சிரியாவும், புதுயுக நாத்திகர்களும்


சிரியாவும், புதுயுக நாத்திகர்களும்- ஆர்.வி.சுரேஷ்.
புது யுக நாத்திகர்ளுக்கும், பெரியார், மார்க்ஸ் போன்ற நாத்திகர்களுக்கும் இடையே ஒரு முக்கியமான வேறுபாடு உள்ளது. பெரியார், மார்க்ஸ் முதலானோர் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிணங்களைப் பயன்படுத்தித் தங்களுடைய நாத்திக கருத்துக்களை, மதம் குறித்த விமர்சனங்களை அவர்கள் பரப்பவில்லை. ‘Pray for Syria’ என்று ஹாஸ்டேக் பரவுவவதை பல்வேறு மீம்களின் மூலம் புது யுக நாத்திகர்கள் எள்ளி நகையாடுகிறார்கள். எங்கும் நிறைந்திருப்பதாக ஆத்திகர்கள் சொல்லிகொள்ளும் கடவுளின் இயலாமையைக் கேள்விக்கு உட்படுத்துகிறார்கள். இல்லாத ஒருவரிடம் மன்றாடுவதால் என்ன பயன் என்று நகைக்கிறார்கள். அவர்கள் முன்வைக்கும் வாதங்கள் உண்மையாக இருக்கலாம். ஆனால், புது யுக நாத்திகர்கள் பிணங்களைக் கொண்டு தங்களுடைய கருத்துக்களைப் பரப்ப முயல்வது கண்ணியமற்ற செயலாகும். இச்செயல் மக்களை அழித்தொழித்த அநியாயத்தை விட அநீதியானது ஆகும். இது வீழ்ந்து போன உயிர்களுடைய மானுட மேன்மையை அபகரிக்கிறது. இந்தப் புது யுக நாத்திகர்களைப் பொறுத்தவரை தங்களுடைய கருத்துககளைப் பரப்பும் கருவிகளாக மட்டுமே உயிரிழந்த மக்கள் மாறுகிறார்கள். இதனால் தானோ என்னவோ, எல்லா நாத்திகர்களும் கருணை மிக்கவர்களாகவோ, மனிதநேயர்களாகவோ (அவர்கள் இப்படித்தான் தங்களை அழைத்துக் கொள்கிறார்கள்) இருக்க வேண்டியதில்லை எனக் கருத வேண்டியிருக்கிறது. இந்த இரக்கமற்ற வெறியர்கள் தங்களுடைய தட்டையான நாத்திகத்தைத் தங்களுடைய பெற்றோர்கள், உடன்பிறந்தோர், உறவினர்கள் பிணங்களைக் கொண்டு பரப்புவார்களா என வியக்கிறேன். இந்தப் புது யுக நாத்திகவாதிகளும் கூடத் தேவை ஏற்படுகிற போது தங்களுடைய வாழ்க்கையிலும், வீடுகளிலும் மதச் சடங்குகளைப் பின்பற்றுபவர்களாக இருக்கலாம்.
இந்த இடத்தில் தான் தங்களை அறிவுமிக்கவர்களாகக் கருதிக்கொள்ளும் போலியான இக்கூட்டத்திடம் இருந்து மார்க்ஸ், பெரியார் முதலானோர் முரண்படுகிறார்கள். மார்க்ஸ், ‘மத அவலமானது ஒரே வேளையில் உண்மையான அவலத்தின் வெளிப்பாடாகவும், அந்த உண்மையான அவலத்திற்கெதிரான எதிர்ப்பாகவும் திகழ்கிறது. மதம் ஒடுக்கப்பட்ட மனிதனின் ஏக்கப்பெருமூச்சாக, இதயமற்ற உலகத்தின் இதயமாக, ஆன்ம உயிர்ப்பற்ற சூழல்களின் ஆன்மாவாக உள்ளது. அது வெகுமக்களின் அபின்.’ என்றார். பெரியாரும் புது யுக நாத்திகவாதிகளிடம் இருந்து வேறுபடுகிறார். தனக்கு உண்மையான அன்போடு விபூதியை வழங்கிய உற்ற தோழரின் நேசத்தை அவரால் உணர்ந்து கொள்ள முடிந்தது. இப்படிப்பட்ட மூடத்தனமான மத வழக்கங்களை அயராது எதிர்த்து களமாடிய பெரியார், விபூதியை தன்னுடைய நெற்றியில் பூசிக்கொள்ளத் துளியும் தயங்கவில்லை. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் தலைவர்களான மார்க்ஸ், பெரியாரின் கருத்துக்களில், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் பிணங்களைக் கொண்டு நாத்திகத்தைப் பரப்பும் ஈவிரக்கமற்ற பரப்புரைகளை நான் கண்டதில்லை.
இப்படிப்பட்ட சூழல்களில், ஒரு அரசியல் கருத்தை கட்டி எழுப்பவதே கொடூரமான செயலாகத் தோன்றுகிறது. இவர்கள் உண்மையில் ஆதரவற்ற இறந்து போன அம்மக்களின் இறப்புக் குறித்துக் கவலைப்படுகிறார்களா என்று ஆச்சரியப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை. எப்போது சாவார்கள், எப்போது பரப்புரையைத் தீவிரமாக மேற்கொள்ள முடியும் என்று இவர்கள் காத்து கொண்டிருந்ததைப் போல இருக்கிறது. இவர்களுக்கு நசுக்கப்பட்ட ஆன்மாக்களை விட, தங்களுடைய நாத்திக பரப்புரையே முக்கியமானதாக இருக்கிறது போல. ஒருவருக்கு உண்மையாகவே சிரியாவில் இறந்து போயிருக்கும் மக்கள் குறித்து அக்கறை இருக்கும் என்றால், தங்களுடைய ஒட்டுமொத்த கோபத்தையும், விமர்சனத்தையும் அதற்குக் காரணமான சக்திகளின் மீது தானே தொடுக்க வேண்டும்? ஏதேனும் அதிசயம் நடந்து அம்மக்கள் காப்பாற்றப்பட மாட்டார்களா என நெக்குருகி பிரார்த்திப்பவர்களைக் குத்தி கிழிக்க மாட்டார்கள். மனிதனின் இயலாமையின், காயங்களின் படைப்பு தானே இறைவன்? தன்னைச் சுற்றி நடப்பவற்றைக் கட்டுப்படுத்த முடியாத ஆற்றாமையில் தானே கடவுளை மனிதன் உருவாக்கினான்? துளியும் அதிகாரமற்ற இறைநம்பிக்கை உள்ள இம்மக்களின் ஹாஷ்டேக்குகள் சிரியாவின் மக்களுக்கு எப்படியாவது உதவ வேண்டும் என்கிற உளமார்ந்த ஏக்கத்தின் வெளிப்பாடே அன்றி, தங்களுடைய இறைநம்பிக்கையைப் பரப்புவது அவர்களின் நோக்கமில்லை. இதைக்கூடப் பகுத்து உணர முடியாத அறிவால் என்ன பயன்? ஆத்திகர்களின் இந்த இறைஞ்சல்களுக்குப் பின்னால் இருப்பது அன்பும், அக்கறையும் மட்டுமே. அதனை அவர்கள் கொட்டித்தீர்ப்பதை நாம் தடுக்கக் கூடாது.
இந்தக் கொந்தளிப்பான தருணத்தில் இப்படி நடந்து கொள்வது சரியானது இல்லை. இந்த அணுகுமுறை துளியும் இரக்கமற்ற ஒன்றாகும். இவற்றை எல்லாம் இந்தப் புது யுக நாத்திகர்கள் புரிந்து கொள்ள மாட்டார்கள். தாங்கள் மட்டுமே சரியானவர்கள் என்று எண்ணிக்கொண்டு, தங்களுடைய வாய்ப்புகளால் ஆன வசந்த மாளிகையில் இருந்து கொண்டு அனைத்தையும் அணுகுவது சரியல்ல. ஒருவேளை இவைதான் இவர்களை இப்படி ஆக்கி வைத்திருக்கின்றனவோ என்னவோ – Suresh RV
தமிழில்: பூ.கொ.சரவணன்

அச்சேபே எனும் ஆசான் !


ஆல்பர்ட் சினுவாலுமோகோ அச்சேபே ஆப்ரிக்கா தந்த அற்புத எழுத்தாளர். அம்மக்களின் கதையை சொன்ன தேர்ந்த கதைசொல்லி. நைஜீரியாவில் வேலை பார்க்கும் அண்ணன் கண்கள் விரிய இப்படி சொன்னான் ,”அவரோட கதைகளை மக்கள் ரொம்ப கொண்டாடுறாங்க ! அவரோட புத்தகங்கள் படிக்கிறப்ப தானாவே கண்ணுல தண்ணி தேங்கி நிற்குது !”. அவரின் நாவல்கள் ஆப்ரிக்க மக்களின் வாழ்க்கையை அவர்களின் பார்வையில் சொல்கிறது. காட்டுமிராண்டிகள்,இருண்ட கண்டத்தின் ஆட்கள்,பண்பாடு அற்றவர்கள்,வன்முறை கொண்டவர்கள் என்கிற அவர்களைப்பற்றிய நம்முடைய பிம்பத்தை அது உடைக்கிறது. வெள்ளையர்களின் வன்முறையின் முன் அவர்கள் எப்படியெல்லாம் அழிந்து போனார்கள் என்பதை அவரின் எழுத்தில் படிக்கிற பொழுது தான் வரலாறு என்பது ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் குரலை தவிர்த்தே எழுதப்படுகிறது என்பதை உணர்த்தும். 

அவரின் சில வாசகங்கள் உங்களுக்காக :

பிறரின் கதை உங்களுக்கு பிடிக்கவில்லையா ? உங்களின் கதையை நீங்களே எழுதுங்கள்.

சூரியன் மண்டியிட்டு இருப்பவர்களை விட நிமிர்ந்து நிற்பவர்களுக்கே ஒளிர்ந்து காட்சி தருகிறது. 

இப்படித்தான் எழுத வேண்டும் என்பதை நான் அறக்கடமையாக பார்க்கவில்லை. ஆனால்,எளியவர்களுக்கு எதிராக அதிகார பீடங்களோடு கை கோர்ப்பாமல் இருப்பதை அறக்கடமையாகவே கருதுகிறேன். 

நாம் வாழ்வோம். நாம் பிள்ளைகள்,வாழ்க்கை,நல்ல அறுவடை,மகிழ்ச்சி ஆகியவற்றுக்காக வேண்டிக்கொள்கிறோம். உனக்கு நன்மையானதை நீயும்,எனக்கு நன்மையானதை நானும் கொண்டிருக்கிறேன். கொக்கு சிறகப்படிப்பதற்கு இடம் உண்டென்றால்,பட்டத்திற்கும் இடம் இருக்க வேண்டும். அப்படியில்லை என்றால் எதிர்ப்பவரின் இறக்கைகள் முறியட்டும் ! 

என்னுடைய விஷயங்கள் பிரிந்து கிடைக்கின்றன நாவலை யாரும் எழுத சொல்லி கட்டாயப்படுத்தவில்லை. எந்த பதிப்பகமும் நூலைத்தரவேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தவுமில்லை. ஒரு இரவு முழுக்க அதை படித்துவிட்டு என் உறவுக்காரர் அந்த நாவல் பெரிய தலைவலியை தந்தது என்றதே எனக்கான மிகப்பெரிய அங்கீகாரமாக அமைந்து நூலை வெளியிட வைத்தது. 

வெள்ளையன் புத்திசாலி. அவன் தன்னுடைய மதத்தோடு இங்கே அமைதியாக வந்தான். அவனின் முட்டாள்தனத்தை ரசித்தவாறே அவனை நாம் இருக்க விட்டோம். நம் சகோதர்களை வென்று நம்மினத்தை ஒன்றாக சேர்ந்து இயங்காதவாறு செய்துவிட்டான் அவன். நம்மை இணைத்தவைகளில் கத்தியை சொருகி நம்மை உடைந்து விழ வைத்துவிட்டான் !

ஒரு பிரபலமான வாசகம் உண்டு – சிங்கத்துக்கு வரலாற்றாசிரியன் கிடைக்கிற வேட்டையின் வரலாறு வரை வேட்டையாடுபவனையே கொண்டாடும். இதை உணர்ந்த கணம் நான் எழுத்தாளன் ஆனேன் !

நாம் மேன்மையை கருணைக்கிழங்கையோ,மக்காச்சோளத்தையோ பயிரிடுவது போல உற்பத்தி செய்ய முடியாது. மரங்களில் சிறந்த மரமான இரோகோ மரம் தானாகவே காட்டில் வளர்கிறது. அதன் விதைகளை சேகரித்து நீங்கள் விதைத்தாலும் அது வளராது. எங்கே மரம் வளர வேண்டும் என்று தானே முடிவு செய்கிறது,அங்கே அதை நாம் காண்கிறோம். மனிதர்களிடம் இருக்கும் மேன்மையும் இப்படியானதே !

உலகம் என்பது முகமூடி அணிந்த நடனம் போன்றது. அதை நன்றாக அனுபவிக்க நீங்கள் ஒரே இடத்தில் தேங்கிவிடக்கூடாது

சார்ல்ஸ் டிக்கன்ஸ் எனும் இலக்கிய மேதை


ளம் வயதில் அப்பாவும் ஒட்டுமொத்த குடும்பமும் சிறைக்கு போனது. குழந்தைகளை கடன் அடைக்க கடுமையான வேலைகளில் ஈடுபடுத்தினார்கள். குடும்பத்தின் வாண்டுகள் எல்லாருமே குழந்தை தொழிலாளராக மாறினார்கள். ஏழு வருடங்களுக்கு மேல் எக்கச்சக்க துயரங்களுக்கும்,அடி உதைகளுக்கும் உள்ளாகி காயமுற்றார் அவர். ஒரு நாளைக்கு பத்து மணிநேரம் பிஞ்சு விரல்கள் சிவக்க உழைத்த பின் தான் கண்ட மனிதர்கள்,சந்தித்த சம்பவங்கள் எல்லாவற்றையும் சின்ன டயரியில் குறிப்பது அவரின் வழக்கமாக இருந்தது. மிச்ச நேரத்தில் எப்படியாவது புத்தகங்களை கடன்வாங்கி அரைகுறை வெளிச்சத்தில் வாசித்து மட்டுமே அவருக்கான ஒளியாக இருந்தது. 

அப்பா விடுதலை ஆனதும் வெலிங்கடன் பகுதியில் வசிக்க நேரிட்டது. அங்கே சிறைக்கு போய் வந்த சிறுவன் என்று இவரை பலரும் ஒதுக்கி வைக்க எளியவர்கள் அவரின் நண்பர்கள் ஆனார்கள். கிளார்க்குகள் அவருக்கு சுருக்கெழுத்து முறையை சொல்லித்தந்தார்கள். வேலை செய்துகொண்டிருந்த எளிய பெண்கள் அன்பை பொழிந்தார்கள். 

வெகு சீக்கிரம் அவரின் எழுத்துலக பிரவேசம் நிகழ்ந்தது. தன்னுடைய அனுபவங்களை எழுத்தாக்கினார். இவர் தன் எழுத்தின் வரும்படியை குழந்தை தொழிலாளர்களுக்கு செலவு செய்தார். எழுத்திலும் அவர்களின் இன்னல்களை வடித்தார் .

வாசகனின் விருப்பங்களை அன்றைக்கு எழுத்தாளர்கள் சட்டை செய்வதில்லை என்பதை உணர்ந்த இவர் தொடர் கதை பாணியை பிரபலப்படுத்தி ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கு பிறகும் வாசகர்களின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப கதையை மாற்றி நெகிழவைத்த நாயகன் அவர். 

ஏகத்துக்கும் சம்பாதித்த இவர் பாதிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையில் நலிவுற்ற பெண்களுக்கும் ஏகத்துக்கும் உதவினார் ,தொடர்வண்டி விபத்தில் இவருக்கு பின் இருந்த பலபேர் காயமுற அவர்களை காப்பாற்றி விட்டு தன் பிரபலமான நாவலை ஆரமர விபத்துப்பகுதியில் இருந்து தேடி எடுத்துக்கொண்டு கிளம்பினார். 

கண்ணீரில் அவர் வாழ்க்கை தோய்ந்தாலும் அவரின் எழுத்தின் தரம் தான் அவரை காலங்களைக்கடந்து நிற்க வைக்கிறது !வாழ்ந்த வாழ்க்கையை எழுத்தில் வடிக்க வரம் வேண்டும் அல்லவா ?அவரின் பிறந்தநாள் இன்று.