தமிழ்நாட்டில் தலித்துகளுக்கு மறுக்கப்படும் பஞ்சமி நிலங்கள்


தமிழ்நாட்டில் தலித்துகளுக்கு மறுக்கப்படும் பஞ்சமி நிலங்கள் – இளங்கோவன் ராஜசேகரன்
 
“அவர்கள் மிக மோசமான
ஊட்டச்சத்து பற்றாக்குறையோடே எப்போதும் வாழ்கிறார்கள், எதோ கந்தல் துணியையே உடுத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள், தொழுநோயோ, பிற மோசமான நோய்களோ அவர்களைத் தின்கிறது, அவர்கள் பன்றிகளைப் போல வேட்டையாடப்படுகிறார்கள், கல்வி மறுக்கப்பட்டு, கவனிப்பாரற்று இருக்கிறார்கள்…இந்த மக்கள் சமூகத்தைப் பரம்பரையாகத் தொடரும் அடிமை முறைகளில் இருந்தும், சட்ட ரீதியான தடைகளில் இருந்தும் ஆங்கிலேய அரசு மீட்டிருக்கிறது என்றாலும், இன்னமும் சமூகச் சீர்குலைவில் சிக்கி கடைமட்டத்தில் கிடக்கிறார்கள் இம்மக்கள்.”
 
—James Henry Apperley Tremenheere, செயல் ஆட்சியர், செங்கல்பட்டு, 1891.
 
அப்போதைய மெட்ராஸ் மாகாணத்தில் தலித்துகளின் மோசமான நிலையை இப்படி விவரித்த செயல் ஆட்சியர் அவர்களுக்குப் பல்வேறு உரிமைகளை வழங்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தார். அதிலும் குறிப்பாக அவர்களுக்கு நிலங்களை ஒதுக்க வேண்டும் என்பது திரமென்ஹீரின் பரிந்துரையாக இருந்தது. அவருடைய பரிந்துரையை ஏற்று, 1010/1010A , 30-9-1892 என்கிற ஆணையை வருவாய்த்துறை பிறப்பித்தது. அது ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினர் சட்ட மசோதா 1892-ஐ அமலுக்குக் கொண்டு வந்தது. பன்னிரெண்டு லட்சம் ஏக்கர் நிலங்களைப் பஞ்சமர்கள் எனப்பட்ட தலித்துகளுக்கு ஒதுக்கியது அந்த மசோதா. இதையே பஞ்சமி நிலங்கள் என அழைத்தார்கள்.
Image result for James Henry Apperley Tremenheere
 
அதற்கு முன்னர் வரை மிராசு வகுப்பினர் எனப்பட்ட பிராமணர், வேளாளர் முதலிய திருச்சி, மதுரை, திருநெல்வேலி பகுதியில் வசித்து வந்தவர்களே நிலங்களுக்குப் பெரும்பாலும் சொந்தக்காரர்களாக இருந்தார்கள். வன்னியர்கள், சூத்திரர்கள் ஆகியோர் மிராசு அல்லாத வகுப்பினர் எனக் கருதப்பட்டார்கள். திரமென்ஹீர் தன்னுடைய அறிக்கையில் சேரிப்பகுதி நிலங்களையும் மிராசிதாரர்கள் கையகப்படுத்திக் கொள்வதைக் கடுமையாக எதிரக்கிறார். இது நிலங்களைக் குறிப்பிட்ட சிலரின் ஆதிக்கத்திற்குள் தள்ளுகிறது, பறையர்களை விவசாயம் செய்ய விடாமல் தடுக்கிறது என்றும் அவர் பதிவு செய்தார். மிராசுக்கள்பயிர்காரர்கள் என அழைக்கப்பட்ட சாதி இந்து விவசாயிகள் சிறிய நிலங்களில் விவசாயம் செய்வதை எதிர்க்கவில்லை. தீண்டப்படாத மக்கள் தான் நிலமில்லாமல் நின்றார்கள்.
 
திரமென்ஹீருக்கு முன்னரே தலித்துகளுக்கு நிலம் பெற்றுத்தரும் முயற்சிகள் நடைபெறாமல் இல்லை. செங்கல்பட்டு மாவட்டத்தில் கிறிஸ்துவ மிஷனரியை சேர்ந்த வில்லியம் கவுடி, ஆடம் ஆன்ட்ரூவ் முதலிய பாதிரியார்கள் தலித்துகளுக்குக் கடும் எதிர்ப்புகளுக்கு இடையே நிலங்களைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறார்கள். மெட்ராஸ் மிஷனரி மாநாட்டின் அறிக்கை இம்மக்கள் அடிமை முறையில் சிக்கியிருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டியது. ஒரு மிராசிடம் இருந்து மிராசுக்கு நிலம் கைமாறிய போது அதில் வேலைபார்த்த ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பை சேர்ந்த பண்ணையாட்களும் கைமாறுவது நிகழ்ந்தது என்பதை அந்த அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியது. அம்மக்கள் குறித்து அரசின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்த அந்த அறிக்கையைச் செங்கல்பட்டு ஆட்சியர் கரிசனத்தோடு அணுகினாலும், வருவாய் துறை, அந்த அறிக்கையை மிகைப்படுத்தப்பட்டது என்று நிராகரித்தது.
 
இதற்கு முன்னரே தலித்துகள் ரயில்வே, ராணுவ பகுதிகளில் நிலங்களை வாங்கினார்கள் என்று “A Century of Change: Caste and Irrigated Lands in Tamil Nadu, 1860s-1970s” என்கிற கட்டுரையில் ஜப்பானிய ஆய்வாளர் ஹருகா யானகிசாவா கவனப்படுத்துகிறார். 1817-ல் இருந்தே சாதிய ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகத் தலித்துகள் போராட்டங்களை நிகழ்த்தி வந்தார்கள். அதிலும் ராமநாதபுரத்தின் பள்ளர் மக்கள் சாதி இந்துக்களின் ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராகவும், 1858-ல் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர், ஆதிக்கச் சாதியினருக்கு எதிரான ஒத்துழையாமை போராட்டங்களையும் நடத்தினார்கள். எனினும், ஆங்கிலேய அரசின் கவனத்துக்கு இவர்களின் கவலைக்குரிய நிலை குறித்த கவனப்படுத்தல் திரமென்ஹீர் அறிக்கையாலே சாத்தியமானது.
 
அந்த உத்தரவில் பல்வேறு பாதுகாப்பு பிரிவுகளும் சேர்க்கப்பட்டன. அரசிடம் பெறப்பட்ட நிலத்தைப் பத்தாண்டுகளுக்கு விற்க தடை, அதற்குப்பிறகு விற்றாலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கே விற்க வேண்டும். மேற்கூறிய விதியை மீறி மற்ற வகுப்பினர் நிலத்தை வாங்கினால் எந்த இழப்பீடும் தராமல் அரசே நிலத்தை மீண்டும் கையகப்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்றெல்லாம் பிரிவுகள் நீண்டன. 1918 -1933 காலத்தில் நிலங்கள் பிரித்து வழங்கப்பட்டன. எனினும், இப்படிப்பட்ட சட்டரீதியான பாதுகாப்புகளை மீறி தலித் மக்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட பன்னிரெண்டு லட்சம் ஏக்கர் நிலங்களில் பெரும்பாலான நிலங்கள் மற்ற சாதியினரின் கைகளுக்குப் போய்ச் சேர்ந்தன. ஒரு ஆய்வு, ‘ஒரு கூடை கேழ்வரகு, மக்காசோளத்துக்கு நிலங்கள் விற்கப்பட்டன’ என்று அதிரவைக்கிறது.
 
விடுதலைக்குப் பிறகு மேற்கு வங்கம், கேரளாவை போல அல்லாமல் தமிழகத்தில் நில சீர்திருத்தங்கள் ஏட்டளவில் நின்றன. காங்கிரஸ் அரசு ஹரிஜன கூட்டுறவு சங்கங்களைத் துவங்கியது, நில சீர்திருத்த சட்டங்களை நிறைவேற்றியது என்றாலும் உண்மையில் உழுதவர்களுக்கு நிலத்தை அது வழங்கவில்லை. தலித் செயல்பாட்டாளர்கள் சுட்டிக்காட்டுவதைப் போலக் காங்கிரஸ் ‘மிட்டா, மிராசுதாரர்களின் கட்சி’யாகத் திகழ்ந்தது.
 
நகர்ப்புறங்களுக்கு நில உரிமையாளர்களாகத் திகழ்ந்த பிராமணர்கள் குடிபெயர்ந்தார்கள். அவர்களின் இடத்தை இதர பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் கிராமங்களில் எடுத்துக்கொண்டார்கள். நிலத்தின் உரிமையாளர்கள் மாறினாலும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கை இன்னமும் மோசமானதாக, ஒடுக்குமுறைகள் மிகுந்ததாக மாறியது. தலித்துகளின் நில உரிமைகளை வலியுறுத்தி 1-10-1941-ல் அரசு ஆணை எண் எம்.எஸ்.2217, 12-12.1946-ல் அரசு ஆணை எண் எம்.எஸ்.3092 முதலியவை இயற்றப்பட்டும் பெரிய மாற்றங்கள் நிகழவில்லை. குறுக்கு வழிகளில் தலித்துகளின் நிலங்கள் பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் கைப்பற்றிக்கொண்டார்கள். அறக்கட்டளைகளை ஏற்படுத்துவது, பயிரிடுபவர்கள், பிற பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் பெயருக்கு நில உரிமையை மாற்றுவது முதலிய வழிகளின் மூலம் நிலங்களைத் தங்கள் வசமே பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் வைத்துக்கொண்டார்கள். இப்படி இவர்கள் கைவசம் இருக்கும் நிலங்களின் அளவு மூன்றரை லட்சம் ஏக்கர் வரை இருக்கும் என்கிறார்கள். எனினும், இந்த மலைக்க வைக்கும் கையகப்படுத்தலை நிரூபிக்கும் வகையில் அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்கள் இல்லை.
 
இதற்குப் பல்வேறு காரணங்கள் உள்ளன. நில ஆவணங்களைக் கர்ணம் எனப்படும் ஆதிக்கச் சாதிகளைச் சேர்ந்த அதிகாரிகளே, பரம்பரை பரம்பரையாக நில ஆவணங்களைக் காப்பவர்களாக இருந்தார்கள். இவர்கள் நிலங்களைப் பதிவு செய்யும் போதும், கைமாற்றும் போதும் அவற்றை மாற்றி எழுதியும், தில்லுமுல்லு செய்தும் ஆதிக்கச் சாதியினருக்கு உதவினர். இந்தப் பழைய ஆவணங்களையே இப்போதும் அதிகாரிகள் சார்ந்திருக்கிறார்கள்.
 
தமிழக அரசு 1979 ஜூன் 1-ல் இருந்து 1987 ஏப்ரல் 30-க்குள் “Updating Registry Scheme’’ (UDR) என்கிற திட்டத்தின் கீழ் நிலங்களை வகைப்படுத்தி, அளவை செய்யும் பணியைச் செய்து முடித்தது. அதனால் பெரிய மாற்றம் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. அது பட்டா நிலங்கள், பொறம்போக்கு நிலங்கள் என்று பஞ்சமி நிலங்களை மாற்றவே வழிவகுத்தது என்கிறார் சாமுவேல் ராஜ், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தீண்டாமை ஒழிப்புக் குழுவின் ஒருங்கிணைப்பாளர் .
 
தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டப்படி 2006-ல் கேட்கப்பட்ட கேள்விக்குப் பதில் அளித்த நில நிர்வாக ஆணையர் அலுவலகம், பஞ்சமி நிலங்கள் 1,26,113 ஏக்கர்களுக்கு இருப்பதாகவும் அவற்றில் தலித் அல்லாதவர்கள் 10,619 ஏக்கர்கள் நிலத்தைத் தங்கள்ம வசம்ட்டு வைத்திருப்பதாகவும் பதில் தந்தது. அருள்தாஸ் தொன்னூறுகளில் கேட்டிருந்த கேள்விக்கு 1,04,494.38 ஏக்கர்கள் பஞ்சமி நிலம், அதில் 74,893 ஏக்கர்கள் தலித்துகள் வசம் இருப்பதாகவும் பதில் தரப்பட்டது. மதுரையைச் சேர்ந்த இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சித் தொண்டர் கே.மெய்யாரின் தொடர் முயற்சிகளால் 2015-ல் 2,843 ஏக்கர்கள் பஞ்சமி நிலங்கள் அடையாளம் காணப்பட்டன. ஆனால், அவை தலித்துகள் வசம் இல்லை என்பது தான் சோகமானது.
 
பட்டியல் சாதி மக்களிடம் இருந்து பிரிக்கப்பட்ட நிலத்தில் வீடுகள் கட்டியவர்களும், அதில் குடியிருப்போரும் தொடுத்த வழக்கில் நீதிபதி சந்துரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிகுந்த தீர்ப்பை வழங்கினார். பஞ்சமி நிலங்களை நிபந்தனைகளோடு தான் அரசு தந்திருக்கிறது. நிபந்தனைகள் மீறப்பட்டது என்றால் நில உரிமை கைமாற்றப்பட்டதை மீண்டும் அரசே எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நிலத்தைப் பத்தாண்டுகளுக்கு வேறு யாருக்கும் கைமாற்றக்கூடாது. அதற்குப்பிறகு அந்நிலத்தை விற்கவோ, அடமானம் வைக்கவோ விரும்பினால் தலித்துகளிடம் மட்டுமே செல்ல வேண்டும். என்று தீர்ப்பு வழங்கினார்.
 
இத்தீர்ப்பை சென்னை உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள் பிரபா ஸ்ரீதேவன், பி.பி.எஸ். ஜனார்த்தன ராஜா உறுதி செய்தார்கள். பாப்பய்யா எதிர் கர்நாடக மாநிலம் வழக்கில் உச்ச நீதிமன்றம் 1996-ல் அளித்த தீர்ப்பை நீதிபதி சந்துருவை போலவே இந்த அமர்வு மேற்கோள் காட்டியது. அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 46 பொருளாதார நீதிக்கு வழிகோலுகிறது. மேலும், அரசியலமைப்புச் சட்டப்பிரிவு 39(பி), அரசு தன்னிடம் இருக்கும் நிலங்களைப் பொதுநலன் கருதி பிரித்து வழங்க வேண்டும் என்கிறது. பட்டியல் சாதியினர், பழங்குடியினர் ஆகியோருக்கு பொருளாதார நீதி சமூக அந்தஸ்து, வாய்ப்பு, விடுதலைகளைப் பெற அடிப்படை உரிமையாகும் என்று அந்தத் தீர்ப்பில் கூறப்பட்டது.
 
1991-ல் தர்மபுரியின் கரகட்டஹல்லியில் தலித்தின் நிலத்தைத் தலித் அல்லாதோர் ஆக்கிரமித்து இருந்ததாகத் தொடரப்பட்ட வழக்கில் பஞ்சமி நிலங்களைக் கண்டறிந்து அவற்றைத் தலித்துகளிடம் ஒப்படைக்கும் படி உச்சநீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது. 85,000 ஏக்கர் நிலங்கள் கண்டறியப்பட்ட நிலையில் பாதிவழியில் அந்த முயற்சி நிறுத்தப்பட்டது. 2011-ல் சட்டமன்ற தேர்தலுக்கு முன்னால் மூன்று பேர் கொண்ட குழுவை இப்பணிக்காக நீதிபதி மருதமுத்து தலைமையில் திமுக அரசு அமைத்தது. ஆட்சி மாற்றத்துக்குப் பிறகு அக்கமிட்டி கலைக்கப்பட்டது. இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் உயர்நீதிமன்ற உத்தரவுக்குப் பிறகு மூன்று உறுப்பினர் குழு இப்பணிக்கு அமைக்கப்பட்டது. எதுவும் பெரிதாக மாறிவிடவில்லை என்று தலித் செயல்பாட்டாளர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள்.
 
நில உரிமையாளர்கள் குறித்த கணக்கெடுப்பு ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை எடுக்கப்படும். தமிழ்நாட்டில் மகாராஷ்டிரா, ஆந்திரா, கர்நாடகாவை விடக் குறைந்த தலித்துகளே நில உரிமையாளர்களாக இருக்கிறார்கள் என்று விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சியின் மூத்த பொதுச் செயலாளர் ரவிக்குமார் சுட்டிக்காட்டுகிறார். “ ஆந்திரா 11,00,000 ஹெக்டேர், கர்நாடகா 10,74,000 ஹெக்டேர், மகாராஷ்டிரா 13,03,000 ஹெக்டேர் நிலங்கள் தலித்துகள் வசமுள்ளன. தமிழகத்தில் 8,84,000 தலித்துகள் வசம் 5,03,000 நிலங்கள் இருந்தன. 2010-2011-ல் 8,73,000 தலித்துகள் 4,92,000 ஹெக்டேர் நிலத்துக்கு உரிமையாளர்களாக இருக்கிறார்கள். அதாவது ஐந்தாண்டு இடைவெளியில் 11, ௦௦௦ தலித்துகள் 11,௦௦௦ ஹெக்டேர் நிலங்களை இழந்திருக்கிறார்கள். இரு திராவிட கட்சிகளே
இந்த நிலைக்குக் காரணம் என்று ரவிக்குமார் குற்றஞ்சாட்ட தயங்கவில்லை. “மாநில அரசு நியாயமாக நடந்து கொண்டிருந்தால் நில சீர்திருத்தம் முழுமையாக நிறைவேறியிருக்கும். இல்லாதவர்கள் வலிமை பெற்றிருப்பார்கள். சாதி வன்முறைகள் தடுக்கப்பட்டிருக்கும்.” என்கிறார். நிலங்கள் மறுக்கப்பட்ட தலித்துகள் நூறு நாள் வேலை வாய்ப்பு வலையில் சிக்கிக்கொள்கிறார்கள் என்கிறார் ரவிக்குமார்.
 
அம்பேத்கர் சொன்னது இன்றைக்கும் பொருந்துகிறது: “எங்களிடம் நிலமே இல்லை. ஏனெனில், மற்றவர்கள் எங்களிடம் இருந்து பிடுங்கிக்கொண்டார்கள்.” பறையர்கள் குறித்த தன்னுடைய குறிப்பை திரமென்ஹீர் அம்பேத்கர் பிறந்த 1891-ல் எழுதினார், “கொஞ்சம் நிலமும், ஒரு குடிசையும் பெறவும் , எழுதவும், படிக்கவும் தெரிந்து கொண்டு, தன்னுடைய உடல் உழைப்பை தான் விரும்பியபடி செய்ய, சுய மரியாதையைப் பெற்று, சாலையிலும் மதிக்கப்படும் நிலையைப் பறையர்கள் எய்தவே அவர்களுடைய இன்றைய துயர்மிகுந்த நிலையை நான் விளக்கி கூறவேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்பட்டேன்.” அப்போதில் இருந்து தலித்துகளின் நிலைமை பெரிதாக மாறிவிடவில்லை!
Image result for ambedkar
 
 
சுருக்கமாகத் தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்
Advertisements

எப்பொழுது விழிக்கும் நம் மனசாட்சி?-கடைக்கோடி குடிமக்களின் கதைகள்


எதுவும் நடக்காததைப் போலத் தலையைத் திருப்பிக் கொள்ளலாம். எத்தனை முறை?
உடைந்து அழுகிற மக்களின் கேவல் கேட்பதற்கு எத்தனை காதுகள் வேண்டும்?
சரிந்து விழுகிற மக்களின் மரணங்களை உணர எத்தனை பிணங்கள் இங்கே விழ வேண்டும்?’ – பாப் டைலான்

நம்மைச்சுற்றி இருக்கும் குரலற்ற, முகமற்ற மக்களின் வலிகள், போராட்டங்கள், கண்ணீர் ஆகியவற்றைக் கவனித்து இருக்கிறோமா? ஒருவரின் பிறப்பே அவரின் வாழ்க்கையின் சாபமாக மாறுவதை என்ன என்பது? தங்களால் தேர்வு செய்ய முடியாத அடையாளங்களுக்காகக் கொல்லப்படுபவர்களின் மரணங்கள் நம்மை உறுத்துகிறதா? அடித்து நொறுக்கும் வாழ்க்கையில் ஒரு சிறு நம்பிக்கை கீற்று கூட இல்லாமல் உறைந்து போயிருக்கும் மக்களின் வாழ்க்கை எப்படியிருக்கும்?

இந்திய ஆட்சிப்பணியில் இருந்து பின்னர்ப் பதவி விலகி சமூகச் செயல்பாட்டாளராக இருக்கும் ஹரீஷ் மந்திரின் ‘FATAL ACCIDENTS OF DEATH’ நூல் இவற்றுக்குப் பதில் தர முயல்கிறது. பல்வேறு சமூக அநீதிகளில் குலைந்து போன பதினேழு மனிதர்களின் வாழ்க்கையின் வழியாகச் சமூகத்தின் கசடுகள், உண்மைகள், அவலங்கள் ஆகியவற்றை முகத்தில் அறைந்தது போல எந்தப் பிரச்சாரத் தொனியும் இல்லாமல் நூல் கடத்துகிறது.


Image result for fatal accidents of birth
குஜராத் கலவரங்களில் குடும்பத்தின் இருபத்தி ஆறு உறவுகளையும்
மதவெறிக்கு பலிகொடுத்து விட்டு நசீப் எனும் இஸ்லாமிய பெண் நீதிக்காக [போராடுகிறார். அன்பு, அமைதி, நீதி, ஒற்றுமை நமக்கு வேண்டும் என்று அனைத்துத் தரப்புப் பெண்களுடன் இணைந்து பணியாற்றுகிறார். அவர் பர்தா அணியாமல் வெளியே சுற்றக்கூடாது என்று இஸ்லாமிய குருமார்கள் சொல்வதை மீறித் தீவிரமாக இயங்கி மாற்றங்களை விதைக்கிறார். மதங்கள் மகளிரை அடக்கவே முயல்கின்றன என்று தோன்றுகிறது.

நிமோடா எனும் ராஜஸ்தானின் கிராமத்தில் பல வருட வருமானத்தைக் கொட்டி அனுமானுக்குச் சிலை எழுப்பிய பன்வாரிலால் எனும் தலித் அந்தக் கோயிலை திறக்க ஆதிக்க ஜாதியினர் விட மறுக்கிறார்கள். புரோகிதர் கிடைக்காமல் திணறுகிறார். அல்லலுற்று, அவமானப்பட்டுக் கோயிலை துவங்கினாலும் ஊரைவிட்டு ஒதுக்கி வைக்கிறார்கள். நீதி கேட்டுப் போராடியும் சமரசம் செய்து கொண்டே ஊருக்குள் குடும்பம் அனுமதிக்கப்படுகிறது. தன்னுடைய இறைவனின் சந்நிதிக்குள் யாருமே நுழையாமல் தன்னைப் போல அவரும் தீண்டப்படாதவராக இருக்கிற வெம்மையோடு இறந்தும் போகிறார் அவர்.

சென்னையில் பிச்சைக்காரர்களைக் கைது செய்து தங்கவைக்கும் இல்லம் எப்படியிருக்கிறது என்பதை மாரியப்பன் என்பவரின் வாழ்க்கையின் மூலம் காட்டுகிறார் ஹரீஷ். சுற்றி காம்பவுண்ட் இல்லாததால் அடைத்துவைக்கப்பட்டுப் பெரும் மன உளைச்சலுக்கு உள்ளாகிறார்கள். மல வாசனை மூக்கை எப்பொழுதும் துளைக்கிறது, தண்ணீர் பச்சை நிறத்தில் வந்து வயிற்றைக் குமட்டுகிறது. கைத்தொழில் சொல்லித்தர எந்த ஆசிரியரும் இல்லை. ஒழுங்கான உணவு என்பது வெறுங்கனவு மட்டுமே. மருத்துவ வசதிகள்கை இருப்பதே இல்லை. கையேந்தி பிழைப்பது அவமானம் என்று கைது செய்யப்பட்ட இடத்திலும் சற்றும் கருணையில்லாமல் கழியும் கொடிய வாழ்க்கை கண்முன் வந்து கனக்கிறது.

தன்னுடைய உடல்நலம் முற்றிலும் குன்றிப்போன கணவனைக் காப்பாற்ற வாங்கிய கடனுக்குத் தன்னுடைய மகளைத் தத்தாகக் கொடுக்கிறார் லலிதா எனும் ஓடியாவை சேர்ந்த பெண்மணி. நல்ல சோறு சாப்பிட்டு, நல்ல வாழ்க்கையை மகள் வாழட்டும் என்கிற எண்ணம். ஆனால், அதிகாரிகளுக்கு விஷயம் தெரிந்து கடன் கொடுத்தவர் கைது செய்யப்படுகிறார். மகள் திரும்பவும் ஒப்படைக்கப்படுகிறார். அவரும் நோய்வாய்ப்பட்டு மருந்து வாங்க காசில்லாமல் இறந்து போகிறார். காசுக்கு விற்றார் என்று குற்றஞ்சாட்டப்பட்ட பொழுது ஓடிவந்த யாரும் மகள் இறந்து போன பொழுது வரவே இல்லையே என்று அரற்றுகிறார் லலிதா.

Image result for fatal accidents of birth

தனம் என்கிற தண்டபாணி திருநங்கையாக வாழும் தங்களின் வலி மிகுந்த வாழ்க்கையை இயல்பாகச் சொல்கிறார். ஒன்று புணர்ந்து விலகும் மாமிசப் பிண்டமாக ஆண்கள் காண்கிறார்கள், இல்லை அருவருப்புக்கும், அவமானத்துக்கும் உரியவர்களாக விலகி செல்கிறார்கள். நாங்கள் உணர்வும், அன்பும், கனவுகளும் மிகுந்த மனிதர்கள் என்று யாரும் எண்ணவே மாட்டார்களா என்று அவர் கேட்டுவிட்டு மவுனம் கொள்கிறார். . தனம் தன்னுடைய அப்பாவின் மரணத்தின் பொழுது கூட அருகில் செல்ல முடியாமல் பரிதவிக்கிறார். தனியே குடும்பம் நன்றாக இருக்க வேண்டும் என்று பிரார்த்தித்துவிட்டு திரும்பி விடுகிறார். ‘பானையைச் செய்ஞ்சு வெய்யில வைக்கிறப்ப சிலது உடைஞ்சு போயிரும். யாரை அதுக்குக் குறை சொல்ல. உடைஞ்சது உடைஞ்சது தான்.’ என்கிறார் தனம் ஹரீஷ் எழுதுகிறார் “அங்கே எதுவும் உடைந்திருக்கவில்லை.”என்றே நான் உணர்ந்தேன்.

நிர்பயா வன்புணர்வில் ஈடுபட்ட மைனர் சிறுவன் மறுவாழ்வு மையத்தில் மூன்று ஆண்டுகள் மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்று தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட பொழுது அவனைத் தூக்கில் ஏற்ற வேண்டும் என்று பல்வேறு தரப்பில் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. சட்டங்கள் திருத்தப்பட்டன. மருத்துவ நிபுணர்களின் எதிர்ப்பை மீறி பதினாறு வயது சிறுவர்கள் செய்யும் குற்றங்களுக்கும் பெரியவர்களுக்குத் தரப்படும் தண்டனைகளை ஆய்வுக்குப் பிறகு தரலாம் என்று திருத்தும் கொண்டுவரப்பட்டது. அந்தச் சிறுவனின் கதை பேசப்படவே இல்லை.

Image result for fatal accidents of birth

பதிமூன்று வயதில் திருமணம் செய்து கொடுக்கப்பட்ட அவனுடைய அம்மா வறுமை, அடி, உதை ஆகியவற்றோடு நோய்வாய்ப்பட்ட கணவனிடம் சிக்கி வெந்து நொந்து மகனை பதினோரு வயதில் நகரத்துக்கு வேலை தேடி அனுப்புகிறார். சமூகத்தில் எந்தக் கணத்திலும் வாய்ப்புகளோ, கனிவோ, வழிகாட்டுதலோ கிடைக்காமல் போன அவன் இந்தக் கொடுங்குற்றத்தை செய்கிறான். அவனைத் தூக்கில் ஏற்ற மேற்கொள்ளப்பட்ட முயற்சிகளைத் தாண்டி நீதிபதி சட்டப்படி மூன்று ஆண்டுகள் மட்டுமே தண்டனை விதிக்கிறார். அவன் பக்திமானாக மாறுகிறான். நன்றாகச் சமையல் செய்யக் கற்றுக்கொள்கிறான். அழகான ஓவியங்கள் வரைகிறான். அவனைக் கொன்று விடலாம். அவனை உருவாக்கும் சமூகத்தின் கொடுமைகளை?

Image result for fatal accidents of birth

ரோஹித் வெமுலாவின் வாழ்க்கையின் மூலம் ஆசிரியர் சமூகத்தை நோக்கி எழுப்பும் கேள்விகள் ஆழமானவை. வாழ்வதற்கும், கார்ல் சேகனை போலப் பிரபஞ்சத்தைத் தொட கனவு கண்ட ஒரு பேரறிஞனை உதவிப்பணத்துக்குக் கையேந்து விட்டு கொல்லும் அவலம் நெஞ்சை சுடுகிறது. சாவிலும் கடனை திருப்பிக் கொடுங்கள் என்று அவர் எழுதும் கடிதம் என்னவோ செய்கிறது.

ஹரீஷ் மந்தர்
பக்கங்கள்: 203
விலை: 399
SPEAKING TIGER வெளியீடு

 

பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு ஒரு கடிதம்!


பிரதமர் நரேந்திர மோடிக்கு கவிஞர். உமாதேவியின் கடிதம்:

அன்புள்ள பிரதமருக்கு,
உங்களின் பெயரை முதன்முதலில் கேள்விப்பட்ட நாள் எதுவென்று எனக்கு நினைவில் இல்லை. நான் என் கிராமத்துக்கு அருகில் இருந்த கல்லூரியில் முதலாமாண்டு படித்துக்கொண்டிருந்த பொழுது குஜராத் கலவரங்கள் நடைபெற்ற 2002-ல் தான் உங்களின் பெயர் என் காதுகளில் முதலில் விழுந்தது.

நான் தமிழ்நாட்டின் திருவண்ணாமலைக்கு அருகில் உள்ள அத்திப்பாக்கம் கிராமத்தை சேர்ந்த முப்பது வயது கவிஞர். நான் கவிதை என்னுடைய தொழில் என்று குறிப்பிடுவது பெயருக்காக அல்ல, அதையே நான் பெரும்பாலான நேரம் மேற்கொள்கிறேன். அதுவும் கடந்த சில மாதங்களாக நான் வீட்டில், வேலை எதுவுமில்லாமல் இதைத்தான் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். எனினும், கடந்த ஆண்டு எனக்கு மறக்க முடியாத ஆண்டு. நான் தமிழ் இலக்கியத்தில் முனைவர் பட்டத்தை அப்பொழுது தான் பெற்றேன்.
அதற்கு முந்தைய ஆண்டில் மெட்ராஸ் திரைப்படத்தில் நான் எழுதிய பாடல்களுக்காக நான்கு விருதுகளைப் பெற்றேன். ரஜினிகாந்த் நடிக்கும் கபாலி திரைப்படத்தில் என்னுடைய பாடல்கள் பயன்படுத்தப்படலாம்.

என்னுடைய சொந்த கிராமம் திருவண்ணமலைக்குப் பக்கத்தில் உள்ளது, அங்கே ஒரு தலித் குடும்பத்தில் நான் பிறந்தேன். நான் என்னுடைய தலித் குடும்பம் என்பதை அழுத்திச் சொல்ல காரணம், என் பால்யம், பள்ளிக்காலம், கல்லூரி வாழ்க்கை என்று எப்பொழுதும் இந்த அடையாளம் என்னைவிட்டு நீங்கவேயில்லை. என்னுடைய குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்து பிறரைப் போல ஒரு வேலை வாங்கவேண்டும் என்பது மட்டுமே என்னுடைய கனவாக இருக்கவில்லை. ஆதிக்க ஜாதியினர் அதிலும் குறிப்பாக வன்னியர்களின் கொடுமைகளில் இருந்து தப்பித்து விட வேண்டும் என்று நான் ஏங்கினேன். வன்னியர்கள் பாட்டாளி மக்கள் கட்சி என்கிற அரசியல் கட்சியின் கீழ் அணி திரண்டிருக்கிறார்கள். ஆமாம்! உங்களின் தேசிய ஜனநாயக கூட்டணியில் அங்கம் வகிக்கும் அதே பாமக தான்!

ஒவ்வொரு முறை கலவரங்களைத் தூண்டிவிடுகிற பொழுதும், அவர்கள் எங்களின் வீடுகளை முதலில் எரிப்பார்கள், அடுத்து எங்கள் கால்நடைகளைக் கொல்வார்கள். அடுத்து எங்களின் மிதிவண்டிகள், மோட்டார் சைக்கிள்கள். பதினைந்து வருடங்களுக்கு முன்பு பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்குத் திரும்புகையில் வன்னியர்கள் இருக்கும் கிராமத்தை நான் கடக்க நேரிடுகிற பொழுது என் மீது அவர்கள் கற்களை வீசிய நினைவுகள் இப்பொழுது மனதில் அலையடிக்கின்றன.

விடுதலை சிறுத்தைகள் கட்சி எனும் தலித் கட்சியின் தலைவரான தொல். திருமாவளவனின் கரங்களை எங்கள் கிராமத்துக்கு வந்த பொழுது நான் பற்றிக்கொண்ட தருணம் தோன்றுகிறது. அதுவே ஒரு அரசியல்வாதியுடனான என் முதல் சந்திப்பு. அவர் எங்களுக்கு அளவில்லாத நம்பிக்கையை ஊட்டினார்.

அந்தப் பகைமை அதோடு முடியவில்லை. உங்களுடைய கூட்டணிக் கட்சியினர் தருமபுரியில் எங்கள் மீது வன்முறையைப் பலமுறை நிகழ்த்தினார்கள். அதோடு நிற்காமல் என் ஊருக்கு அருகில் உள்ள விழுப்புரத்திலும் அவர்களின் அட்டூழியங்கள் தொடர்ந்தன.

என்னுடைய குடும்பத்தில், ஏன் என்னுடைய ஊரிலேயே முதன்முதலாக முறையாகக் கல்லூரி சென்று கல்வி கற்ற பெண் நான் தான். எங்கள் ஊரிலிருந்து முதுகலைப் பட்டம் பெற்ற முதல் பெண்ணும் நானே. இப்பொழுது நான் முனைவர் பட்டமும் பெற்றுவிட்டேன். இத்தனை வெற்றிகளுக்கும் என் பெற்றோர் அதிலும் குறிப்பாக என் தந்தை குப்பன் போற்றுதலுக்கு உரியவர். அவர்தான் என்னைக் கல்விக்காக நகரத்துக்கும், சென்னைக்கும் அனுப்பி வைத்தார். என் கிராமத்தார் அவற்றை எதிர்த்த பொழுது கல்வியின் நோக்கம் பணம் சம்பாதிப்பது அல்ல, விடுதலையடைவதே என்று அவர் விளக்கினார். கல்வி, கடின உழைப்பால் நான் ஒரு வேலையைப் பெற்றுவிடுவேன் என்று அவர் நம்பினார். நான் மகிழ்வோடும், அவர் அனுபவித்த கொடுமைகளில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டவளாகவும் வாழவேண்டும் என்று மட்டுமே விரும்பினார்.

நான் ஏன் ஒரு வேலையின்றி இருக்கிறேன் என்று உங்களிடம் சொல்லப்போகிறேன். நான் உடைந்து போயிருக்கிறேன். இந்தியாவில் உங்களின் திறமையை விடத் திரவியமே ஒருவரைக் காப்பாற்றும் என்று இப்பொழுது உணர்ந்திருக்கிறேன். நான் தேசிய தகுதித் தேர்வில்( NET) 2006-ல் வெற்றிப் பெற்றேன். இதற்கிடையில் ஒரு அரசு உதவி பெறும் கல்லூரியில் நான் தமிழ் விரிவுரையாளராக நான்கு வருடங்கள் பணியாற்றினேன். இந்தாண்டு சென்னைப் பல்கலைக்கழகம் நிரந்தரப் பணிகளுக்கான தேடுதலில் ஈடுபட்ட பொழுது நான் நிராகரிக்கப்பட்டேன். அந்தப் பணிகளுக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவர்கள் NET தேர்வில் வெற்றி பெற்றிருக்கவில்லை, முனைவர் பட்டமும் ஈட்டியிருக்கவில்லை, அவர்கள் தேவையான கற்பித்தல் அனுபவம் என்கிற தகுதியையும் பெற்றிருக்கவில்லை. பின்னர் ஏன் நான் தேர்ந்தெடுக்கப்படவில்லை? ஒரு பணியிடத்துக்கான விலை இருபது லட்சம் என்று என்னிடம் சொன்னார்கள்.

என்னுடைய எல்லாத் தகுதிகளைத் தாண்டி, நான் இட ஒதுக்கீட்டை அனுபவிக்கும் ஒரு பட்டியல் ஜாதி பறையர் இனப்பெண் என்பதால் எனக்கொரு வேலை மறுக்கப்பட்டது. இது கவலை தரும் விஷயமில்லையா? இந்தாண்டு எனக்குக் கொடுமையான ஒன்றாக இருக்கிறது. என்னுடைய இரண்டாம் கவிதை தொகுப்பு வெளிவந்திருக்கிறது. ஆனால், என்னுடைய தற்போதைய நிலையை நினைத்து, நினைத்து நான் உறக்கமற்றுத் தவிக்கிறேன். அரசியல்வாதிகளும், அரசும் மக்களுக்குச் சேவை செய்யவே இருக்கிறார்கள். ஆனால், மக்களை அரசியல்வாதிகள் கட்டுப்படுத்தித் தங்களின் அடிமையாக்குகிறார்கள். சென்னை வெள்ளத்தின் பொழுது அரசியல்வாதிகள் தங்களை முன்னிறுத்திக் கொள்ள எப்படி நிவாரணப் பொருட்களின் மீது ஸ்டிக்கர்களை ஒட்டினார்கள் என்று நீங்கள் வாசித்திருக்கலாம். .தேசிய அளவிலும் நிலைமை ஒன்றும் சுமுகமாக இல்லை. உங்களின் அரசாங்கம் நீங்கள் செய்வது சரியா, தவறா என்று தெளிவாகப் பேசும் எழுத்தாளர்கள், அறிவுஜீவிகளை மதிப்பதில்லை என்று உங்களின் முகத்துக்கு நேராகவே சொல்கிறேன். தங்களின் விருதுகளைத் திருப்பித் தருவது எத்தனை வலிமிகுந்த ஒன்றாக அவர்களுக்கு இருந்திருக்கும். தமிழகத்தில் பெருமாள் முருகன், இன்னபிற எழுத்தாளர்களுக்கு நடந்ததும் சற்றும் வேறுபட்டதில்லை. அவர்கள் ஜாதி அமைப்புகளால் துன்புறுத்தப்பட்ட பொழுது, மாநில அரசு மாட்சிமை பொருந்திய உங்களைப் போல மௌனமாக வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தது. ஆர்எஸ்எஸ், பாஜக, இந்து அமைப்புகளுக்கு மட்டும் தனியான கடவுள் ஒருவர் இல்லை என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். உங்கள் கட்சியினரும், அரசும் எழுத்தாளர்கள், அறிவுஜீவிகளுக்கு எந்த மரியாதையும் தரவில்லை என்று தெரிந்த பொழுது அவர்களுக்காக நீங்கள் பேசினீர்களா? நான் இன்னமும் அப்படிப்பட்ட ஒன்றை என்னுடைய பிரதமரிடம் இருந்து எதிர்பார்க்கலாம் என்று நம்புகிறேன்.

உங்களைத் தனிப்பட்ட முறையில் நான் சந்திக்க முடிந்தால் இவற்றைச் சொல்லியிருப்பேன்: தலித்துகளாகிய எங்களுக்குத் தரப்படும் இட ஒதுக்கீடு தற்போதைய பட்டியல் ஜாதியினர், பழங்குடியினரின் மக்கள் தொகைக்கு ஏற்ப மறு ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும். மக்கள் வாழ மேம்பட்ட உலகுக்காக, சமத்துவத்துக்காகப் பாடுபடும் எத்தனையோ ஆத்மாக்கள் இருக்கிறார்கள். இந்தச் சமத்துவத்துக்கான தூதர்களைக் கவுரவிக்கும் வகையில் அண்ணல் அம்பேத்கரின் பெயரால் ஒரு சர்வதேச விருது ஏற்படுத்தப்பட வேண்டும். நீங்கள் ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு எழுத்தாளர்கள் மீது தாக்குதல்கள் அதிகரித்து இருப்பதைக் கவலையோடு காண்கிறேன். தேசிய ஒருமைப்பாடு, அரசமைப்பு சட்ட விழுமியங்கள் ஆகியவற்றைக் காக்க நீங்கள் என்ன செயதீர்கேல் என்பதற்கான ஆதாரத்தைக் கேட்பேன். எனினும்,அம்பேத்கருக்கு அஞ்சலி செலுத்தும் வகையில்
நவம்பர் 26-ஐ அரசமைப்பு சட்ட நாளாக அறிவித்தற்கும், அம்பேத்கருக்கு 150 அடி சிலை வைக்க முடிவு செய்திருப்பதையும் நான் பாராட்டுகிறேன்.

மேலும், ஒரு பாலியல் வன்புணர்வு நகரத்தில் நடந்தால் பொதுமக்கள் பெரும் கொதிப்புக்கும், கோபத்துக்கும் உள்ளாவதை காண்கிறோம். கிராமங்களில் பாலியல் வன்புணர்வை அனுபவிப்பவர்களின்
நிலை என்ன என்று கவலைப்பட்டிருக்கிறீர்களா? நகர வன்புணர்வு, கிராம வன்புணர்வு என்கிற பாகுபாடு இல்லாமல் பெண்களுக்கு எதிரான வன்முறைகளை எதிர்கொள்ளப் பொதுச் சட்டம் இயற்றப்பட வேண்டும்.
இப்படிப்பட்ட வழக்குகளை உணர்வுப்பூர்வமாக அணுகாமல், சமூகவியல் பார்வையில் அணுக உங்களை வேண்டிக்கொள்கிறேன். நான் மரணத் தண்டனையை எதிர்க்கிறேன், தண்டிப்பதை விட
சீர்த்திருத்தம் மேலானது என நான் உளமார நம்புகிறேன். நாம் குற்றாவளிகளை மாற்றமுடியும் என்று உலகுக்கும் காட்டுவோம். கண்ணுக்குக் கண் என இயங்குவது இந்த நாட்டைக் குருடாக்கும்
என நீங்கள் அறிவீர்கள் என நம்புகிறேன்.

அற்புதமான ஆண்டாக இவ்வருடம் உங்களுக்கு அமைய என் நெஞ்சார்ந்த வாழ்த்துகள்.

மூலம்: http://googleweblight.com/?lite_url=http%3A%2F%2Findianexpress.com%2Farticle%2Fopinion%2Fcolumns%2Fcasteism-in-india-new-year-postcard-6-a-mute-spectator-to-inequality%2F&ei=1BXfqjI7&lc=en-IN&s=1&m=609&ts=1452579014&sig=ALL1Aj5YkdR1HVsIbb_uIUoNtBq-GiS-hg

தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்