காந்தியார் சாந்தியடைய…


இன்றைக்கு காந்தியின் நினைவு நாள். அவரைக்கொன்ற கோட்சே இங்கே பலருக்கு நாயகன் ! ஜெர்மனியில் ஹிட்லர் பற்றி பேசினால் ஒரு அருவருப்பான பார்வை கண்டிப்பாக கிடைக்கும். நம்மூரில்தான் கோட்சே ஒரு ஈடில்லாத நாயகன் போல கொண்டாடப்படுகிறான்.

காந்தி மதத்தின் அடிப்படையில் தன்னுடைய அரசியலை கட்டமைத்தார் என்பது பொதுவாக சொல்லப்படுகிற கருத்து, அதே சமயம் ஒரு கேள்வியை பலபேர் எழுப்பிக்கொள்வதே இல்லை. காந்தியை ஏன் அப்புறம் மூன்று முறை மதவாத சக்திகள் கொல்ல முயற்சி செய்தார்கள் ? காந்தியை இந்து மத துரோகி என்றும் போஸ்டர் அடித்து ஒட்டினார்கள் ? கோயில் நுழைவு போராட்டங்களை ஏன் சங்கராச்சாரியார் முதலியோரின் எதிர்ப்புகளை மீறி அவரும், அவரின் தொண்டர்களும் முன்னெடுத்தார்கள் ?

‘என் ராமன் அயோத்தி ராமனில்லை ‘ என்று உறுதியாக காந்தியால் சொல்ல முடிந்தது. கோயில்கள் விபச்சார விடுதிகளாக இருக்கின்றன என்று வன்மையாக கண்டிக்கிற பண்பு அவரிடம் இருந்தது. கோயில்களுக்கு போவதை பெரும்பாலும் தவிர்த்தே இருந்திருக்கிறார் அவர் ; மத ஆச்சாரியர்களை ஒதுக்கியே வைத்திருந்தார் அவர். மதத்துக்குள் இருந்து வெறுப்பரசியலை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பது அவரின் நிலைப்பாடு

எல்லா மதத்தின் நல்ல பண்புகளை இணைத்துக்கொண்டு நகரவேண்டும் என்ற காந்தி அகில பாரத சாஹித்ய பரிஷத் கூட்டத்தில் விடுதலைக்கு பதினாறு ஆண்டுகள் முன்னர் பேசியதை குறிப்பிடலாம். “நான் இந்த நாட்டின் சர்வாதிகாரி ஆனால் வெறுப்பை விதைக்கிற வகுப்புவாதம் மற்றும் மதவாதத்தை தூண்டுகிற எல்லா வகையான எழுத்துகள் மற்றும் பேச்சுகளை தடைசெய்வேன் !” என்று காந்தி பேசினார். பெரும்பான்மையினரின் தீவிரவாதம் அவர்களுக்கு அதிகாரத்தையும்,போதையையும் தருகிறது என்று குறித்து அதை தொடர்ந்து எதிர்ப்பேன் என்று செயலாற்றினார் அவர்.

அதேசமயம் சிறுபான்மையினரின் மதவாதத்தை பற்றிய புரிதலும் அவருக்கு இருக்கவே செய்தது. “இந்துக்கள் மற்ற மதத்தவரை கொல்வதை செய்வார்கள் என்றால் அவர்கள் இந்து தர்மத்தை  கொன்றவர்கள் ; அதே போல மற்ற மதத்தவர் மீது வன்முறையை கைக்கொள்ளும் இஸ்லாமியர்களும் இஸ்லாமுக்கு எதிரானவர்களே !” என்று காந்தி பதிவு செய்தார். ஜின்னாவின் மதவெறி அரசியல் இஸ்லாமியமற்றது என்றும் சாடினார் அவர்.

இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் பிரியக்கூடாது என்று அழுத்தி சொன்ன காந்தியே வெள்ளையர்களின் பிரித்தாளும் கொள்கை, ஜின்னாவின் மதவாத அரசியல், காங்கிரஸ் மதவாதத்தை எதிர்கொள்வதில் காட்டிய அசட்டை,கட்சிக்குள்ளேயே இருந்த வலதுசாரிகள்,பதவி கிடைத்தால் போதும் என நகர்ந்த தலைவர்கள் என்று எல்லாமும் சேர்ந்து நிற்க நாட்டை பிரிக்க ஒத்துக்கொண்டார். வன்முறைகள் பெருமளவில் வெடிக்கும் ஒரே தாயின் கருவுக்குள் பிள்ளைகள் வெட்டிக்கொண்டு
சாவதை போல இங்கே மரணங்கள் நிகழும் என்று எச்சரித்தார்.

காந்தியின் வித்தியாசமான ஆளுமையையோ ; அவரின் அடிப்படை நேர்மையையோ, எளிய மக்களுக்காக குரல் கொடுக்கும் தன்மையையோ சந்தேகிக்க முடியாது. காந்தி ஒரு பழமைவாதியுமல்ல, முற்போக்குவாதியுமல்ல. தன்னளவில் பல முரண்களைக் கொண்டவர் என்றாலும், விடாப்பிடியாகப் பழமையைப் பேணவோ, புதுமையைக் காக்கவோ முனையும் அளவுக்கு அரை குறையானவரோ, தன்னிலிருந்து அந்நியப்பட்ட மனிதரோ அல்ல என்று நந்தி சொல்கிற அளவுக்கு வெறுப்பை உண்டு செய்யும் போக்கை காந்தி தயவு தாட்சண்யம் இல்லாமல் நிராகரித்தார். ‘காந்தி இருக்கும் வரை ஹிந்து தேசம்
சாத்தியமில்லை, இருப்பதும் இஸ்லாமியர்களுக்கு போய் விடும் என்று நம்பியது ஆர்.எஸ்.எஸ். முதலிய ஹிந்து மதவாத அமைப்புகள்.

இஸ்லாமியர்களையும் மதித்து நடக்க வேண்டும் ,அவர்களை கொல்லாதீர்கள் என்று ஹிந்துக்களை நோக்கி காந்தி சொன்னார். “ஏன் இதையே முஸ்லீம்களை நோக்கி சொல்லக்கூடாது?” என்று கேட்டார்கள் ஹிந்து மதவாதிகள். காந்தி வேறு மாதிரி நினைத்தார் .”சிறுபான்மையினரின் பயம் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் நாட்டில் சிறுபான்மை என்று உணர வைக்கப்படுகிற பொழுது எழுகிறது ; அவர்கள் அவ்வாறு உணர்கிற பொழுது இது தாங்கள் கனவு கண்ட தேசமில்லை என்று எண்ணுவார்கள் !” என்று அவர்களின் வலியை உணர்ந்தவராக பேசினார்.

”வெறுப்புக்கு வெறுப்பு தீர்வு கிடையாது. எல்லாரும் கண்ணுக்கு கண் என்று நகர்ந்தால் எல்லாரும் குருடாகத்தான் வேண்டும். ” சிறுபான்மையினர் இப்படி இயங்குவதன் பின்னர் இருக்கும் வெறுப்பை அவரால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது; பெரும்பான்மையினரை மிருகமாக்கும் இதை தேசியம் என்று சொல்லும் குழுவை நோக்கி வேகமாக எதிர்த்து இயங்க வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தார்.

வங்கம்,பீகார்,டெல்லி என்று எங்கெல்லாம் வன்முறைகள் வெடித்தனவோ அங்கெல்லாம் வெறுங்காலோடு ஒரே ஒரு ஜீவன் அமைதிக்காக நடந்தது. மதவாதத்தை எதிர்த்து பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், அமைதி காத்திருங்கள் என்று மட்டும் சொல்லி ஒரு மனிதனால் அமைதியை மீட்க முடிந்தது என்பது இன்றைக்கு ஆச்சரியம் தரலாம். ஐம்பத்தைந்து ஆயிரம் ராணுவத்தால் கொண்டுவர முடியாத அமைதியை காந்தி கொண்டு வந்தார் என்று சிலாகித்தார்கள் ஆங்கிலேயர்கள் !

“டெல்லி மற்றும் இந்தியாவின் பிற இடங்களில் நடைபெற்ற எண்ணற்ற கொலைகளின் பின்னணியாக ஆர்.எஸ்.எஸ் இருந்தது எல்லோரும் அறிந்த உண்மை.. ” என்று காந்தி சொன்ன பொழுது இடைமறித்து ஒருவர் சொன்னார்:  ‘ (ஆனால்) ‘வா’வில் உள்ள அகதி முகாமில் ஆர்.எஸ்.எஸ்காரர்கள் செய்த சேவை குறிப்பிடத்தக்கது. ஒழுங்கு, தைரியம், கடும் பணி செய்யும் திறன் ஆகியவற்றை அவர்கள் வெளிப்படுத்தியுள்ளனர்.’ இதற்குக் காந்தி, ‘ஆனால் ஒன்றை மறந்துவிடாதீர்கள். ஹிட்லரின் நாசிகளும், முசோலினியின் பாசிஸ்டுகளும் கூடத்தான் இந்தப் பண்புகளைக் கொண்டிருந்தார்கள்’ என்று பதிலளித்தார். ‘எதேச்சதிகாரப் பார்வை கொண்ட வகுப்புவாத அமைப்பு’ என ஆர். எஸ். எஸ்சை அவர் வரையறுத்தார்.”

பாகிஸ்தானுக்கு ஐம்பத்தி ஐந்து கோடி தரவேண்டும் என்றும், கலவரங்கள் டெல்லியில் ஓய வேண்டும் என்றும் காந்தி இறுதி உண்ணாவிரதம் இருந்தது ,”காந்தி செத்து மடியட்டும் !” என்று கோஷம் எழுப்புகிற அளவுக்கு வெறுப்பாக மாறி இருந்தது. காந்தியின் நெஞ்சுக்கு நேராக துப்பாக்கி நிற்கிறது என்று காந்திக்கு தெரியும் ; இப்படி பேசுவதற்காக, இந்தியா என்கிற கருத்தாக்கத்தை நம்பி இந்தியா வந்திருக்கும் எண்ணற்ற இஸ்லாமியர்களை காக்க தான் கொடுக்கும் குரல் தன் மூச்சை நிறுத்திவிடும் என்று அவருக்கு தெரிந்தே இருந்தது. “போய்விட்டு போகிறது ! நான் நம்பும் இறைவன் என் பணி முடிந்தது என்று எண்ணிக்கொண்டால் என்னை அழைத்துக்கொள்வான்” என்று அம்புஜம் அம்மாளுக்கு கடிதம் எழுதினார்.

பலபேர் ஏவப்பட்டு இறுதியில் கோட்சே கையால் அது நிகழ்ந்தது. கையில் இஸ்லாமியரின் பெயரை பச்சை குத்தி வன்முறையை தூண்டி நாட்டை ரத்த பூமியாக்க எண்ணிய அந்த மிருகத்தைதான் இங்கே நாயகனாக கொண்டாடுகிறார்கள் பலபேர். அப்பொழுது “காந்தியை கொன்றது ஒரு ஹிந்து !” என்று அழுத்தி சொன்னது ஊடகங்கள். இருந்தாலும் கோட்சேவை அப்படியே நாராயண் ஆப்தேவோடு தூக்கில் போடவில்லை அரசு. ஒழுங்காக வழக்கு விசாரணைகள் நடந்து, அவர்களுக்கு என்று வக்கீல் அமர்த்தப்பட்டு, ஜனாதிபதி வரை கருணை மனு போய் பின்னரே அவர்களுக்கு தண்டனை நிறைவேற்றப்பட்டது.

காந்தி இறந்ததும் பட்டாசு வெடித்து, இனிப்புகள் கொடுத்து கொண்டாடிக்கொண்டார்கள் சங் பரிவார்கள். ஆர்.எஸ்.எஸ் அமைப்பிலேயே இருந்த கோட்சே அப்பொழுது தான் அதில் உறுப்பினரில்லை என்றுசொன்னது உடனிருந்தவர்களை காப்பாற்றவே. காந்தியை கொல்ல திட்டம் தீட்டிக்கொடுத்த சவார்க்கரின் படத்தை பி ஜே பி அரசு நாடாளுமன்றத்தில் வைத்தது ; இந்த கண் கொள்ளா கட்சி வேறு எந்த நாட்டிலும் நிகழாது.

உங்களுக்கு காந்தியோடு ஆயிரம் முரண்பாடுகள் இருக்கலாம், ஆனால், மதவாதத்துக்கு எதிராக குரல் கொடுத்து தன்னுயிரை பற்றி கவலைப்படாமல் வெறுப்பரசியலை தணிக்க அயராது செயலாற்றிய அவரை அந்த ஒரு புள்ளியில் நீங்கள் எல்லாரும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியும். பெரியார் அதனால் தான் காந்திஸ்தான் என்று இந்தியாவுக்கு பெயர் சூட்ட வேண்டும் என்று எழுதினார்.

பாகிஸ்தானில் ஹிந்துக்கள் பலர் படுகொலை செய்யப்பட்டதன் வலியோடு இங்கே சிக்கல்களை அணுகிய படேல் மற்றும் இஸ்லாமியர்களை இந்தியர்கள் என்று பார்க்க வேண்டும் என்ற நேரு ஆகிய இருவரையும் காந்தியின் மரணம்
உலுக்கியது. எவ்வளவு ஆபத்தானவர்கள் இந்து மதவாதிகள் என்று உணர்ந்தார்கள். இந்தியா இந்து தேசமாகாமல் தப்பியது !

நேரு காந்தியின் அந்த பன்முகத்தன்மையை முன்னோக்கி எடுத்து சென்றார். தேசம் எல்லா மக்களுக்குமான தேசமாக மாறியது. காந்தியார் சாந்தியடைய மதவாதத்தை புறக்கணிக்க வேண்டியது அவசியம் ; வெறுப்பை தாண்டி மனிதத்தை நோக்கி நம்மை செலுத்த வேண்டியது முக்கியம். அடையாள அரசியல்களை தாண்டி நம்மின் பன்முகத்தன்மையை காக்க ஒன்றிணைந்து நகரவேண்டும். ஆர்.எஸ்.எஸ் மாதிரியான அமைப்புகள், இந்தியாவை ஜனநாயகத்தின் மூலமே மீண்டும் வெறுப்பை தூண்டச் செய்யலாம் என்று வேகமாக செயலாற்றிக்கொண்டு இருக்கும் இக்காலத்தில், காந்தி இன்றைய சூழலில் அதிகம் அவசியமாக இருக்கிறார்.

பிரிவினையில் கரைந்து போன பெண்களின் அலறல் !


ஊர்வசி புட்டாலியாவின் ,”THE OTHER SIDE OF SILENCE” நூலை பாதி தமிழிலும் மீதத்தை அந்த நூலின் வெம்மை தாங்காமல் ஆங்கிலத்திலும் படித்து முடித்தேன். வரலாறு என்பது என்னென்ன எந்தெந்த வருடத்தில் நடந்தது என்றும்,எவ்வளவு மக்கள் செத்தார்கள் என்கிற ரீதியிலேயே முடிந்து விடுகிறது. இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினையின் பொழுது பத்து லட்சம் மக்கள் இறந்து போனதாக அறியப்படுகிறது. இதில் பாதிக்கப்பட்ட பெண்களின் நிலை என்ன ? 
அவர்கள் எந்த மாதிரியான சிக்கல்கள் மற்றும் தாக்குதல்களுக்கு உள்ளானார்கள் என்று அறியும் ஒரு சிறிய முயற்சியே பிரிவினையால் தாக்கப்பட்ட எழுபது பேரிடம் நேர்முகம் செய்து உருவான இந்நூல் 

ஊர்வசியின் தாய் சுபத்ரா மற்றும் அவரின் சகோதரர் ரானா இருவரும் பிரிவினையால் பிரிந்து போகிறார்கள். ரானா பாகிஸ்தானில் இருக்கும் வீட்டை விட்டுவிட மனமில்லாமல் அங்கேயே இருந்து கொள்கிறார். சுபத்ராவிடம் இருந்து அம்மாவை கூட்டிப்போனவர் அப்படியே அவருடனே அவரைப்போலவே இஸ்லாமிய மதத்துக்கு மாற்றி வைத்துக்கொள்கிறார். சுபத்ரா கேட்டும் தரமறுக்கிறார் அவர். அவரை வெகுகாலம் வரை தொடர்புகொள்ளவே விருப்பமில்லாமல் கழிகிறது.

ஊர்வசி அங்கே அவரைப்பார்க்க போன பொழுது அன்பாக அவரை எதிர்கொள்கிறார்கள் அவரின் அற்றுப்போன உறவுகள். மாமாவிடம் பேசுகிற பொழுது இஸ்லாமியனாக மாறினாலும் தன்னை ஒரு இந்து போலவே பார்த்து ஒதுக்கி வைத்திருப்பதையும் அவருக்கு எதிராக மகனே கோர்ட்டில் வழக்கு போட்டிருப்பதையும் சொல்கிறார். அன்னையின் கல்லறை பக்கம் மீண்டும் போகிற தைரியம் அவருக்கு வந்ததா என்று ஊர்வசி கேட்க அவருக்கு அது இயலவில்லை என்றே கண்ணீர் வடிய சொல்கிறார். 

ஊர்வசியின் அம்மாவை பாகிஸ்தான் அழைத்து போனதும் அவருக்கு பிடித்த சீஸ் துண்டுகளை ப்ரிட்ஜில் இருந்து பலவருடம் கழித்து ரானா நீட்ட நெகிழ்ந்து போகிறார் அம்மா. என்றாலும் அவர்கள் வந்துபோனபின்னர் கெடுபிடிகள் காரணமாக தொடர்பற்று போகிறது. அம்மா மற்றும் பாட்டியின் கதைகளும்தான் !

தமயந்தி சாகல் என்கிற பிரிவினையின் பொழுது உறவுகளை விட்டு நீங்கி திருமணமே செய்துகொள்ளாமல் பல்வேறு சமூக பணிகள் செய்தவர் தன்னுடைய கதையை பதிவு செய்கிறார். பெண்கள் பாலியல் ரீதியான் வன்முறைக்கு உள்ளான பிறகு அவர்களின் கருக்கலைப்பை சஃபாயா என்கிற பெயரில் அரசே செய்ததையும்,அவர்களின் மறுவாழ்வுக்கு அமைக்கப்பட்ட குழுவில் தமயந்தி தலைவர் ஆவதையும் நாடகம் போல சொல்லிக்கொண்டு வருகிறார். 

அரசாங்க பெண்களுக்கு கைத்தொழில் பயிற்சிகள் வழங்க வழிகள் செய்திருந்தது. அந்த பயிற்சிகள் மட்டுமே முகாமை விட்டு வெளியே போனதும் போதாது என்று தமயந்தி நினைக்கிறார். ஆகவே,அவர்கள் எல்லாருக்கும் இருக்கிற பெண்களை கொண்டு கல்வி போதிக்கிறார். கல்வித்துறை தேர்வெழுத அரசு அதிகாரியின் கையெழுத்து வேண்டும் என்கிற சூழலில் போய் நிற்கிறார். எல்லாரின் வயதும் முப்பத்தைந்துக்குள் இருந்தால் மட்டுமே அனுமதிக்கக் முடியும் என்று சட்டம் பேசுகிறார் அவர். “இவர்களின் சரியான வயதை சொல்லுங்கள் ; நான் அதையே பதிவு செய்கிறேன். நமக்கு அது தெரியாது. பல் போன,நரை விழுந்த இவர்களுக்காக கடவுளின் கையெழுத்தை போடுங்கள் !” என்று அழுத்தமாக தமயந்தி சொல்ல அனுமதி கிடைக்கிறது. எல்லா பெண்களும் தேர்வில் வெல்கிறார்கள் 

அரசாங்கங்கள் பிரிவினையின் வன்முறைகள் முடிந்ததும் நாட்டின் இருபுறமும் எப்படி இரு மதங்களின் பெண்களும் கடத்தப்பட்டிருப்பார்கள் என்று உணர்ந்து அவர்களை மீட்கும் பணியில் ஈடுபட்டது. அந்த குழுவில் இருக்கும் பெண்கள் பாகிஸ்தான் நோக்கி போய் வேலைக்காரி போல,தெருவில் விற்பனை செய்பவள் போல எங்கெங்கே பெண்கள் இருக்கிறார்கள் என்று அறிந்து அவர்களை மீட்டு வருவார்கள். ஆனால்,பல பெண்களால் திரும்ப வர விருப்பமில்லாத அல்லது வரமுடியாத சூழலே இருந்தது. அவர்களை அவர்கள் வீட்டில் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்பது ஒருபுறம்,இந்த புதிய உறவுடன் ஒரு நெருக்கமும் சிலருக்கு உண்டாகி இருந்தது. பலபேர் கருவுற்று வேறு இருந்தார்கள். ஆனாலும்,கட்டாயமாக பெண்கள் நாடு மாற்றப்பட்டார்கள். பதினாறு வயது நிறைந்த பிரிவினை காலத்தில் பாதிக்கப்பட்ட ஆண்மகன் தான் விரும்புகிறவாறு யாருடனும் சேர்ந்து செல்லலாம் என்று சொன்ன அரசு அதே உரிமையை பெண்களுக்கு தரவில்லை. 

நேற்றுவரை ஒன்றுக்குள் ஒன்றாக பழகிக்கொண்டு இருந்த மக்கள் ஒரே நாளில் மதத்தின் பெயரால் பிரிந்து கொண்டு வெட்டிக்கொண்டு இறந்தார்கள். தங்கள் வீட்டு பெண்கள் இன்னொரு மதத்தின் ஆணால் வன்புணர்வுக்கோ,கொல்லுதலுக்கோ,அவமானப்படுத்தலுக்கோ உள்ளாவதற்கு பதிலாக தாங்களே கொல்வதை பல இடங்களில் செய்திருக்கிறார்கள். ஒரு காட்சியில் கைகள் நடுங்க அப்பாவால் வெட்ட முடியாமல் போக மகள் தலைகுனிந்து நன்றாக வெட்ட ஒத்துழைக்கிறாள். ஒரே கிணற்றில் நீர் அருந்திவிட்டு தங்கள் முன்னால் வருகிறோம் என்று மாற்று மதத்து ஆளிடம் சொல்லிவிட்டு கிணற்றில் குதித்து பல பெண்கள் தற்கொலை செய்து கொண்டும் இருக்கிறார்கள். அந்த பெண்களைப்பற்றி பெருமையாக பேசும் ஆண்கள் அதில் தப்பிய பெண்களை பற்றி வாயையே திறக்காமல் அமைதியாகவே கடக்கிறார்கள் !

ஓரிரு எளிய மக்கள் ஏன் பாகிஸ்தான் உருவானது என்று சொல்லும் காரணங்கள் கவனிக்கத்தக்கவை ,”ஒரு இஸ்லாமியன் நம்மை சமமாக நடத்தினான். நாமோ அவனுக்கு தனி பாத்திரத்தில் தான் உணவு தந்தோம். அவனை வீட்டுக்குள் விடவே யோசித்தோம் !”,”வெள்ளைக்காரன் நம்மைவிட்டு நீங்குவதற்கு முன் நமக்குள் முன்னே இல்லாத பிரிவினையை உண்டு செய்துவிடுவதில் வென்றிருக்கிறான் !”. மற்ற மதத்தினர் என்று மட்டுமில்லை அந்த ஊரை சேர்ந்த ஆண்களுமே தங்கள் மத பெண்களை பாலியல் துன்புறுத்தல் மற்றும் வன்முறைக்கு உள்ளாக்கி இருப்பதும் நேர்முகங்களில் தெரிய வருகிறது ! 

பிரிவினையால் பிறந்த,பிரிந்த குழந்தைகளின் நிலைமையும் பரிதாபம். இந்தியாவில் தூய்மை கெட்டுவிட்டதாக சொல்லி அந்த பிள்ளைகள் ஆசிரமதுக்கோ அல்லது அரசாங்க பொறுப்பிலோ விடப்பட்டார்கள். அப்படிப்பட்ட பல பிள்ளைகளை அடையாள சீட்டோடு விமானத்தில் கூடைகளில் ஏற்றி அனுப்பி இருக்கிறார்கள். இந்து,முஸ்லீம்,சீக்கியர் சிக்கல் என்றே பிரிவினையை பார்க்கும் நம்மில் பலரும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் நிலையென்ன என்று பார்ப்பதில்லை. 

ராமேஸ்வரி நேரு கிடைத்த நாற்பத்தி ஐந்து லட்ச பஞ்சாபின் நிலத்தில் ஐந்து சதவிகிதமாவது தொண்ணூறு சதவிகிதத்துக்கும் மேல் விவசாய கூலிகளாக இருக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு ஒதுக்க கடிதம் வரைகிறார். காண்டேகர் பிரிவினைக்கு பிந்திய அமைச்சரவையில் தங்களுக்கு இடமே இல்லாத பொழுது தங்களின் கவலைகள் எங்கே கண்டுகொள்ளப்படும் என்று ஆதங்கப்படுகிறார். பல இடங்களில் ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பு என்று தெரிந்தால் அவர்களை தொடாமலே தீண்டாமையை வன்முறை காலத்திலும் கடைப்பிடித்து இருக்கிறார்கள் ! தங்களுக்கு என்று அச்சுதஸ்தான் கேட்டிருக்கிறார்கள் இம்மக்கள். 

இந்தியாவில் தான் தீண்டாமை இருக்கிறது ; பாகிஸ்தான் போகலாம் என்று போன மக்கள் அங்கிருந்து கப்பல் மூலம் வெளிநாடு போக கிளம்ப மலம் அள்ள இன்ன பிற கடுமையான உடல் உழைப்பு கோரும் வேலை செய்ய ஆளில்லை என்கிற சூழல் உண்டாக லாகூரில் அத்தியாவசிய சேவைகள் பராமரிப்பு சட்டத்தின் மூலம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் கடல் கடந்து போவது தடை செய்யப்பட்டு அவர்கள் வாழ்வுக்கு சிக்கலை உண்டு செய்கிறார்கள் !
இம்மக்களை பற்றியாவது விரிவான பதிவுகள் பிரிவினை காலத்தில் காணக்கிடைக்கிறது. எந்த மதத்தில் பிறந்தாலும் வன்முறைக்கு உள்ளாகும் பெண்கள் பற்றி யாருமே [பேசவில்லை என்பது தான் கசப்பான முரண்

தினாநகர் எனும் ஊரில் அந்த ஊர் பாகிஸ்தானுக்கு எனறு சொன்னதும் முஸ்லீம்கள் இந்துக்களை கொல்கிறார்கள். பின்னர் சில மணிநேரம் கழித்து தவறான தகவல் அந்த ஊர் இந்தியாவுக்கு என்று அறிந்ததும் இந்துக்கள் முஸ்லீம்களை கொல்கிறார்கள். அதிகாரம் கைமாறும் பொழுது வன்முறையும் கைமாறியிருக்கிறது.

“எந்த ஊர் ?” என்று கேட்டால் ,”இப்பவா ,அப்பவா ?” என்று கேட்கிற அளவுக்கு நாற்பது ஆண்டுகளை கடந்தும் பலரை பிரிவினை பிடுங்கி தின்கிறது. பல பெண்கள் சொன்ன கதைகளை அதற்கு முன் யாருமே காது கொடுத்து கேட்கவில்லை. மிருதுளா சாராபாய்,கமல்பென் படேல்,அனீஸ் கித்வாய் என பிரிவினை காலத்தில் நலப்பணி ஆற்றிய பெண்களும் அதிகம். ஆனாலும்,அட்டியா ஹூசைன் எனும் எழுத்தாளர் பிரிவினைக்கு பின்னர் அதைப்பற்றி எழுதவே முடியவில்லை என்று எழுதுவதை நிறுத்திக்கொண்டது போலதான் பல பெண்கள் தங்களின் சோகத்தை புதைத்து கொண்டார்கள். 

ஆண்டர்சன் மற்றும் ஜாக் எனும் இரு ஆய்வாளர்கள் சொல்வது போல இந்த பெண்களால் தங்களின் சோகங்களை,வலிகளை ஆணாதிக்க மனப்போக்கை உள்வாங்கிய படியால் சொல்ல முடியாது. அவர்களின் மவுனத்தில் ஆயிரம் விஷயங்கள் பொதிந்து இருக்கின்றன. அவற்றையும் இணைத்தே புரிந்துகொள்ள வேண்டும் ! 

ஒரு சுவையான சம்பவத்தோடு நூல் முடிகிறது. ஹர்கிஷன் தாஸ் பேடி எனும் அறிஞர் தன்னுடைய வடிவியல் குறிப்புகளை தன்னுடைய பாகிஸ்தான் வீட்டில் விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டார். அதை எடுக்க காவல் துறையிடம் கெஞ்சிய பொழுது அவர்கள் அனுமதிக்கவில்லை. சவுத்ரி லத்தீப் எனும் இஸ்லாமியர் அவரின் வீட்டில் வசித்து வந்தார். அவருக்கு இந்த அறையில் இந்த பெட்டியில் அந்த குறிப்புகள் இருக்கிறது ; எடுத்து அனுப்புங்கள் என்று கடிதம் எழுதிய பேடி ,”எப்படி நான் இஸ்லாமியர்களோடு சகோதரனாக இருந்தேன் என்பதையும் அண்டை வீட்டு இஸ்லாமியரின் வீட்டை எப்படி கலவரங்களின் பொழுது காத்தேன் என்றும் கேட்டுபாருங்கள் !” என்றும் குறிப்பு அனுப்புகிறார். எல்லா குறிப்புகளும் அழகாக வந்து சேர்கிறது. அவர்களின் கடிதமொன்றில் ,” நாம் நம்மின் நட்பை அப்படியே கைக்கொண்டு இருந்தால் கலவரங்கள் வந்திருக்காதே ! கடவுளின் திட்டங்கள் வேறு ! மதத்தின் பெயரால் இவை நிகழ்ந்தது தான் வருத்தமானது ! எந்த மதமும் ரத்தம் சிந்துவதை ஆதரிக்கவில்லையே !”என்று முடிகிறது. 

அமைதி மட்டும் மாண்ட்டோவின் கதையில் வரும் தோல் தேக் சிங் போல யாருமற்று பெண்களின் மனதில் உறைந்து,இறந்துகொண்டு அலறிக்கொண்டு இருக்கிறது ! இந்நூலை தமிழில் கே.ஜி.ஜவர்லால் விறுவிறுப்பாக மொழி பெயர்த்திருக்கிறார். 
ஆங்கிலத்தில் பென்குயின் வெளியீடு 
விலை,பக்கங்கள் :450,371
தமிழில் : கிழக்கு பதிப்பகம் 
விலை : 350,250