குடும்ப அமைப்பு உருவாக்கும் கொடூரர்கள் – ஆஷிஸ் நந்தி


பெங்களூரில் கொடூரத்தை நிகழ்த்திய ஆண்கள் ‘பொறுப்பான’ மகன்களாகத் தங்களுடைய கடமையைச் செவ்வனே செய்தார்கள்.

MassmolestationBangalore-696x403.jpg
பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பு இல்லாத சூழல் தொடர்கிறது.

பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்கள் இந்தியாவுக்கு மட்டுமே உரியது இல்லை. ஆனால், சில அம்சங்கள் நம்முடைய சமூகம், வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றுக்கு மட்டுமே உரியவை. இந்திய குடும்பங்களில் ஆண் பிள்ளைகள் விலை மதிக்க முடியாத சொத்துக்களாகப் போற்றப்படுகிறார்கள், அதேசமயம், ஆண் பிள்ளைகள் மீது ஒரு வகையான அழுத்தமும் குடும்பங்களால் சுமத்தப்படுகிறது. இப்பொழுதெல்லாம் ஆண் பிள்ளைகள் கடுமையாக விரட்டப்படுகிறார்கள். ‘சிங்கக்குட்டிடா’ என்று ஆண்களுக்குக் கூடுதல் சலுகைகள் வழங்கப்படுகின்றன. என்றாலும், குடும்பத்தின் தலைவராகப் பொறுப்பேற்று, பொறுப்புகளைத் தோளில் தாங்க அவர்கள் நிர்பந்திக்கப்படுகிறார்கள். யாரோ ஒருவர் எது நல்ல, பாதுகாப்பான, நிம்மதியான வாழ்க்கை எனக் கருதுகிறாரோ அதைத் தான் வாழவேண்டிய கட்டாயத்துக்கு ஆண் பிள்ளைகள் தள்ளப்படுகிறார்கள்.

ஆண்கள் தொழில்நுட்ப, தொழில்முறை படிப்புகளை நோக்கி தள்ளப்படுகிற விதம் அச்சம் தருகிற ஒன்றாக இருக்கிறது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் கல்கத்தாவில் இளம்வயதிலேயே தேசிய அளவில் டேபிள் டென்னிஸ் விளையாட்டில் கலக்கிக் கொண்டிருந்தான் ஒரு சிறுவன். இளம் நட்சத்திரமான அவன் ஒழுங்காகப் பயிற்சி செய்யவில்லை என்பதற்காகச் சொந்த தந்தையால் அடித்தே கொல்லப்பட்ட செய்தியை நீங்கள் வாசித்திருக்கலாம்.

பெண்கள் வேறுவிதமான பிரச்சினைகளைச் சந்திக்கிறார்கள். அதேசமயம், இப்படி எதற்கு ஓடுகிறோம், எங்கே போகிறோம் என்கிற இலக்கற்ற எலி பந்தயத்துக்குள் வெகு சீக்கிரமாக, கருணையின்றி அவர்கள் தள்ளப்படுவதில்லை. இப்படிப்பட்ட அழுத்தங்கள் சுமத்தப்படாமல் இருப்பதால் பல்வேறு துறைகளில் அவர்கள் கலக்கி எடுப்பதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. அவர்கள் மீது எக்கச்சக்க பொறுப்புகள், எதிர்பார்ப்புகள் சுமத்தப்படாமல் இருப்பதால் படைப்பாற்றல், புத்தாக்கம் நிறைந்தவர்களாக அவர்கள் அசத்த முடிகிறது. அந்த வகையில் அவர்கள் விடுதலை மிக்கவர்களாக, சமூகத்தின் அழுத்தங்களில் அவ்வளவாக ஆட்படாதவர்களாக இருக்கிறார்கள்.

இப்படி அளவில்லாத கனவுகள் கொண்ட பெற்றோர்கள், அதனால் பிள்ளைகள் மீது கொட்டப்படும் அழுத்தம், எலி பந்தயத்தில் ஓடுவது ஆகியவற்றுக்கும், பெங்களூரில் ஒரு பெண்ணைக் கூட்டமாக ஆண்கள் பலத்காரம் செய்ய முயன்றதைப் போன்ற நிகழ்வுகளுக்குத் தொடர்பிருக்கலாம். கூட்டத்தில் அடையாளம் தெரியாது என்கிற தைரியத்தில், இந்த ‘இளவரசர்கள்’ மனநிலைப் பிறழ்ந்த பேரரசர்கள் போலக் கொடூரத்தை அரங்கேற்றினார்கள். அவர்களின் குடும்பம், சமூகம் ஆகியவை அவர்களை வேகம் மிகுந்தவர்களாக, எப்படியேனும் வேண்டியதை அடைய வேண்டும் என வெறி கொண்டவர்களாக, அதீத ஆண்மை மிக்கவர்களாக, அஞ்சாநெஞ்சர்களாக இருக்க வேண்டும் எனப் போதிக்கின்றன. அவர்களின் நண்பர்களும் அதையே அழுத்திச் சொல்கிறார்கள். ஒரு மனநிலை பிறழ்ந்த மிருகமாக அவர்கள் உருமாறும் பொழுது அது தவறு என்கிற அற உறுத்தலோ, நியாய உணர்வோ அவர்களுக்குள் ஊற்றெடுத்து காமவெறியைத் தடுக்கவில்லை. அவர்களின் வளர்ப்பிலோ, சமூகத்திலோ அறம், நியாய உணர்வு காணப்படவில்லை.

கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பெங்களூரு சம்பவத்தை மறந்துவிட்டு யோசிப்போம். இந்தியாவின் சில பகுதிகளில் பெண் சிசுக்கொலைகள், பெண்களை மோசமாக நடத்துவது ஆகியவற்றால் ஆண்-பெண் பாலின விகிதம் மோசமானதாக இருக்கிறது. இப்படி ஆண்களின் எண்ணிக்கை பெண்களை விட அந்தச் சமூகங்களில் அதிகமாக இருப்பதால், திருமணம் செய்துகொள்ளப் பெண் கிடைப்பது குதிரைக்கொம்பாக இருக்கிறது என்பது ஒருபுறம். இன்னொரு பக்கம், அண்ணன்-தங்கை, அக்கா-தம்பி உறவுகள் குறைகின்றன. ஆண்கள் வளர்கிற பொழுது ஆண்-பெண் உறவின் பன்மைத்தன்மையை, நுண்மையைத் தரிசிக்கும் பேற்றினை இழக்கிறார்கள்.

பாலிவுட் படங்களில் காட்டப்படுவதைப் போல ஒரு பெண்ணைத் தன்னுடைய காமவெறி தீர நாயகன் தொல்லைகள் கொடுத்து, ஈவ் டீசிங் செய்த பின்னர் நாயகிக்கு அவன் மீது காதல் மலர்வது எல்லாம் நிஜ வாழ்க்கையில் சாத்தியமே இல்லை. இப்படிப்பட்ட வெகுமக்கள் கலாசாரம் உண்மையான வாழ்க்கை அனுபவங்களுக்கு மாற்றாக முடியாது.

போட்டிகள் நிறைந்த நடுத்தர வர்க்க கலாசாரத்தில் ஆண் பிள்ளைகள் எல்லா வகையான அற மதிப்பீடுகளையும் கபட நாடகங்கள் என்று எண்ண கற்றுக்கொள்கிறார்கள். இந்தப் பாடத்தை அவர்கள் வெளியுலக அனுபவங்களில் இருந்து மட்டும் கற்பதில்லை, அவர்களின் குடும்பத்து பெரியவர்களின் செயல்களில் இருந்தும் இந்தப் படிப்பினையைப் பெறுகிறார்கள். பழைய நம்பிக்கைகள், அற அமைப்புகள் சரிந்து, பேரிகை முழங்க வலம் வரும் புதிய அறங்கள் ஒழுங்காக வடிவம் பெறாத நிலையில் இப்படிப்பட்ட குழப்பங்கள் நிகழவே செய்யும். பல்வேறு மரபான சமூகங்கள் இயங்கும் நவீன துறைகளில், பரிசு-தண்டனை, சட்டம்-ஒழுங்கு அமலாக்கம் ஆகியவை எல்லாவகையான குற்றங்களையும் கவனித்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு அமைப்புகள் கச்சிதமாக இருக்கின்றன எனும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. தங்களுடைய மனசாட்சியின் படி மக்கள் நியாயமான முடிவுகளை எடுக்க முடியும் என்பதையே அவர்கள் கவனத்தில் கொள்ள மறுக்கிறார்கள்.

அதேநேரத்தில், இளைஞர்கள் அரசியல்வாதிகளை, அதிகார வர்க்கத்தை, ஆசிரியர்களை முன்மாதிரியாகக் காண முடியாத சூழலில் வாழ்கிறார்கள். இவர்கள் அனைவரும் கறைபடிந்த தங்களின் கடந்த காலங்களை மறைத்துக் கொண்டு போலியான பொழிப்புரைகள் புரிகிறார்கள் என அவர்களுக்குப் புரிகிறது. சட்ட திட்டங்கள் எல்லாத் துறைகளிலும் மீறப்படுகின்றன. மத்திய பிரதேசத்தில் நிகழ்ந்ததைப் போலப் பட்டங்களைப் பணம் கொடுத்து வாங்க முடிகிறது. ஆசிரியர்கள், துணை வேந்தர்கள், அரசியல் தலைவர்கள் அனைவரும் அறநெறிப்படி இயங்கவேண்டும் என்பதில் இருந்து விலக்கு பெற்றுக் கொள்ளும் பொழுது, நீதி போதனைகளை மாணவர்களுக்கு வழங்கி என்ன பயன்?

பாடத்திட்டங்களை மாற்றி என்ன ஆகிவிடும்? தந்தை ஓட்டுனர் உரிமம் பெறாத தன்னுடைய மகனிடம் மகிழுந்தின் சாவியைத் தருகிறார், அவன் அதைக் கண்மூடித்தனமாக ஒட்டிக்கொண்டு போய் யாரையோ கொல்கிறான். தவறுக்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருந்த தந்தை எப்படி நியாய உணர்வு ததும்பத் தன்னுடைய மகனை காட்டிக் கொடுப்பார் என நம்ப முடியும்? குற்றத்தை மறைத்து, தண்டனையில் இருந்து மகனை காக்கிற கயமையையே அவர் மேற்கொள்வார்.

ashis-nandy22.jpg
ஆஷிஸ் நந்தி

இறுதியாக, ஒரு சில வார்த்தைகள். இந்தச் சிக்கலான கேள்விக்கு எளிய விடை இல்லை. இந்தச் சிக்கலுக்கான தீர்வின் முதல் படி வேர்களைப் பற்றிய புரிதல் வேண்டும். எனினும், இந்தியாவில் அடிப்படைக் காரணங்களைப் பற்றி யாருக்கும் புரிதல் இல்லை என்று வசைபாடுவது வாடிக்கையாகி விட்டது. ராணுவம் போன்ற கட்டுக்கோப்பும், சட்டம்-ஒழுங்கு சிக்கலாக எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் பார்ப்பதும் துரிதமாக, சிறப்பான தீர்வுகளைத் தரும் என்கிற முட்டாள்தனமான நம்பிக்கை நம்முடைய திட்டங்களை வகுக்கும் மேட்டிமைக் குடியிடம் நிரம்பியிருக்கிறது.

உடனடித் தீர்வுகள் பெருந்தோல்வியைச் சந்திப்பதை நாம் தொடர்ந்து கண்டு வருகிறோம். கிழக்கு இந்தியாவில் எழுபதுகளில் நக்சல் இயக்கத்தை நசுக்கியதுடன் தொல்லை ஒழிந்தது என நாம் கனவு கண்டோம். முன்னாள் பிரதமர் மன்மோகன் சிங் நாற்பது ஆண்டுகள் கழித்து, ‘நம்முடைய உள்நாட்டு பாதுகாப்புக்கு மிகப்பெரிய அச்சுறுத்தல் நக்சல் இயக்கம்.’ எனத் தன்னுடைய ஆட்சிக்காலத்தில் சொல்கிற அளவுக்கு நிலைமை மோசமாகி இருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் கடந்த எழுபது வருடங்களில் நாம் பழங்குடியினரை மோசமாக நடத்தியதன் விளைவே நக்சல் இயக்கம் என்பதை உணரத் தவறியதுதான். ஆகவே, நாம் தற்போதைய பிரச்சினையின் அடிப்படைக் காரணத்தைப் புரிந்து கொண்டு, தீர்வுகளைத் தேட வேண்டும். இல்லை என்றால், கண்ணுக்கு எட்டும் தூரம் வரை தீர்வு இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

பேட்டி: சதீஷ் பத்மநாபன்

தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்

(இந்தப் பேட்டி அவுட்லுக் வார இதழின் அனுமதி பெற்று மொழிபெயர்க்கப்பட்டு உள்ளது.)