‘ராமச்சந்திர குஹா’வின் ‘Democrats and Dissenters’ கட்டுரைத் தொகுப்பு அறிமுகம் -1


ராமச்சந்திர குஹாவுக்குத் தனிப்பட்ட அறிமுகம் தேவையில்லை. அவரின் ‘Democrats and Dissenters’ கட்டுரைத் தொகுப்பை வாசித்து முடித்தேன். வாரத்துக்கு அவரின் இரண்டு கட்டுரைகளைக் குறைந்தபட்சம் படித்துவிடுவதாலும், ஏற்கனவே வெளிவந்த நூலின் கருத்துக்களின் நீட்சியாகச் சில கட்டுரைகள் அமைவதாலும் நூல் சற்றே சலிப்பைத் தந்தது. எனினும், நூல் சுவையான வாசிப்பு அனுபவமாக நிறைய இடங்களில் இருந்தது. இரு பகுதிகளாக நூல் அறிமுகம் அமையும். முதல் பாகத்தில் அரசியல் சார்ந்த கட்டுரைகளின் தொகுப்பும், இரண்டாவது பகுதியில் ஆளுமைகள் குறித்த அறிமுகங்களும் இடம்பெறும்.

Image result for ramachandra guha democrats and dissenters

காங்கிரஸ் பேரியக்கத்துக்கு அஞ்சலி:

காங்கிரஸ் இயக்கம் காந்தியின் வருகைக்கு முன்னரே இந்தியா முழுக்க இருந்து ஆளுமைகளைத் தனதாக்கி கொண்டது. அதே சமயம் நகரங்களில் அது இயங்கியது. ஆங்கிலமே அதன் அலுவல் மொழியாக இருந்தது. காந்தி காங்கிரசில் ஏழைகள், விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் ஆகியோரை இணைத்தார். கட்சியின் அலுவல்கள் உள்ளூர் மொழிகளில் நிகழ்த்தப்பட்டன. மூன்றாவதாகப் பெண்களுக்கான உரிமைகள், தீண்டாமை ஒழிப்பு, இந்து-முஸ்லீம் ஒற்றுமை ஆகியவற்றுக்குப் பாடுபட்டார். இதன் மூலம் கட்சி காயஸ்தர்கள், பனியாக்கள், பிரமணர்கள் ஆகியோருக்கு மட்டுமே ஆன கட்சி என்கிற அவப்பெயரை துடைக்க முயன்றார். இரண்டாம் கட்டத் தலைவர்கள் பலரை உருவாக்கினார். காந்தி மூன்றாவது இலக்கில் பெருமளவில் வெற்றியை பெற முடியவில்லை.

விடுதலைக்குப் பிந்தைய காங்கிரஸ் அறுபதுகள் வரை நம்பிக்கையை, பொருளாதார வளர்ச்சியைக் கொண்டு தேசத்தை இணைக்க முயன்றது. வெறுப்பினால் ஒரு புதிய தேசத்தை அது எழுப்ப முனையவில்லை. மதச்சார்பின்மை, சகல குடிமக்களுக்கும் சம உரிமைகள் ஆகியவற்றை அது முழக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. ஊடகம், நீதித்துறை, தேர்தல் ஆணையம் ஆகியவை சுயமாக, வலிமை மிக்கவையாக மாறுவதை நேருவின் காலம் உறுதி செய்தது.

Image result for CONGRESS NEHRU INDIRA RAJIV

நேருவுக்குப் பிந்தைய இந்திராவின் காலத்தில் நாகலாந்து, மிசோரம் பகுதிகளில் கிளர்ச்சிகள் எழுந்தன. தமிழகம் இந்தி திணிப்பில் குமைந்து கொண்டிருந்தது. நக்சலைட் இயக்கம் உருப்பெற்று இருந்தது. பொருளாதாரம் பெருமளவு அடிவாங்கி இருந்தது. இரண்டு போர்களின் காயங்களில் இருந்து இந்தியா மீண்டிருக்கவில்லை. அறுபத்தி ஏழு தேர்தல்களில் கேரளா, தமிழகம், வங்கம், ஒரிசாவில் ஆட்சி பறிப் போயிருந்தது. பீகார், உத்திர பிரதேசம், மத்திய பிரதேசம் மாநிலங்களில் கட்சி தாவி காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கு உலை வைக்கப்பட்டது. இந்திராவை ஊமை பொம்மையாகக் கருதி பதவிக்குக் கொண்டு வந்த சிண்டிகேட் வேறு தலைக்கு மேலே கத்தி போல இருந்தது. இப்படிப்பட்ட சூழலில் இந்திரா அதிகாரத்தை மையப்படுத்திக் கொண்டார். கட்சியைப் பிளந்து தனக்குத் தலைவணங்கி, துதிபாடுபவர்களை வளர்த்தார்கள். காஷ்மீரி பண்டிட்கள் நான்கு பேரை கொண்டு தன்னுடைய ஆட்சி அதிகாரத்தின் மிக முக்கியமான முடிவுகளை எடுத்தார். எல்லாவற்றுக்கும் மேலே அவசரநிலையின் மூலம் ஜனநாயகத்தைக் கல்லறைக்கு அனுப்பினார். அவரின் படுகொலைக்குப் பிறகு காங்கிரஸ் மீண்டு எழுவது போலத் தோன்றினாலும் அடுத்து வந்த தேர்தலில் நாற்பது சதவிகித அளவு வாக்குகளைப் பெற்றது. சமீபத்திய தேர்தலில் அது 20% க்கும் கீழே போய்விட்டது.

காங்கிரஸ் மீண்டு எழுவதற்குப் வாய்ப்பே இல்லை என்கிறார் ராமச்சந்திர குஹா. அது படிப்படியாக மரணத்தைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறது என்கிற அவர் நேரு குடும்பத்தை விட்டு அது விலக வேண்டும் என்று எப்பொழுதும் சொல்வதை மீண்டும் சொல்கிறார். எனினும், காங்கிரஸ் கட்சி எப்படி அதனுடைய அஸ்தமனத்துக்குப் பின்னர் நினைவுகூரப்பட வேண்டும்? இந்திய விடுதலை காலத்தில் காங்கிரஸ் பல்வேறு மத, மொழிக்குழுக்களை உள்ளடக்கி, பல கட்சிகள் பங்குகொள்ளும் தேர்தல் ஜனநாயகத்தை, மதசார்பின்மையைச் சாதித்தது. வயது வந்த எல்லாருக்கும் வாக்குரிமை தந்தது. ஜாதி, பாலின பாகுபாடுகளைப் போக்க ஆரம்பக் காலத்தில் பெருமளவில் முயன்றது. இதை மதச்சிறுபான்மையினருக்கு சம உரிமைகள், இடம் தராமல் இரண்டாம் தர குடிமக்களாக நடத்த வேண்டும் என்ற இந்துத்வவாதிகள், சர்வாதிகார போக்குக் கொண்ட ஆட்சியை நிறுவ பார்த்த இடதுசாரிகள், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்கு உரிமைகள் தரக்கூடாது என்று இயங்கிய பிராமணியர்கள், பெண்களுக்கு உரிமைகளை மறுத்த இந்து, இஸ்லாமிய, கிறிஸ்துவ அடிப்படைவாதிகளுக்கு நடுவே இவற்றை முன்னெடுத்தார்கள். இந்தத் தேசம் முன்னைவிட ஒன்றுபட்டதாக, வன்முறை குறைந்ததாக அவர்கள் காலத்தில் மாறியது. சமூகத்தின் ஆணாதிக்கப் போக்கு குறைவதிலும், சகிப்பின்மை அறுபதுகள் வரை இருந்த காங்கிரசால் மட்டுப்படுவது நிகழ்ந்தது. சமூகத்தின் சமத்துவமின்மை, கட்டுப்பாடுகள் குறைந்தது. இவற்றைக் காங்கிரஸ் தன்னுடைய குறைகளோடு சாதித்தது. இவ்வாறே நினைவுக்கூரப்பட வேண்டும் என்கிறார்.

கருத்துரிமைக்கு எதிரான எட்டு ஆபத்துகள்:

காந்தியின் ‘இந்து சுயராஜ்யம்’ நூல் வெளிவந்த பொழுதே அதை ஆங்கிலேய அரசு இந்தியாவில் தடை செய்தது. அப்பொழுது காந்தி, ‘ஒருவர் சிந்திக்கவும், தன்னுடைய கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தவும் முழு உரிமை உண்டு. அவர் வன்முறையைப் பயன்படுத்தாதவரை அவரின் கருத்தை வெளிப்படுத்த உரிமை உண்டு.’ என்று எழுதினார். வன்முறையைத் தூண்டிவிடவும் கூடாது என்று சேர்த்துக் கொள்ளலாம் என்கிறார் குஹா.

Image result for eight threats to freedom of expression

இந்தியாவில் கருத்துரிமைக்குப் பெரும் சவாலாக ஆங்கிலேயர் கால IPC சட்டங்களான 153, 153A, 295, 295A , 499, 500, 505 ஆகியவை திகழ்கின்றன, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாகக் காந்தி ஆங்கிலேயர் சட்டம் என்கிற பெயரில் செய்யும் வன்புணர்வு என்று வர்ணித்த 124A கருத்துரிமையைப் பெருமளவில் கட்டுப்படுத்துகிறது என்று சுட்டிக்காட்டுகிறார். விடுதலைக்குப் பின்னால் இடது, வலது இரண்டும் இந்திய அரசுக்கு எதிராக வன்முறை வழியைக் கைக்கொண்ட பொழுது இந்துத்துவ இதழான Organiser, இடதுசாரி இதழான Crossroads ஆகியவை தடை செய்யப்பட்டன. பிரிவினை, அகதிகள் சிக்கல், காஷ்மீர் பிரச்சனை ஆகியவற்றில் வன்முறையைத் தூண்டும் பேச்சுகளுக்கு அரசு பயந்து முதலாவது சட்டத் திருத்தத்தைக் கொண்டு வந்தது. இதற்கு நேரு, அம்பேத்கர் மீது கருத்துரிமையைக் கட்டுப்படுத்துகிற கடுமையான செயலை செய்தார்கள் என்கிறார் குஹா. ஒரு வரலாற்று ஆசிரியராக அவர் சறுக்கும் இடம் அது. முதலாவது சட்டத்திருத்தத்தில் மதவாதத்தை எதிர்கொள்ளப் பேச்சுரிமையைக் கட்டுப்பாடுகளைக் கொண்டுவந்தாலும், அதில் கருத்துரிமைக்கு வலு சேர்க்கும் செயல்பாட்டையும் இருவரும் செய்தார்கள். மேலும், முதலாவது சட்டதிருத்தத்துக்கு முன்னே பேச்சுரிமைக்குக் கட்டுப்பாடுகள் இருந்தது. எப்படி என்று விரிவாகத் தெரிந்து கொள்ள இந்தக் கட்டுரையை வாசியுங்கள்: https://indconlawphil.wordpress.com/…/on-reasonable-restri…/

இந்தியாவில் நீதித்துறை மிகவும் மெத்தனமாக இயங்குவதும், நீண்டு கொண்டே போகும் வழக்குகளும் கருத்துரிமைக்குச் சவாலாக அமைகின்றன என்கிறார் குஹா. அடையாள அரசியலும் கருத்துரிமைக்கு ஆபத்தாக இருக்கிறது; Satanic Verses எனும் சல்மான் ரூஷ்டியின் நூலை வாசிக்காமல், ஈரானுக்கு முன்னால் முந்திக்கொண்டு ராஜீவ் காந்தி அரசு தடை செய்தது. சிவாஜியின் பிறப்பு பற்றிய பல்வேறு கதைகளைத் தொகுத்த லென் அவர்களின் நூல் வராமல் இந்துத்வவாதிகள் பார்த்துக் கொண்டார்கள். மேற்கு வங்க இடதுசாரி அரசு தஸ்லீமா நஸ்ரினின் நாவலை தடை செய்தது. கருத்துரிமையை நீதிமன்றங்கள் காக்க முயன்றாலும் காவல் துறை கைகட்டி நிற்பதும் நிகழ்கிறது. சட்டம், ஒழுங்கு முக்கியம் என்று சொல்லியபடி கருத்துரிமையைக் காவு கொடுப்பது நிகழ்கிறது. ஹுசைன்-தோஷி இருவரும் இணைந்து ஓவிய கண்காட்சி நிகழ்த்திய பொழுது அது முழுவதும் தாக்கப்படுவதைக் காவல்துறை வேடிக்கை பார்த்தது. சிவாஜி குறித்த லேனின் புத்தகத்திற்கு உயர்நீதிமன்றம் அனுமதி கொடுத்ததும் காவல் துறை பதிப்பகத்துக்குப் பாதுகாப்பு தர மறுத்துவிட்டது.

அரசியல்வாதிகள் எப்படிக் கருத்துரிமைக்கு எதிராக இருக்கிறார்கள் என்று முன்னரே சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. குஜராத்தில் சாயஜிராவ் பல்கலையை இந்துத்வர்கள் தாக்கிய பொழுது அப்பொழுதைய மோடி அரசு வேடிக்கை பார்க்கவே செய்தது. இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த கலை சார்ந்த படைப்பகம் அழிக்கப்பட்டது. தமிழகத்தில் பெருமாள் முருகனின் கருத்துரிமைக்கு அதிமுக, திமுக இரண்டுமே ஆதரவுக்கரம் நீட்டவில்லை என்று குஹா சுட்டிக்காட்டுகிறார். அரசாங்க விளம்பரங்களை நம்பிக்கொண்டு இருக்கும் ஊடகங்கள் மறந்தும் எதிர்க்குரல் எழுப்புவது இல்லை. ஊடகத்தினர் எதோ ஒரு கருத்தால் காயப்பட்டதாகச் சொல்லிக்கொண்டு தாக்க கிளம்பும் குண்டர்கள் குழு தங்களுக்குத் தகவலை தெரிவித்ததும் அதைக் காவல்துறைக்குத் தெரியப்படுத்தாமல் பிரேக்கிங் நியூஸ், exclusive என்று கல்லா கட்டுவதைக் கவனப்படுத்துகிறார். தாராளமயம் காலத்திற்கு முன்பு பல்வேறு இதழ்களில் தனியாகச் சுற்றுசூழலுக்கு என்று நிருபர்கள் இருந்தார்கள். அவர்களின் பொருளாதாரப் பாய்ச்சலின் பொழுது வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டார்கள். விளம்பரம் தரும் நிறுவனங்கள் சுற்றுச்சூழலை மாசுபடுத்தும் பொழுது கண்டும், காணாமல் ஊடகங்கள் இருக்கின்றன. கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களால் பல்வேறு ஊடக நிறுவனங்கள் நடத்தப்படுகின்றன. அதுவும் வெகுசில நிறுவனங்கள் பெரும்பான்மை ஊடகத்தைக் கட்டுப்படுத்துவது நிகழ்கிறது. மேலும், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களுக்கு எதிராக இதழ்கள் எழுதினால் டாட்டா நிறுவனம் செய்தது போல விளம்பரத்தை நிறுத்துவது நிகழ்கிறது. அரசியல் சார்புநிலைகள் எடுத்துக்கொண்டு படைப்பாளிகள் கருத்துரிமை சார்ந்தும் சார்புநிலைகள் குரல் கொடுப்பதும் கருத்துரிமைக்கு ஆபத்தாக அமைகிறது என்று சுட்டுகிறார் குஹா.

எங்கே போனது ஆழமான அரசியல் உரையாடல்?:
இந்தியாவின் அரசியலில் மிக முக்கியமான பங்களிப்பை வழங்கிக் கொண்டு இருந்த ஜெயபிரகாஷ் நாராயணன் விடுதலைக்குப் பிந்தைய காலத்தில் தேர்தல் அரசியலை விடுத்துச் சேவைகளில் ஈடுபட்டு வந்தார். எனினும் இரண்டாவது பொதுத் தேர்தல் காலத்தில் நேருவுக்கு எழுதிய கடிதத்தில், ‘ஒரு கட்சித்தலைவராகச் செயல்படுவதை விட தேசிய தலைவராகச் செயல்பட வேண்டும். எதிர்க்கட்சிகளை வளர்ப்பதில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். இங்கிலாந்தில் இடதுசாரியான தனக்கு லேபர் கட்சியை நெருக்கமானது என்றாலும், அக்கட்சி ஆட்சிக்கு வந்தால் கன்சர்வேடிவ் கட்சி வலிமை பெறவே விரும்புவேன். ஒரு கட்சி சகல அதிகாரத்தையும் பெறுவதை விட, விரும்பத்தகாத எதிர்கட்சிகள் கொஞ்சம் கூடுதல் வலிமை பெறுவது தவறில்லை. நாடாளுமன்ற முறை தோற்றுவிட்டது. வேறு வகையான அரசியல் முறைகள் குறித்து யோசிக்க வேண்டும்’ என்றெல்லாம் குறிப்பிட்டார்.

நேரு போர்க்காலங்களில் இப்படிப்பட்ட பொதுவான அரசுகள் சாத்தியம் என்றாலும், வெவ்வேறு இலக்குகள்,தொலைநோக்குகள் கொண்டவர்கள் இணைந்து செயல்படுவது சமூக, அரசியல், பொருளாதாரத் தளங்களில், அயலுறவில் உகந்ததாக இருக்காது என்றார். தேர்தலில் நிற்பது, கருத்துக்களைப் பரப்புவதன் மூலம் மக்களின் மனதை மாற்றுவது முதலிய முறைகளை மற்ற கட்சிகள் செய்ய எந்தத் தடையும் விதிக்கப்படவில்லை. நாடாளுமன்றத்தில் 150 எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்கள் இருக்கையில் இன்னமும் வலிமைப்படுத்துவதை எப்படித் தான் செய்ய முடியும் என்று புரியவில்லை நேரு எழுதினார். அப்படி எதிர்க்கட்சிகளைப் பாதுகாத்து, பராமரித்து வளர்க்க முனைந்தால் அது ஏமாற்று வேலையாகவே இருக்கும். நாடாளுமன்ற முறை பல்வேறு தோல்விகளால் ஆனது. எனினும் இருப்பதில் அதுவே சிறந்த முறை என்று நேரு பதில் தந்ததோடு மாற்று முறையைப் பரிந்துரைக்கும்படி ஜெபியிடம் கேட்டார். அவர் ‘ Plea for the Reconstruction of the Indian Polity’ என்கிற கட்டுரையில் இன்றைய பஞ்சாயத்து ஆட்சிமுறைக்கான விதையை ஊன்றினார்.

Image result for NEHRU AND JAYAPRAKASH NARAYAN

இப்படிப்பட்ட தேர்ந்த உரையாடல்கள் இந்திய அரசியலில் பல்வேறு தளங்களில் அப்பொழுது நிகழ்ந்தது. ராஜ ராம் மோகன் ராய், கிறிஸ்துவ மிஷனரிகள் இந்து மதம் தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்ளுமா என உரையாடினார்கள். மேற்கை பற்றிய பார்வை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று தாகூர், காந்தி உரையாடினார்கள். ஜாதியை எப்படி அற, அரசியல் தளங்களில் எதிர்கொள்வது என்று காந்தி, அம்பேத்கர் உரையாடினார்கள். இந்துக்கள், முஸ்லீம்கள் ஒரு தேசமாக இணைந்து இருக்க முடியுமா என்று காந்தி, ஜின்னா பேசினார்கள். பொருளாதாரத்தைக் கட்டமைப்பதில் முதலாளிகளின் பங்கு என்ன என்று நேரு, ராஜாஜியும், அடிமைப்படுத்தியவர்களின் மொழியான ஆங்கிலத்துக்கு இந்தியாவில் என்ன இடம் என்று ராஜாஜி, லோகியாவும் உரையாடினார்கள். இப்படிப்பட்ட உரையாடல்கள் இல்லாமல் இன்றைய அரசியல் இருக்கிறது.

சீனா, பாகிஸ்தானை புரிந்து கொள்வது:
சீனாவில் மாண்டரின் மொழியும் ஹன் இனமும் ஆதிக்கம் செலுத்துகின்றன. அங்கே திபெத்திய மொழியோ, யூகுர் மொழியோ கவனத்தில் கொள்ளப்படுவதில்லை. அரசில் இணைந்து பணியாற்ற சீன மொழியைக் கற்பது கட்டாயம். காலனியம், ஜப்பானிய தாக்குதல், கம்யூனிச புரட்சி ஆகியவற்றால் நாட்டைப் பிணைக்க மொழியைச் சீனா பயன்படுத்துகிறது. தாய்மொழியில் கற்பிக்க வேண்டும் என்று குரல் கொடுத்தால் போலீஸ் வந்து நிற்கும். சீனாவில் பெண்கள் இந்தியாவை விட மேம்பட்ட நிலையில் நடத்தப்படுகிறார்கள். இந்தியாவில் வேலை செய்யும் பெண்களின் சதவிகிதம் 30%, சீனாவில் 70%. இந்தியாவில் 25 வயது நிறைந்த பெண்களில் பள்ளிக்கல்வியை முழுமையாக முடித்தவர்கள் 27% சீனாவில் 54%. நாடாளுமன்றத்தில் இந்தியாவில் பெண்களின் பங்கு 12% அங்கே 21%. இங்கே பிரசவத்தின் பொழுது மரணிக்கும் தாய்மார்களின் எண்ணிக்கை 37/1 லட்சம், 174/1 லட்சம். இந்தியா சீனாவுக்குப் போட்டி என்று பலவற்றில் தன்னைக் கருதிக் கொள்கிறது. பெண்கள் விஷயத்தில் அதைக்கருத்தில் கொள்ளலாம்.

பழங்குடியினர் குறித்த குஹாவின் கட்டுரை பெருமளவில் இந்த உரையில் அடங்கி இருக்கிறது: https://saravananagathan.wordpress.com/…/%E0%AE%AA%E0%AE%B…/

பாகிஸ்தான் தன்னுடைய அரசியல் தலைவர்களில் ஊக்கம் தேட முடியாமல், அக்பர், பாபர் என்று பெருமை கொள்கிறது. அதற்கு மாறாக இந்தியாவில் எண்ணற்ற அரசியல் தலைவர்கள் உத்வேகம் தருவதற்குக் கடந்த காலங்களில் இருக்கிறார்கள். லாகூர் நகரத்தில் இந்து, சீக்கிய, இஸ்லாமிய, பார்சி கலாசாரங்கள் இணைந்து இருந்தாலும் லாகூர் குறித்த நூல்களில் இஸ்லாமிய முகத்துக்கு மட்டுமே கவனம் தரப்படுகிறது. இப்படிப்பட்ட ஒற்றைப்படையான வரலாற்று எழுதியல் இந்தியாவிலும் நிகழலாம் என்கிறார் குஹா. பாகிஸ்தான் என்கிற தேசம் குறித்த முழக்கத்தை முதன்முதலில் மின்டோ பார்க்கில் ஜின்னா வைத்தார். அங்கே ஒரு கோபுரத்தை கட்ட மக்கள் நிதி தராமல் போகவே திரைப்பட நுழைவுச்சீட்டு, குதிரைப்பந்தய நுழைவுச்சீட்டு ஆகியவற்றின் மீது வரி போட்டு அதைப் பாகிஸ்தானிய அரசு கட்டியது.

வன்முறையை எப்படிப் போராட்டக்குழுக்கள் கைக்கொள்வைது?:

. தேர்தல், பல கட்சி ஆட்சிமுறை, வலுவான நீதித்துறை, வாழ, பணி செய்ய, சொத்து சேர்க்க குடிமக்களுக்கு உரிமை ஆகியவை எந்தளவுக்கு ஒரு ஜனநாயகத்தில் கிடைக்கின்றன என்பதைப் பொறுத்தே அது எவ்வளவு வலிமையான அரசு என்று அறிய முடியும். இவற்றோடு பல்வேறு மதங்கள் இணைந்து இருப்பது, தங்களுடைய மொழியில் சிந்திப்பது, எழுதுவது, பேசுவது, விரும்பியதை உண்பது, உடுத்துவது, விரும்பியவரை மணத்தல் ஆகிய அனைத்தும் ஒரு நாட்டில் சகலருக்கும் கிடைக்கிறதா என்று பல்வேறு கேள்விகள் உண்டு. காஷ்மீரில் தேர்தல்கள் பெரும்பாலும் நேர்மையாக நடத்தப்பட்டதில்லை. ஒடுக்குமுறைகள் மிகுந்தே இருந்திருக்கிறது. இலங்கையில் தமிழர்கள் அதிகாரத்தை விட்டு திட்டமிட்டு விலக்கப்பட்டதோடு, தமிழ் மொழி இரண்டாம்பட்சமான இடத்தைப் பெற்றது. திட்டமிட்ட படுகொலைகள் வன்முறை பாதைக்குத் திருப்பியது. காஷ்மீரிலும் ஒட்டுமொத்த நம்பிக்கையும் போய் ஆயுத போராட்டங்கள் எழுந்தன. இலங்கையில் 2009-ல் போர் முடிந்து பல்வேறு இழப்புகளுக்குப் பிறகு நாடு அமைதிக்குத் திரும்பியிருக்கிறது.

எனினும், அங்கே பூரண உரிமைகளோ, நிம்மதியான வாழ்க்கையோ இன்னமும் சாத்தியமாக இல்லை. காஷ்மீர் எரிந்து கொண்டு இருக்கிறது. இதில் வன்முறையின் பங்கு என்ன? வன்முறை எதிர்க்கிற அரசு, அதிகாரிகள், மக்கள், தன் குழுவில் வேறு மதம், மொழியைச் சார்ந்தவர்கள், அரசியல் ரீதியாகத் தன்னோடு முரண்படும் தன்னுடைய குழுவினர் ஆகியோர் மீது நிகழ்த்தப்படுகிறது. முதல் இரண்டுக்கு ஓரளவுக்கு நியாயம் கற்பித்தாலும், இறுதி மூன்று ஏற்புடையது இல்லை. அப்பாவி மக்களைக் கொல்வது ஏற்புடையது அல்ல. விடுதலைப்புலிகள் அதை இலங்கையில் செய்தார்கள். காஷ்மீர் போராளிகள் மும்பை, டெல்லி ஆகிய இடங்களில் குடிமக்களைக் கொன்றார்கள். விடுதலைப்புலிகள் இஸ்லாமியர்களைத் தமிழர்களாக இருந்தும் கொன்றார்கள். காஷ்மீர் போராளிகள் காஷ்மீரி பண்டிட்கள் இரண்டு லட்சம் பேரை வெளியேற்றினார்கள். எந்த ஜனநாயகம், பன்மைத்தன்மைக்குப் போராடுகிறார்களோ அதைத் தங்களின் சகாக்களுக்கு மறுப்பதோடு அவர்களைக் கொல்லவும் செய்திருக்கிறார்கள். வன்முறையை எப்படித்தான் கையாள்வது? ஆப்பிரிக்க தேசிய காங்கிரஸ் வெகுமக்கள் மீது எப்பொழுதும் ஆயுதம் ஏந்தி போரிட்டது இல்லை.

இந்தியாவில் அமைதியாகத் தனிநாடு கேட்ட திராவிட இயக்கம் பின்னர்த் திமுகவால் தேர்தல் அரசியலில் கலந்து மத்திய அரசிலும் பங்கு பெற்றது. மாநில அளவில் ஆட்சி செய்யவும் செய்தது. மிசோரம் மாநிலத்தில் மிசோ தேசிய முன்னணி ஆயுத கிளர்ச்சியை விடுத்து முழுமையான மன்னிப்பு பெற்றுத் தேர்தலில் நின்றது. வெற்றி பெற்று ஆட்சியில் இருந்ததோடு எதிர்க்கட்சியாகவும் அமர்ந்தது. அரசுகள் ஜனநாயக அமைப்புகளை வலிமைபப்டுத்த வேண்டும், நேர்மையான தேர்தல்களை நடத்த வேண்டும். சிறுபான்மையினரின் மொழி, கலாசாரம் ஆகியவற்றை மதிக்க வேண்டும், சட்டங்கள், கொள்கைகளில் சிறுபான்மையினர் கருத்தை கணக்கில் கொள்ள வேண்டும். மாநில சுயாட்சியை வழங்குவதோடு வேலை, சுகாதாரம், பள்ளிகள் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்த வேண்டும். ராணுவங்கள் செய்த மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்துத் தனிப்பட்ட நேர்மையான விசாரணைகள் நிகழ்த்தி தண்டனை தரவேண்டும் என்கிறா குஹா.

Democrats and Dissenters
Ramachandra Guha
Allen Lane Publishers
பக்கங்கள்: 310
விலை: 699

எம்.எஸ்.சுப்புலட்சுமி- பேசாத ரோஜா மொட்டா? இசை அரசியா? மௌனமான உணர்ச்சிக்கடலா?


‘வரலாறு என்பது புனிதப்படுத்தல்களால் நிறைந்திருக்கிறது. மகத்தான ஆளுமைகளையும் ரத்தமும், சதையுமாக மனிதர்களாக நடமாட விடவேண்டிய கடமை நமக்கு இருக்கிறது.’-சுனில் கில்னானி

மதுரை சண்முகவடிவு சுப்புலட்சுமி என அறியப்படும் ‘பாரத ரத்னா’ எம்.எஸ். பற்றி T.J.S.ஜார்ஜ் எழுதிய வாழ்க்கை வரலாறை படித்து முடித்தேன். எம்.எஸ். அவர்களின் வாழ்க்கையை ரத்தமும், சதையுமாகச் சொல்ல முயன்று இருக்கிறார் ஆசிரியர். இந்த வாழ்க்கை வரலாற்று நூலை எழுதுவதில் சில சவால்கள் இருந்ததை உணர முடிகிறது. எம்.எஸ். பெரும்பாலும் நேர்முகங்கள் தந்தது இல்லை. சதாசிவம் அவர்கள் கடிதங்கள், நேரடி ஆவணங்கள் ஆகியவற்றை வெளியேற விட்டதில்லை. அதனால் நூற்றி ஐம்பது பக்கங்கள் மட்டுமே எம்.எஸ். அவர்களின் வாழ்க்கை விரிகிறது. கர்நாடக சங்கீதத்தின் ஆரம்பம், அதன் வளர்ச்சி, இருபதாம் நூற்றாண்டில் அதன் இரும்புக்கதவுகளை உடைத்துக்கொண்டு பெண்கள் சாதித்தார்கள் என்பவற்றை நூறு பக்கங்களில் நூல் அடுக்குகிறது.

எம்.எஸ். தேவதாசி குடும்பத்தில் பிறந்தார். அளவில்லாத திறமையும், இசைப்பெருக்கும் மிக்கவராக அவர் இளம் வயதிலேயே ஒளிர ஆரம்பித்து இருந்தார். எம்.எஸ். இசையுலகில் நுழைந்த காலத்தில் கிராமபோன், வானொலி ஆகியவை பரவலாக ஆரம்பித்து இருந்தன. இதுவும் அவரைப் பலரிடம் கொண்டு சேர்த்தன. பெண்கள் பொதுவெளியில் பாடக்கூடாது என்கிற அன்றைய கட்டுப்பாடுகளை எம்.எஸ். உடைத்து தள்ளினார். அவர் கும்பகோணத்தில் பாடிய பொழுது மகாமக கூட்டம் இன்னொரு நாள் மீண்டும் அவருக்குக் கச்சேரி தந்தது. பக்கவாத்தியம் வாசிக்க ஆண்கள் மறுத்த காலம் போய், சங்கீத அகாடமியின் கதவுகள் எம்.எஸ். மூலம் பெண்களுக்குத் திறந்தது. எம்.எஸ். பெண் என்பதற்காகப் போற்றப்படாமல் அவரின் அசாத்தியமான இசைத்திறனால் கட்டிப்போட்டார், கலங்க வைத்தார்.

 

Image result for M S SUBBULAKSHMI DEFINITIVE BIOGRAPHY

அவரின் கண் முன்னே எப்படிப் பிற பெண்களின் வாழ்க்கை காமுகர்களால் சீரழிக்கப்படுகிறது என்று கண்டார். தேவதாசி பெண்களைச் செல்வவளம் மிகுந்த குடும்பங்களில் இரண்டாம் தாரமாகவோ, சின்ன வீடாகவோ ஆக்குவது அன்றைய வழக்கம். அம்மா அவருக்குப் பதினாறு வயது ஆவதற்குள் திருமணம் முடித்துவிட முயன்றார். எம்.எஸ். ரயிலேறி வீட்டை விட்டு வெளியேறினார்.

Image result for gnb ms subbu

எம்.எஸ். அவர்களுக்கு ஆனந்த விகடனில் விளம்பரம், விற்பனை முதலியவற்றைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்த சதாசிவம் முன்னரே அறிமுகமாகி இருந்தார். அவர் எம்.எஸ். உடன் நெருக்கம் பாராட்டினார். அவரின் வீட்டுக்கு தான் மதுரையில் இருந்து தப்பி வந்து சேர்ந்தார். சதாசிவத்தின் மனைவி அபிதகுசலாம்பாள் இரண்டாவது பிரசவத்துக்கு வீட்டுக்குப் போயிருந்தார். அப்படிப்பட்ட சூழலில் தான் அங்கு வந்து சேர்ந்திருந்தார் எம்.எஸ். அம்மா சண்முகவடிவு பெண்ணை மீண்டும் தன்னிடம் வந்து சேர போலீஸ் வரை போய் முயன்று பார்த்தார். எம்.எஸ். அசந்து கொடுக்கவில்லை. அது தன்னுடைய வாழ்க்கையில்லை என்று தெளிவாக இருந்தார்.

சேவாசதனம் திரைப்படத்தில் நாயகி ஆக அறிமுகமானார் எம்.எஸ். எல்லாம் சதாசிவத்தின் மேற்பார்வையில் நிகழ்ந்தது. அடுத்து சகுந்தலை திரைப்படம். நாயகன் ஜி.என்.பி எனப்படும் ஜி.என்.பாலசுப்ரமணியம். இசைத்துறையில் துருவ நட்சத்திரமாக ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரின் அறிவு, ஆங்கிலப் புலமை, இசை பாணி, பல்துறை ஞானம் பலரை அவருக்கு ரசிகர் ஆக்கியிருந்தது.

எம்.எஸ். அவரின் இசையால் ஈர்க்கப்பட்டுக் காதல் கொண்டார்.
மெய் உருக காதல் கடிதங்கள் எழுதினார். ‘அன்பே’, ‘கண்ணா’ என்று விளித்து அந்தக் கடிதங்கள் அமைந்தன. ‘என் உயிர், உடல், ஆன்மாவை எடுத்துக்கொண்டவரே’, ‘என் அன்பே, என் ஆருயிரே, உங்களின் கையெழுத்தையும், இசையையும் முத்தமிடுகிறேன்.’ ‘ உங்களின் புகைப்படத்தைக் கட்டியணைத்துக் கொண்டு நான் கண்ணீர் உகுக்கிறேன். உங்களுடைய வண்ணப்படம் என்னிடம் வாய்திறந்து பேசுமா? கண்ணா?’ என்று உருகி, மருகி எம்.எஸ். கடிதங்கள் எழுதினார். ஜி.என்.பி. கண்டுகொள்ளாமல், சரியாகப் பேசாமல், காணாமல் இருப்பது குறித்துக் குறைபட்டுக் கொண்டார்.
இந்தக் கடிதங்களைச் சதாசிவம் கண்டாரா என்று தெரியாது.

 

Image result for gnb ms subbu

சாகுந்தலை திரைப்படம் வெளிவந்த பொழுது சதாசிவம் நாயகன் ஜி.என்.பி யின் பெயரை இருட்டடிப்பு செய்வதைச் சத்தமில்லாமல் செய்தார். ஒரு இதழின் அட்டைப்படத்தில் எம்.எஸ்.-ஜி.என்.பி நெருங்கி இருக்கும் படம் இடம்பெற்றதற்கு அந்த இதழ் ஆசிரியரை கூப்பிட்டு கடிந்து கொண்டார். ‘உங்கள் விளம்பரப்பிரிவு தான் அந்தப் படத்தைத் தந்தது.’ எனப் பதில் சொல்லப்பட்டது. படத்தின் ஒலிப்பேழைகளில் ஜி.என்.பி பெயர் இடம்பெறாமல் போயிருந்தது.

Image result for M S SUBBULAKSHMI DEFINITIVE BIOGRAPHY

சதாசிவத்தின் மனைவி இறந்திருந்தார். மூன்று ஆண்டுகள் வீட்டிலேயே இருந்த எம்.எஸ். அவர்களின் திருமணம் செய்துகொண்டார் சதாசிவம். மூன்று காரணங்கள் ராஜாஜி வெறுமனே இணைந்து மட்டும் வாழ்வதை ஏற்கவில்லை. சதாசிவத்தின் குழந்தைகள் எம்.எஸ்.ஸிடம் நன்றாக ஒட்டிக்கொண்டன . மூன்றாவது, ஜி.என்.பி யுடன் எம்.எஸ் க்குக் கிசுகிசுக்கப்பட்ட காதலை கிள்ளி எறியலாம். வாஸந்திக்கு பல வருடங்கள் கழித்துத் தந்த நேர்முகத்தில், ‘எதற்குத் திருமணம் செய்து கொண்டீர்கள். மகிழ்ச்சி தரும் என்பதாலா?’ என்கிற கேள்விக்கு, ‘பாதுகாப்பு தரும் என்பதால் தான்.’ என்று எம்.எஸ். பதில் தந்தார்.

 

Image result for ms sadasivam

எம்.எஸ். தன்னுடைய இசைத்திறமையால் ஆரம்பகாலத்தில் ஒளிர்ந்தார் என்றாலும் சதாசிவத்தின் வருகை அவரின் வாழ்க்கையை அடுத்தடுத்த உயரங்களுக்குக் கொண்டு சென்றது. திருமணத்துக்குப் பிறகு சதாசிவம் சொல்வதே தன்னுடைய வாழ்க்கையின் வழி என்று எம்.எஸ். முடிவு செய்து கொண்டார். மீரா படத்தில் நடித்ததன் மூலம் அதன் கர்நாடக, இந்துஸ்தானி பாடல்களின் மூலம் இந்தியா முழுக்க அறியப்பட்ட இசைத்தாரகையாக அவர் மாறியிருந்தார். வடக்கில் சரோஜினி நாயுடு தரும் ‘அவர் இசைக்குயில்’ எனும் அறிமுகத்தோடு படம் வெளிவந்து பெரும்பெயர் பெற்றது. ‘கஸ்தூரிபா நினைவு நிதி’ க்குப் பணம் திரட்ட கச்சேரிகள் நடத்தி எம்.எஸ். காந்தி, நேரு ஆகியோருக்கு நெருக்கமானார். ‘நான் வெறும் இந்தியப்பிரதமர். அவரோ இசை அரசி’ என்று நேரு சிலாகிக்கிற அளவுக்கு எம்.எஸ். இசையால் நெக்குருக வைத்தார். ராஜாஜியின் வளர்ப்பு மகன் போலத் திகழ்ந்த சதாசிவம் எல்லாவற்றையும் கச்சிதமாக ஒருங்கிணைத்தார்.

நாட்டியம்,கர்நாடக இசை முதலியவை தேவதாசிகளால் வளர்க்கப்பட்டன. காலப்போக்கில் அவர்களைப் பாலியல் ரீதியில் பெருமளவில் சுரண்டுவது நிகழ்ந்தது. தேவதாசி ஒழிப்புச் சட்டங்கள் தேவதாசி முறையை ஒழித்தது. இன்னொருபுறம் மன்னர்கள், புரவலர்கள் அருகிய நிலையில் அவர்களுக்கான சமூக இருப்பும் அருகியது. இந்த நிலையில், பரதம், கர்நாடக இசை முதலியவற்றில் பிராமணர்கள் தனிக்கவனம் செலுத்தினார்கள். புரவலர்கள் வீட்டில் மட்டும் ஒலித்த இசை, நடுத்தரக் குடும்பங்களில் ஒலிக்கும் சாதனை இவர்களால் நிகழ்ந்தது. ஆனால், வேறொரு மாற்றத்தை புகுத்தினர்.

பரதத்தின் சிருங்கார ரசம் முழுக்கக் காணடிக்கப்பட்டது. அதன் ஆபாச வெளிப்பாடுகளை நீக்கிய ஒரு நாட்டிய முறையைக் கட்டமைப்பதாக பிராமணரான  ருக்மிணிதேவி அருண்டேல்  மேற்கொண்டார். கர்நாடக சங்கீதத்தின் சிருங்கார ரசமும் நீக்கப்பட்டுப் பக்தி ரசம் சொட்ட சொட்ட பாடல்கள் பாடப்பட்டன. ‘பக்தியை வெளிப்படுத்தும் பொழுது சிருங்காரமும் அற்புதமான கலையாகிறது.’ என்று முழங்கிய பால சரஸ்வதி பரதத்தை முந்தைய பாணியிலேயே முன்னெடுத்தார். தன்னுடைய தேவதாசி அடையாளத்தை அவர் பெருமையாகத் தூக்கிப்பிடித்தார்.

எம்.எஸ். அவர்களோ தன்னை ஒரு முழுமையான பிராமணப் பெண்ணாக மாற்றிக்கொண்டார். பக்தி பாடல்கள் மக்களைக் கட்டிப்போட்டார். அவரின் கச்சேரிகளில் நிரவல், ஜ்வலி ஆகியவை நீக்கப்பட்டுப் பஜனைகளால் நிறைவதை சதாசிவம் /பார்த்துக்கொண்டார். சதாசிவம் இல்லாமல் பேட்டிகள் கூட அவர் கொடுக்க மாட்டார். பெரும்பாலான கேள்விகளுக்கு அவரே பதில் சொல்வார். ‘அம்மா பதில் சொல்ல மாட்டார்களா?’ எனக்கேட்கப்பட்ட பொழுது, ‘ஒரு ரோஜா அழகாக மலரும். ஆனால், அதனிடம் எப்படி இப்படி மலர்ந்தாய் எனக்கேட்டால் சொல்லத்தெரியாது. இவரும் அப்படித்தான். நன்றாகப் பாடுவார். எப்படிப் பாடினீர்கள் என்று கேட்டால் சொல்லமாட்டார்.” என்றார் சதாசிவம்.

தன்னுடைய கச்சேரிகளின் மூலம் பல்வேறு அறக்காரியங்களுக்கு வாழ்நாள் முழுக்க நிதி திரட்டினார் எம்.எஸ். சேவையின் மொத்த உருவாக, இசை வாணியாக அவர் ஒளிர்ந்தார். மகசேசே முதல் பாரத ரத்னா வரை அவர் புகழின் எல்லைகள் விரிந்தன. எம்.எஸ். என்கிற இசையரசி சதாசிவம் போன பின்பு கச்சேரிகள் செய்வதை நிறுத்தியிருந்தார். பாரத ரத்னா தரப்பட்டதாக சொன்ன பொழுது கூட சதாசிவத்தின் பிரிவின் துயர் பெருக கண்ணீரோடு அதை எதிர்கொண்டார்.

அவருக்கு என்று தனிப்பாணி இருக்கவில்லை, எம்.எல்.வசந்தகுமாரி போல ஒரு சிஷ்ய பரம்பரையை உருவாக்கவில்லை. எனினும், எம்.எஸ். மனதோடு மனம் இணையும் வித்தையைத் தன்னுடைய இசையின் மூலம் நிகழ்த்தினார். கண்கள் பனிக்க, நெஞ்சம் நிறையக் கச்சிதமான இசையின் மூலம் அவர் கட்டிப்போட்டார்.

Image result for bharat ratna ms

அவரைக் குழப்பங்கள் அற்ற, அடக்கத்தின் உருவாக மட்டுமே கட்டமைக்கும் புகழ் மாலைகளுக்கு நடுவே உணர்வுகளும், காதலும், குழப்பங்களும், பயங்களும் மிகுந்த பெண்ணாக அதே சமயம், அவற்றைத் தாண்டி இசை அரசியாக ஒளிர்ந்த ஒரு வாழ்க்கையை ஜார்ஜ் கடத்தியிருக்கிறார்.

M.S.SUBBULAKSHMI A DEFINITIVE BIOGRAPHY
T J S GEORGE
Aleph Publication
Pages: 262
Price: Rs. 399

மொழிப்போர் தியாகிகள் தினம் !


ஜனவரி இருபத்தி ஐந்து : மொழிப்போர் தியாகிகள் தினம் இன்று. மொழிப்போர் எனப்படும் ஹிந்தி திணிப்புக்கு எதிரான  போராட்டங்கள் இறுதிக்கட்டத்தை அடைந்த தினம் இன்று . 1937 இல் காங்கிரஸ் அமைச்சரவை அமைக்கப்பட்ட பொழுது ராஜாஜி ஹிந்தி படிப்பதை மேனிலை கல்வியில் கட்டாயம் ஆக்கினார். குழந்தைக்கு தாய் கட்டாயப்படுத்தி தான் பாலூட்ட வேண்டும் என்று விளக்கம் தந்தார். ஹிந்தி ரயில் வண்டி அதில் போனால் வேகமாக முன்னேறலாம் என்றும் சொன்னார்.

பெரியார் கொதித்து எழுந்து சுயமரியாதை இயக்கத்தின் மூலமும் , நீதிக்கட்சியின் மூலமும் போராட்டங்கள் நடத்தினார். ஹிந்தி மற்றும் சமஸ்க்ருதத்தை தமிழுக்கு பதிலாக திணிக்க பார்க்கிறார்கள் என்கிற எண்ணம் வலுப்பெற்று போராட்டங்கள் நடைபெற்றன . பெண்களும் பெருமளவில் கலந்துகொண்டனர் .தீரர் சத்தியமூர்த்தியும் ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களும் காங்கிரசிலேயே ஹிந்தி திணிப்பை எதிர்த்தார்கள்; எனினும் கடுமையான நடவடிக்கைகளை எடுத்தார் ராஜாஜி.

இந்திய குடிமக்கள் மீது ஆங்கிலேய அரசு போலவே கிரிமினல் சட்டத்தை தாகூர் மற்றும் ஜின்னாவின் எதிர்ப்புகளை கண்டுகொள்ளாமலே பயன்படுத்தினார் ராஜாஜி.  நடராசன் என்ற இளைஞர் சிறைக்கொடுமையின் காரணமாக 1939 ஜனவரி 15 அன்று உயிர் நீத்தார்.  அவரையடுத்து திரு. தாளமுத்து என்ற இளைஞரும் சிறைக்கொடுமை தாங்காது 1939 மார்ச் 13ஆம் நாளன்று சிறைச்சாலையிலேயே இயற்கை எய்தினார்.. கூலிக்கு அமர்த்தப்பட்ட அடியாட்கள் என்று இரண்டு
உயிர்கள் போன பின்னும் போராட்டங்களை விமர்சித்தார் ராஜாஜி

பெண்கள் பலர் குழந்தைகளோடு சிறை சென்றனர் ;பெண்களை போராட தூண்டியதற்காக பெரியார் ஒரு ஆண்டு சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டு ஆறு மாதத்தில் உடல்நலம் காரணமாக விடுவிக்கப்பட்டார் .தனித்தமிழ் இயக்கம் வளர்ந்ததும் அப்பொழுது தான்

அதற்கு பிறகு 1939 இல் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இருந்து விலக கவர்னர் மீண்டும் அச்சட்டத்தை திரும்ப பெற்றுக்கொண்டார் .காங்கிரஸ் விடுதலைக்கு பிறகு ஆட்சிக்கு வந்ததும் எல்லா மாநில அரசுகளையும் ஹிந்தியை கட்டாயம் ஆக்க சொன்னது. முதலில் தமிழ் பேசும் பகுதியில் இன்னொரு மொழியாக தேர்வு செய்துகொண்டு படிக்க வேண்டிய பாடம் என்று பல மொழிகளை கொடுத்து அதில் ஹிந்திக்கு மட்டும் ஆசிரியர்களை அதிகமாக நியமித்து ஹிந்தி திணிப்பை மறைமுகமாக ஆரம்பித்தது ஓமந்தூரார் அரசு. பின்னர்  குறைந்தபட்ச மதிப்பெண்களை பிள்ளைகள் பெற்றாலே உயர்கல்விக்கு தகுதி பெறுவர் என்றது இன்னமும் கொதிப்பை அதிகப்படுத்தியது .

பெரியார் போராட்டக்களம் புகுந்தார் ; ம.பொ .சிவஞானம், திருவி.க. முதலியோரும் எதிர்ப்புகளில் கலந்து கொண்டனர் ; ஒரு வழியாக அரசு போராட்டக்காரர்களின் மீதான வழக்குகளை திரும்பபெற்றது ;கட்டாயம் என்பது விருப்பப்பாடம் என்றானது

இதற்கு முன்னமே அரசியலமைப்பு சட்டம் உருவாக்கப்படும் பொழுது ஹிந்தி தான் தேசிய மொழியாக வேண்டும் என ஒரு குழு விரும்பியது (அதிலேயே சுத்தமான ஹிந்தி ,ஹிந்துஸ்தான் என இரண்டு குழு இருந்தது தனிக்கதை ). அதை எதிர்த்து தென்னக மற்றும் வங்கத்தை சேர்ந்த குழு உறுப்பினர்கள் போர்க்கொடி உயர்த்தினர் ; இறுதியில் தேசிய மொழி என்று ஒன்று இல்லாமலேயே, முன்ஷி அய்யங்கார் திட்டப்படி ஆங்கிலம் மற்றும் ஹிந்தி அதிகாரப்பூர்வ மொழிகள் ஆயின ; பதினைந்து வருடங்கள் வரை இதே நிலை தொடரும் என்றும் , ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து எப்படி படிப்படியாக ஆங்கிலத்தை விளக்கி ஹிந்தியை தேசிய மொழியாக்குவது என பரிந்துரைகள் தர ஒரு கமிஷன் அமைக்கப்படும் என்றும்
குறிக்கப்பட்டன .

படிப்படியாக அரசு ஹிந்தியை வளர்த்தது ;சட்ட ஆணைகளில் ஹிந்தியை பயன்படுத்தியது . டால்மியாபுரத்தை கல்லக்குடி என பெயர் மாற்றம் செய்யசொல்லி 1953 போராட்டம் நடந்து இரண்டு திமுக தொண்டர்கள் உயிர் விட்டார்கள் . அண்ணா, பெரியார் ,முந்தைய ஹிந்தி ஆதரவாளர் ராஜாஜி ஆகியோர் அதிகாரப்பூர்வ மொழியாக ஆங்கிலமே தொடர வேண்டும் என்று 1956 இல் கையெழுத்திட்டனர்

ஏற்கனவே அரசியலமைப்பில் சொன்னபடி கேர் கமிஷன் அமைக்கப்பட்டது ; ஹிந்தியை எப்படி முழுப்பயன்பாட்டுக்கு கொண்டுவரலாம் என அது பல்வேறு யோசனைகள் தந்தது . அக்குழுவின் தென்னக மற்றும் வங்க உறுப்பினர்கள்  எதிர்ப்பை பதிவு செய்திருந்தனர் . கோவிந்த் வல்லபாய் பந்த் தலைமையில் இதை ஆராய ஒரு குழு அமைக்கப்பட்டது .அதுவும் அதையே சொன்னது . பத்தொன்பது வகையான ஹிந்தி மொழிகள் பேசப்பட்டுக்கொண்டு இருந்த சூழலில் 36 கோடி மக்களில் வெறும் இரண்டரை கோடி மக்கள் மட்டும் பேசிய கடீபோலி ஹிந்தியை தென்னகத்துக்கும்
திணித்தார்கள் மக்கள் மீண்டும் போராட எழுந்தார்கள் .

நேரு ,1959 இல் “ஹிந்தி பேசாத மாநில மக்கள் ஆங்கிலத்தை பயன்படுத்தி கொள்ளலாம் ;ஹிந்தி திணிப்பு செய்யப்பட மாட்டாது என்றார் . பந்த் ரெண்டு ஆண்டுகள் போராடி சாதித்தவற்றை பிரதமர் இரண்டு நிமிடங்களில் கெடுத்து விட்டார் என புலம்பினார் “.  1959 இல் தந்த உறுதியை நிஜமாக்க நேரு சட்ட வரைவை கொண்டு வர அதில் ஆங்கிலம் தொடரலாம் என்கிற வார்த்தையை, கண்டிப்பாக தொடரும் என மாற்றச்சொல்லி கேட்டார்கள் தமிழர்கள் . shall be என்கிற வார்த்தையை போட்டுவிட்டு ஆங்கிலத்தை ஆட்சி மொழியாக தொடரலாம் என்கிற இடத்தில் may be போட்டதற்கு எதிர்ப்பு கிளம்பியது. நேரு தொடரலாம் என சொன்னதை தொடராமலும் போகலாம் என வருகிறவர்கள் கொள்வார்கள் என பயந்தார்கள் .

அதுவே நடந்தது, சாஸ்திரி பிரதமர் ஆனதும் 15 வருடகால காலக்கெடு முடிந்தது என சொல்லி கட்டாய ஹிந்தியை அறிமுகப்படுத்தினார் .தமிழகம் கொதித்து எழுந்தது . 70 பேர் அதிகாரப்பூர்வ பதிவுகளின் படி தீக்குளித்து கொண்டனர். ஐம்பாதாயிரம்  மாணவர்கள் ஊர்வலமாக போனார்கள் ; கலவரங்கள் வெடித்தன. பாரா மிலிடரி படைகள் வந்தன. பக்தவச்சலம் முரண்டு பிடித்தார் .ஒ.வி.அழகேசன் மற்றும் சுப்பிரமணியம் ஆகியோர் பதவி விலக அதை சாஸ்திரி ஏற்றார் ; பின்னர் ஜனாதிபதி ராதாகிருஷ்ணன் தமிழ்நாடு பிரிய வழி வகுக்காதீர்கள் என்று சொன்னதற்கு பிறகு ஹிந்தி திணிப்பு நின்றது. அதற்கு பிறகு தேர்வுகளில் ஆங்கிலமும் இருக்கும் என அறிவித்தார்கள் .மும்மொழி கொள்கையை கொண்டு வந்தார்கள் ; அதை எதிர்த்தும் தமிழகத்தில் போராட ஹிந்தி கற்கிற வாய்ப்பு பறிபோனது. 1986 இல் நவோதயா பள்ளிகள் தமிழகம் வரும்பொழுது அதை ஹிந்தி திணிப்பு என கலைஞர் எதிர்த்து போராட்டம் நடத்த இந்தியாவிலேயே நவோதயா பள்ளிகள் இல்லாத ஒரே மாநிலம் ஆனது தமிழ்நாடு.

தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் இந்திக்கான கால அளவை அதிகப்படுத்துவது, மொரார்ஜி தேசாய் காலத்தில் துணை கமிஷனர் அல்லது அதற்கு மேலான பதவியில் உள்ள ஹிந்தி கற்காத மாநில அதிகாரிகள் கட்டாயம் ஹிந்தி கற்க வேண்டும் என்று உத்தரவு போட்டது,. ராஜீவ் காந்தி காலத்தில் ஹிந்தி வாரம் கொண்டாட வேண்டும் என்று அறிக்கை வந்தது,மத்திய அரசு அதிகாரிகள் ஹிந்தியிலேயே கையெழுத்து போடவேண்டும் என்கிற உத்தரவு, என்.சி.ஆர்.டி. புத்தகங்களில் ஹிந்தி திணிப்புக்கு எதிராக போராடியவர்களை முட்டாள்கள் என்று சித்தரித்த கேலிச்சித்திரம் இடம் பெற்றது என்று ஹிந்தி திணிப்புக்கான ஆதரவும், ஹிந்தி திணிப்புக்கு எதிரான எதிர்ப்பை ஹிந்திக்கு எதிரான எதிர்ப்பாகவும் பதிவு செய்வதும் தொடர்கிறது.

காந்தி,ராஜாஜி,மவுண்ட்பேட்டன் எல்லாரும் ஓரினச்சேர்க்கையாளர்களே !


காந்தி ஒரு ஓரினச் சேர்க்கையாளர் என்று உறுதி செய்யும் கடிதங்களும் ஆவணங்களும் கிடைத்திருப்பதாக டெய்லி மெயில் இதழ் செய்தி வெளியிட்டிருக்கிறது. ஏற்கனவே Joseph Lelyveld தன்னுடைய great soul புத்தகத்தில் காந்திக்கும்,காலேன்பேக்கும் காதலில் இருந்தார்கள் என்றும் காந்தி தற்பால் காமம் கொண்டவராக இருந்தார் என்றும் எழுதினார். அவர்களுக்கிடையே நடந்த அன்பு மிகுந்த கடித பரிமாற்றங்களை அவர் அதற்கு ஆதரமாகவும் காட்டினார். அதே கடிதங்களைத்தான் மீண்டும் இந்திய அரசு வாங்குகிறது காந்தி ஓரின சேர்க்கையாளர் ; ஆதாரம் பாருங்கள் என்றிருக்கிறார்கள். 

ராமச்சந்திர குஹா காந்தியின் தென்ஆப்ரிக்க வாழ்க்கையை எழுத முடிவு செய்து மிகப்பெரிய ஆய்வில் ஈடுபட்ட பொழுது அந்த கடிதங்களை காண நேர்ந்தது. Joseph Lelyveld ஹைஃபாவில் இருந்த கடிதங்களை காணவில்லை. மிகத்தெளிவாக காலேன்பேக் தான் பெண்களின் மீது மட்டுமே ஈர்க்கப்பட்டு இருப்பதாக குறித்திருக்கிறார். காந்தியிடம் வந்து சேர்ந்த பின்னர் காந்தியின் பிரம்மச்சரியத்தை அவரும் ஏற்றுக்கொண்டதையும் அவர்களின் கடிதங்கள் தெளிவாக காட்டுகின்றன. 

கூடவே காந்தி தென் ஆப்ரிக்காவில் இருந்த பொழுது ஜோகன்னஸ்பர்க் நகர் வந்ததே இந்த தற்பால் காமத்தால் தான் என்று பதிவு செய்திருந்தார் Joseph Lelyveld. குஹா அதற்கு ஒரு ஆதாரத்தையும் Joseph Lelyveld காட்டவில்லை என்பதை குறிக்கிறார். உண்மையில் காந்தி இந்திய மக்களுக்காக போராட வந்ததற்கே ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன. அவர்களின் உறவு அண்ணன் தம்பி உறவாகவே இருந்தது. காந்தி நீங்கிய பின்னர் பிரம்மச்சரியத்தை விடுத்து மீண்டும் பெண்களை நோக்கி காலேன்பேக் போனார் என்பதையும் குஹா பதிவு செய்கிறார். காண்க GANDHI BEFORE INDIA பக்கங்கள் 600-601. 

இருவருக்குள்ளும் அன்பு பொங்க கடிதப்பரிமாற்றம் இருந்தது என்பதை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு புத்தகத்தை பரபரப்பாக்க பார்த்தார் Joseph Lelyveld . ஓரின சேர்க்கையாளர் என்று சொல்லாமல் தற்பால் காமம் கொண்டிருந்தார் என்று நாசூக்காக எழுதி தப்பித்து கொண்டார். குஹா அடுக்கிய ஆதாரங்களுக்கு இதுவரை அண்ணாத்தேவிடம் இருந்து பதிலில்லை. அவர்கள் இருவருக்கிடையே இருந்த உறவு அண்ணன்-தம்பி உறவு என்று குஹா அழுத்தி பதிவு செய்கிறார். 

மேற்கின் யூத மதம்,நாத்திகம் மற்றும் ப்ரோட்டஸ்டன்ட் பிரிவுகள் பிரம்மச்சரியத்தை முற்றாக நிராகரிக்கின்றன. காந்தியும்,காலேன்பேக்கும் கொண்டிருந்த பிரம்மச்சரிய பற்றைப்பற்றிய பார்வை மேற்கிற்கு இருந்ததே இல்லை என்பதே உண்மை. அதோடு இல்லாமல் ஒரு ஆணும்,ஆணும் அன்பொழுக கடிதம் எழுதிக்கொண்டால் உடனே அது ஓரின சேர்க்கை தான் என்று முடிவு கட்டிவிடுகிறார்கள் என்றும் குஹா பதிவு செய்கிறார். அப்படியென்றால் காந்தி அதை கண்டிப்பாக பதிவு செய்திருப்பார் என்றே சொல்ல வேண்டும். சரளா பாயுடன் தனக்கு ஏற்பட்ட ஈர்ப்பையோ,சொந்த பேத்தியுடன் நிர்வாணமாக படுத்து பிரம்மச்சரிய சோதனை செய்ததையோ மறைக்காத காந்தி இதை மறைத்திருப்பார் என்று தோன்றவில்லை. ஹைஃபாவில் கிடைத்த கடிதங்கள்,காந்தியின் பிரம்மச்சரியம்,அவரின் வெளிப்படைத்தன்மை,JOSEPH Lelyveld இன் மவுனம் எல்லாமும் இது ஒரு அபத்தமான வாதம் என்பதையே நிரூபிக்கின்றன. 

அன்பொழுக கடிதம் எழுதினால் அவர்கள் அப்படித்தான் என்றால் உங்களுக்காகவே இன்னும் ரெண்டு துக்கடாக்கள் சேர்த்துக்கொள்ளுங்கள். ராஜாஜி மவுன்ட்பேட்டனுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் ‘my dear dickie’ என்று குறிப்பிட்டு இருக்கிறார். அது மவுண்ட்பேட்டனின் செல்லப்பெயரெல்லாம் இல்லை. ராஜாஜி வைத்த பெயர் !(http://www.deccanchronicle.com/130417/commentary-op-ed/commentary/when-nehru-resigned ) ராஜாஜி மற்றும் மவுண்ட்பேட்டனுக்கும் தொடர்பு என்று அறிவிப்போமாக ! 

Letter To C Rajaji, 5th March 1946 .(http://bit.ly/1hdMgvN )

I got your love letter. Do write to me in Tamil. Anbu I knew. What is udan ? உங்களின் காதல் கடிதம் கிடைத்தது ; தமிழில் எழுதுங்கள். அன்பு எனக்கு தெரியும் அது என்ன உடன் ? என்று காந்தி ராஜாஜியை கேட்டிருக்கிறார். அட கண்டுபிடிச்சாச்சு காந்திக்கும்,ராஜாஜிக்கும் அதே உறவு தான் ! சம்பந்தியாவது அன்பாவது ! போடுங்கடா தலைப்பு செய்தியை

ஹிந்தி எதிர்ப்பா,திணிப்பா ?


ஆர்.முத்துக்குமார் அவர்களின் மொழிப்போர் நூலை வாசித்து முடித்தேன். ஹிந்தி எதிர்ப்பு போராட்டம் என்று இன்று நக்கல் செய்யப்படுகிற போராட்டம் உண்மையில் ஹிந்தி திணிப்புக்கு எதிரானது என்பதை ஆதாரங்களோடு விறுவிறுப்பாக சொல்லும் நூல் இது. மொழிவாரியாக காங்கிரஸ் கமிட்டிகளை பிரித்த பின்னர் இந்தியாவின் மக்கள் அனைவரையும் இணைக்கும் மொழியாக ஆங்கிலத்தை பயன்படுத்திவரும் போக்கை விட்டு ஹிந்துஸ்தானி மொழியை தேசிய மொழியாக கொள்ள வேண்டும் என்று காந்தி விரும்பினார். பெரும்பான்மை மக்களின் மொழியை சிறுபான்மையினர் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் சொன்னார் அவர். ஹிந்துஸ்தானி ஹிந்து மற்றும் முஸ்லீம்களுக்கு பொதுவான மொழி என்று காந்தி அப்படி சொன்னார். ஆனால்,ஹிந்தியை தான் காலப்போக்கில் தூக்கிப்பிடித்தது காங்கிரஸ் 

1937 தேர்தலில் வென்று முதல்வர் ஆனதும் ராஜாஜி ஹிந்தியை பள்ளிகளில் கட்டாயமாக்கினார். குழந்தைக்கு தாய் கட்டாயப்படுத்தி தான் பாலூட்ட வேண்டும் என்று விளக்கம் தந்தார். ஹிந்தி ரயில் வண்டி என்றும் சொன்னார். எண்ணற்றோர் போராடத்திரண்ட பொழுது இந்திய குடிமக்கள் மீது ஆங்கிலேய அரசு போலவே கிரிமினல் சட்டத்தை தாகூர் மற்றும் ஜின்னாவின் எதிர்ப்புகளை கண்டுகொள்ளாமலே பயன்படுத்தினார் ராஜாஜி. கூலிக்கு அமர்த்தப்பட்ட அடியாட்கள் என்று இரண்டு உயிர்கள் போன பின்னும் மனசாட்சியே இல்லாமல் சொன்னார் அவர். அப்பொழுது உலகப்போரால் காங்கிரஸ் கட்சி பதவியை விட்டு விலகியதால் அந்த முதல் கட்ட ஹிந்தி எதிர்ப்பு முடிவுக்கு வந்தது. 

அடுத்தது ஓமந்துரார் ஆட்சிக்காலத்தில் ஹிந்தி மீண்டும் கட்டாயம் என்று சொல்லப்பட்டது. முதலில் தமிழ் பேசும் பகுதியில் இன்னொரு மொழியாக தேர்வு செய்துகொண்டு படிக்க வேண்டிய பாடம் என்று பல மொழிகளை கொடுத்து அதில் ஹிந்திக்கு மட்டும் ஆசிரியர்களை அதிகமாக நியமித்து ஹிந்தி திணிப்பை மறைமுகமாக பண்ணியவர்கள் பின்னர் நேரடியாகவே ஹிந்தி கட்டாயம் என்றதோடு நில்லாமல் குறைந்தபட்ச மதிப்பெண்களை பிள்ளைகள் பெற்றால் தான் மேல்வகுப்புகளுக்கு போகமுடியும் என்றும் சொன்னார்கள். கொதித்து எழுந்தார்கள். போராட்டங்களின் விளைவாக ஹிந்தி திணிப்பு கைவிடப்பட்டது. 

மூன்றாவது கட்ட ஹிந்தி திணிப்பு தனித்துவமானது. வெறும் கல்விக்கூடங்களில் மட்டுமே திணிக்கப்பட்டுக்கொண்டு இருந்த ஹிந்தி அரசின் எல்லா அங்கங்களையும் அடைத்துக்கொள்ள தயாரானது. பத்தொன்பது வகையான ஹிந்தி மொழிகள் பேசப்பட்டுக்கொண்டு இருந்த சூழலில் 36 கோடி மக்களில் வெறும் இரண்டரை கோடி மக்கள் மட்டும் பேசிய கடீபோலி ஹிந்தியை தென்னகத்துக்கும் திணித்தார்கள். போராட்டங்களை பார்த்துவிட்டு நேரு பதினைந்து வருடங்கள் வரை ஆங்கிலம் மாற்று மொழியாகவும்,இணை ஆட்சி மொழியாகவும் இருக்கும் என்று உறுதி தந்தார். அதற்குப்பின் அந்தந்த மாநிலங்களின் விருப்பத்துக்கு ஏற்ப ஹிந்தி அமல்படுத்தப்படலாம் என்றும் சொன்னார் நேரு. சட்டத்திருத்தம் கொண்டுவருகிற பொழுது தான் ஹிந்தியை வளர்க்க வேண்டும்,ஹிந்தியை வளர்க்க வேண்டும் என்று சொல்கிற இடங்களில் shall be என்கிற வார்த்தையை போட்டுவிட்டு ஆங்கிலத்தை ஆட்சி மொழியாக தொடரலாம் என்கிற இடத்தில் may be போட்டதற்கு எதிர்ப்பு கிளம்பியது. 

சாஸ்திரி காலத்தில் அந்த காலக்கெடு முடிவுக்கு வந்தது. ஹிந்தி கட்டாயம் என்று மீண்டும் பழைய பல்லவியை பாடினார்கள். மாணவர்கள் பொங்கி எழுந்து போராடினார்கள். தீக்குளிப்புகள் நடந்தன. அரசு அசைந்து கொடுக்கவில்லை. மாணவர்களுக்கு தேர்வுகள் வந்ததால் போராட்டத்தை தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைப்பதாக அறிவித்தார்கள் அரசியல் தலைவர்கள். சி.சுப்பிரமணியம்,அளகேசன் ஆகிய இரு மத்திய அமைச்சர்கள் பதவி விலகிய பொழுதும் அதை ஏற்றுக்கொண்டார் சாஸ்திரி. பின்னர் ஜனாதிபதி ராதாகிருஷ்ணன் தமிழ்நாடு பிரிய வழி வகுக்காதீர்கள் என்று சொன்னதற்கு பிறகு ஹிந்தி திணிப்பு நின்றது. 

மொரார்ஜி தேசாய் காலத்தில் துணை கமிஷனர் அல்லது அதற்கு மேலான பதவியில் உள்ள ஹிந்தி கற்காத மாநில அதிகாரிகள் கட்டாயம் ஹிந்தி கற்க வேண்டும் என்று உத்தரவு போட்டார். ஆட்சி கவிழ்ந்து அது காணாமல் போனது. ராஜீவ் காந்தி காலத்தில் ஹிந்தி வாரம் கொண்டாட வேண்டும் என்று அறிக்கை வந்தது. அதிகாரிகள் வாரத்தில் ஒருநாள் ஹிந்தியில் கையெழுத்து போடவேண்டும் என்று உத்தரவு வேறு வந்தது. என்.சி.ஆர்.இ.டி பாட புத்தகத்தில் ஹிந்தியை எதிர்த்தவர்கள் படிக்காத அறிவிலிகள் என்கிற தோற்றத்தில் வந்த கேலிச்சித்திரம் சேர்க்கப்பட்டு இருந்தது. இப்படி ஹிந்தியோடான தமிழகத்தின் தொடர்பு தொடர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது. 

மொழிப்போரை, ஹிந்தி திணிப்பை தமிழகம் எதிர்த்த வரலாற்றை ஆதாரங்களோடு இந்த நூல் அடுக்குகிறது. ஹிந்தியை எதிர்க்க ஆரம்பித்த போராட்டம் இது என்கிற கற்பிதத்தை கொண்டவர்கள் எல்லாரும் கட்டாயம் வாசிக்க வேண்டிய நூல் இது. வரலாற்றின் நிகழ்வுகளை அன்றைய சூழலில் இருந்து பார்த்து எழுதும் படைப்புகளின் வரிசையில் இதுவும் முக்கியமானது 

மொழிப்போர் 
கிழக்கு பதிப்பகம் 
ஆர்.முத்துக்குமார் 
பக்கங்கள் : 160
விலை : 110

 — with R Muthu Kumar.