிர் போகிற அளவுக்குத் தண்ணீர் தாகம். தண்ணீர் கேட்கிறார். ஒரு இளைஞன் தண்ணீரை ஓடிப்போய்ப் பெற்று வருகிறான். அதில் பாதியை அங்கே துளிர்த்து இருந்து மாங்கன்றுக்கு ஊற்றுகிறார். மீதிப்பாதியை குடிக்கிறார். உயிர்விடுகிறார். சாவிலும் ஒப்புரவு பேணுபவர்கள் எத்தகையவர்கள்?

 

Image result for பிரபஞ்சன்

பிரபஞ்சன் ஒரு கட்டுரையில் எழுதுவது ஏன் கதைகளை வாசிக்க வேண்டும் என்பதை அழகாகக் கடத்துகிறது. அதுவே இந்த நூல் அறிமுகத்தை முடிவாகவும் இருக்கும்: ‘மயிலிறகு குட்டிப்போடாது என்று தெரிகையில் ஒரு குழந்தை தன்னுடைய குழந்தைமையை இழக்கிறது… அது குழந்தைக்கு நிச்சயம் இழப்பு தான்…. அந்த இழப்பின் இடத்தில கலைகளின் இனிமையை வைக்க வேண்டும். பாடலின் சுவையை உணர்த்த வேண்டும். கதைகளின் இன்பத்தை ஊட்ட வேண்டும். இயற்கையோடு உறவாட அவர்களுக்கு நேரத்தையும், சூழ்நிலையையும் உருவாக்கித் தரவேண்டும். ..ஆனால் , நாம் என்ன செய்கிறோம்? வீட்டுப்பாடம், டியூஷன், கல்விச்சுமை என்று குழந்தைகளின் மாலைக்காலத்தைக் களவாடுகிறோம். அமெரிக்காவை நோக்கிய ஒட்டப்பந்தயத்துக்குக் குழந்தைகளைத் தயார்படுத்துகிறோம்.’

கதை மழை
பிரபஞ்சன்
நற்றிணை பதிப்பகம்
பக்கங்கள்: 96
விலை: 80

செகாவ் எனும் சிறுகதை நேயர் !


 

செகாவ் எனும் மாபெரும் இலக்கிய மேதை பிறந்த தினம் ஜனவரி இருபத்தி ஒன்பது . சிறுகதை என்றால் நீங்கள் செகாவை கண்டிப்பாக வாசிக்க வேண்டும் ;32 மொழிகளில் அவரின் சிறுகதைகள் வாசிக்கபட்டவண்ணம் உள்ளன .எளிமையான குடும்பத்தில் பிறந்தார் ;அப்பா பலசரக்கு கடை வைத்திருந்தார் ; இவரை அடித்து துவைத்துக்கொண்டே இருப்பார்;கண்ணீர் விடுவார் இவர் . சர்ச்சுகளில் போய் பாடல் பாடுங்கள் என்று காலையில் மூன்று மணிக்கு எழுப்பி பயிற்சி தருவார் தந்தை. அடியும்,அழுத்தி திணிக்கப்பட்ட சங்கீதமும் செகாவ் மற்றும் அவரின் சகோதரர்களை திசைமாற்றிப்போட்டது. அண்ணன்கள் குடிகாரர்களாக,பெண் பித்தர்களாக போனார்கள். செகாவுக்கு வேறொரு வாழ்க்கை காத்திருந்தது. 

கூடுதலாக வகுப்பில் ஆசிரியர்கள் தொல்லை வேறு . ஆசிரியர்களை வருங்காலத்தில் கண்டால் வெறுப்போடு முகத்தை திருப்பிக்கொள்வதை வழக்கமாக கொண்டிருந்தார் அவர். ஆனால்,செகாவ் உலகை நேசித்தார் ; அவரை ஊர்முழுக்க வாங்கியிருந்த கடனுக்காக கடன்காரர்களிடம் அடமானம் வைத்துவிட்டு அவரின் குடும்பம் எங்கேயோ கிளம்பி விட்டது. கடனடைத்து மீண்டார் அவர் ;அதற்கு பின் அரசாங்க செயல்களால் மருத்துவ கல்வி கிட்டியது அவருக்கு ; வெறும் மூன்று ரூபிள் வாங்கிக்கொண்டு மருத்துவம் பார்த்தார் . கிராமம் கிராமமாக போய் எளிய மக்களுக்கு இலவச சிகிச்சை வழங்கினார் .

சிறுகதைகள் எழுதிய அவர் முதலில் வறுமையை போக்கிக்கொள்ள தான் எழுத ஆரம்பித்தார் . காலப்போக்கில் அது மாறிப்போய் சமூகத்தின் வலிகளை மக்களின் தனிமையை பதிவு செய்தார் :வாழ்க்கை தான் எல்லாவற்றை விடப்பெரியது ;தனிமையில் இருப்பதை விட வாழ்ந்து மடிவது மேலானது .இணைந்து வாழ்தலே பெரிது “என்றார் 

அவரின் வாழ்க்கை குற்றவாளிகளின் மெல்லிய பக்கங்களை பற்றிகவலைபட்டதாகவும் அமைந்தது ;கொடிய காச நோயோடும் குற்றவாளிகள் இருக்கும் சைபீரியா போய் அவர்களை சந்தித்து அவர்களின் உள்ளே உள்ள மனிதத்தை வியந்தவர் அவர். ஆனால்,சைபீரியாவில் அவர் கண்டவற்றை கதையாக எழுதப்போவதாக சொன்னாலும் அவர் அதைக்கொண்டு எழுதியது ஒரே ஒரு சிறுகதை மட்டுமே ! 

பின்னர் எதற்கு அங்கே அவர் போனார் ? லிடியா என்கிற பெண்ணின் மீதான காதலை மறக்க மேற்கொண்ட பயணம் அது. ஓல்கா என்கிற பெண்ணை முதலில் திருமணம் செய்து கொண்டிருந்தார் அவர். கருச்சிதைவு ஏற்பட்டதும் இவரைவிட்டு நீங்கினாள் அவள். அதற்குப்பின்னர் லிடியா என்கிற பெண்ணிடம் காதல் பூண்டார். அந்த பெண்ணுக்கு இவர் மீது ஈர்ப்பு இருந்த பொழுதும் இவரின் நண்பரோடு காதல் பூண்டு விலகிவிட்டாள். திருமணமும் நடந்து முடிந்திருந்தது அவளுக்கு ! லிடியாவை நான்கைந்து முறை மட்டுமே சந்தித்திருந்தார் செகாவ். இறுதிமுறை சந்தித்த பொழுது காசநோய் முற்றியிருந்தது அவருக்கு. பேச முடியாத சூழலில் ,”உனக்கு என் நன்றி ! நாளைக்கும் வா !” என்று எழுதி அனுப்பினார் அவர். அப்பொழுது போனவள் மீண்டும் வரவே இல்லை. காரணம் அவளின் கணவன் தந்தி அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தான். 

கார்க்கியிடம் மலர்கள் பூத்திருந்ததை காண்பித்து ,”இது ஓன்றுமில்லாத களர்நிலமாக இருந்தது ;இப்போழுது மலர்கள் பூத்து குலுங்குகின்றன .இந்த மாதிரி ஒவ்வொரு மனிதரும் மாறினால் உலகமே பூக்களால் நிரம்பி விடாதா ?’என ஆதங்கத்தோடு கேட்டார் . அவர் சாகிற வரை ரத்த வாந்தி எடுத்த பொழுதும் எளியவர்களுக்கு மருத்துவம் பார்த்தார் .கொஞ்சமாக ஷாம்பெயின் சாப்பிட்டு இறந்து போனார் அவர் .

அவரின் மரணமும் அவரின் கதைகளை போலவே சுவாரசியமாக அமைந்தது. இவர் வெளியூரில் மரணமடைய அவரை மாஸ்கோவுக்கு தொடர்வண்டியில் அழைத்து வருவதாக செய்தி வந்தது. மக்கள் திரளாக கூடியிருந்தார்கள். ஜப்பானுடன் நடந்த போரில் ஈடுபட்டிருந்த ராணுவ ஜெனரல் கெல்லரின் உடலும் அதே தொடர்வண்டியில் வந்தது. கெல்லரின் சவப்பெட்டிக்கு பின்னர் செகாவுக்கு அரசு செய்கிற மரியாதை என்று எண்ணிக்கொண்டு மக்கள் பயணித்தார்கள். செகாவின் உடல் மீன் பெட்டியில் வந்து சேர்ந்தது. வெறும் எண்பது பேர் அவருக்கு அஞ்சலி செலுத்த வந்தார்கள். ராணுவ ஜெனரலுக்கு அஞ்சலி செலுத்த வேண்டிய வீரர் ஒருவர் தாமதமாக வந்து இவரின் இறுதி அஞ்சலியில் பங்குபெற்றார். மக்களின் நாடகத்தன்மையை சாடிய அவரின் வாழ்க்கையும் நாடகமயமாக முடிந்து போனது

அவர் கதைகள் ஒன்றுமே சொல்லாதவை என அவர் காலத்தில் சிலரால் தூக்கி எறியப்பட்டாலும் காலம் அவரை கண்டுகொண்டது . அவர் எப்படி இருந்தார் என்பதை அவரின் கதையின் மூலமே சொல்லலாம் .ஒரு குதிரைக்காரன் காலை தன் வண்டியில் ஏறும் எல்லாரிடமும் தான் ஒன்றை சொல்வேன் கேளுங்கள் என சொல்லிக்கொண்டே இருக்கிறான் யாருமே கேட்கவில்லை ;இறுதியில் மாலை வேலை முடிந்து குதிரையிடம் கண்ணீர் விட்டு அழுது என் மகன் இறந்துவிட்டான் நேற்று ,யாருமே கேட்கவில்லையே என் கவலையை என அவன் சொல்கிறான் -குதிரை தலையாட்டி கேட்கிறது .எத்தனையோ பேரின் கேட்காத அழுகுரலை வடித்த இணையற்ற நாயகன் செகாவ்